Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Δεδομένη

Να μοιράζομαι συνέχεια με πονάει σε μιάς νύχτας αγκαλιές σε χέρια ξένα...

Στίχοι: Ανδρέας Λάφης
Μουσική: Ανδρέας Λάφης
Ερμηνεία: Ανδρέας Λάφης


Ημουν κάποτε καλά και δεν το ήξερα
ενα υπέρμετρο έτρεφα εγωισμό
εάν ήξερα τι ακολουθούσε ύστερα
δεδομένη δεν θα σ' είχα ούτε λεπτό

Πήρα πίσω ότι ακριβώς σου έδωσα
πονο, απόρριψη και σ'όλα αρνητισμό
έπαθα, έμαθα και πια καλά το εμπέδωσα
έστρωσα άσχημα πολύ να κοιμηθώ

Τώρα ότι έσπειρα, ήρθε η ώρα να θερίσω
πόσα λάθη... γιατί σ'είχα δεδομένη
την ζωή μου πρέπει να προχωρήσω
αλλά τίποτα να κάνω πια δεν μένει

Δεν μπορώ χωρίς εσένα να ζήσω
με σημάδεψες πως να σε ξεπεράσω
μια συγνώμη όμως δεν σε φέρνει πίσω
αχ να σ'είχα εκτιμήσει πριν σε χασω

Ξέρω τώρα μια συγνωμη πως δεν φτάνει
και πως μέσα σου έχεις θυμό για μένα
μα αν να αισθάνεσαι καλύτερα σε κάνει
εγώ πια είαι χειρότερα από σένα

Δεν περίμενα να ζούμε χωρισμένοι
μακριά σου, μου είναι αδύνατον να ζήσω
έχεις δίκιο να νοιώθεις πληγωμένη
μα τον χρόνο δεν μπορώ να φέρω πίσω

Να μοιράζομαι συνέχεια με πονάει
σε μιάς νύχτας αγκαλιές σε χέρια ξένα
άραγε αυριο η ζωή που θα με πάει
την αγάπη που θα βρώ μετά από σένα


Δίσκος:
Ανδρέας Λάφης - Το μολύβι (2015)

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Μας την έχουνε στημένη



 Η ζωή δεν περιμένει…
 Αποτέλεσμα εικόνας για φακα

Ξεπεζεύτε απ’  τα καλάμια
της ζωής οχτώ πλοκάμια
μας την έχουνε στημένη.

Δεν είμαι εγώ, μάντης κακών
βλέπω σημεία των καιρών
μ' ότι αυτό σημαίνει.

Αφήστε πιά τις αρπαχτές
αυτά, ανήκουνε στο χτες
που όλους μας βαραίνει.

Σηκώστε όλοι  τα μανίκια
δεν μας πρέπουν δεκανίκια
η ζωή δεν περιμένει…


Γιώργος Μακριδάκης

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Τη φωτιά κοινώνησα



Μα το φως μου ζήτησα στη δική σου κόλαση...

 Αποτέλεσμα εικόνας για μονος μπαρ φωτια


Μεσ’ στην πόλη χάθηκα
Για να βρω παράδεισο
Μα δεν αντιστάθηκα                         
Στη δική σου άβυσσο.

Βούλιαξα στο κύμα σου
Μ’ έζωσε το φίδι σου
Έγινα το θύμα σου
Κι ένιωσα παιχνίδι σου

Τη φωτιά κοινώνησα
Ένα βράδυ Σάββατο
Η ματιά σου φόνισσα
Κι η καρδιά σου άβατο.

Σ’ ένα μπαρ ξενύχτησα
Για να βρω μια όαση
Μα το φως μου ζήτησα
Στη δική σου κόλαση.

Έψαξα στο βλέμμα σου
Κάποιο παραμύθι μου
Γεύτηκα το ψέμα σου
                              Κι έκαψα τα στήθη μου


                              Μάριος Βασιλόπουλος

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Τα ρέστα... στα χαρίζω



Ό,τι γυρεύω στη ζωή το έχω προσπεράσει...

 Αποτέλεσμα εικόνας για τα λαθη μου

Με τα χέρια μου δεμένα και τα μάτια μου κλειστά
μεσ΄ στις σκέψεις σεργιανώ . . .
. . . . . . . . κι αν τα φώτα είναι σβηστά
τα ζω αυτά τα λάθη μου καθένα χωριστά.

Η σκιά του παραδείσου
είν΄ στο κάθισμα το πίσω,
άντε τώρα κι άντε γδύσου
κι έρχομαι να σε φροντίσω.

Ποτάμι μέσα μου κυλούν απ΄ της καρδιάς τα βάθη
όλα αυτά που έγιναν . . .
. . . . . . . . και μ΄ έχουν κακομάθει,
αυτά που πλέον με πονούν όπως πονά τ΄ αγκάθι.

Κι εγώ αγρίμι και πουλί
τώρα πούχω γεράσει
ό,τι γυρεύω στη ζωή
το έχω προσπεράσει.

Πλέον αυτά τα πάθη μου κάθομαι και αθροίζω,
και πήρα την απόφαση . . .
. . . . . . . . φεύγω και δεν γυρίζω,
τα πλήρωσα τα λάθη μου, τα ρέστα ... στα χαρίζω!


Κώστας Πλασταράς