Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Τα ανθρωπάκια


                                                                              
Ποτέ εγώ δε τα ΄κανα πλακάκια
και πάντα να χα μπόι προσπαθούσα
τα έπινα τις νύχτες και μεθούσα
τη μέρα να νικήσω τα ανθρωπάκια

κι εκείνα με το ζόρι ως το γόνα
να έφτανε η χάρη τους και αν
το πάνω χέρι να χουν να νικάν
το μάταιο δικό μου τον αγώνα

να σπάσω τις κλωστές που ναι μυριάδες
τι άξιζα να δείξω να φανώ
μα με τρυπούν με το βελόνι και πονώ
καθ ένας ένα τίποτα όλοι μαζί φονιάδες



και πέρασε η ζωή μου πολεμώντας
θεριά που έχουν μπόι πιθαμή
νικήθηκα και πάλεψα να μη
τους μοιάσω για τη νίκη προσπαθώντας
 



Τάκης Νικολετάτος 

4 σχόλια:

  1. Ωραίος...και μάγκας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Από δική μου αβλεψία κατάφερα να 'ευνουχίσω' το ποίημα, καθώς αρχικά δεν συμπεριέλαβα αρχικά την τελευταία του στροφή! Ζητώ συγγνώμη από το στιχουργό μας, αλλά και από όλους εσάς!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σ’όλο τον κόσμο εύχομαι υγεία πρώτα απ” όλα
    κι” ας ήρθαν τα μνημόνια και μας τα πήραν όλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή