Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Μέσα σου πονάς

Ζήσε όπως θες, ζήσε όπως – όπως!...

Αποτέλεσμα εικόνας για εχιτ

Σε βλέπω να γελάς
κι εκείνον να φιλάς
μα η πλάγια σου ματιά
πάλι προς τα δω κοιτά

Σε βλέπω να γελάς
μα δεν με ξεγελάς,
έχω κάτι να σου πω:
κρύβεις μέσα πανικό

Μέσα σου πονάς 
θέλεις να γυρίσεις 
μα είναι πια αργά 
το ‘παν κι οι ειδήσεις 

Μέσα σου πονάει 
το κρυφό σου τραύμα 
δεν με νοιάζει πια 
έσβησε το θαύμα 

Δεν είμαι πια εδώ
στ’ αλήθεια απορώ
πώς σ’ αγάπησα πολύ:
είχες ψεύτικο φιλί

Σου δόθηκα τρελά
μου πήρες τα μυαλά
- ξέχασέ με τώρα πια
ρε μωρό μου, άντε γεια!

Μέσα σου πονάς 
θέλεις να γυρίσω 
μα δεν παίζει πια 
- ούτε να σε φτύσω 

Μέσα τώρα κλαις 
μάταιος ο κόπος 
ζήσε όπως θες, 
ζήσε όπως – όπως!... 


Μιχαήλ Αδάμ

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Απ' την αρχή του κοσμου

 Όπου τα λόγια είναι φτωχά, το πένθος είναι γλέντι...

Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Κωσταντής Παπακωνσταντίνου
Ερμηνεία: Λάργκο


'Εχω μια θλίψη που έρχεται απ' την αρχή του κόσμου
μαζί με την βαθιά πνοή, την παγωμένη λάμψη.
Μπήκε στο πρώτο κύτταρο σαν μια μικρή ακίδα
κι ότι απ' αυτό γεννήθηκε θέλησε να υποτάξει

Τ'αμέριμνα μικρά παιδιά, τα ζώα και τα δέντρα
ποτέ της δεν τα γλέντησε, δεν είχε τι να κάνει.
Μα αν έβρισκε συνείδηση, έβγαζε την βουκέντρα
κι έσπρωχνε την βαρύθυμη στην τρομερή χοάνη

Θλίψη σαν αδιόρατο βελόυδο, σαν μετάξι
Κανείς δεν την ανίχνευσε, δεν βρέθηκε ο τρόπος
Δεν σου φωνάζει: ''είμ' εδω'', κι ενώ όλα είναι εντάξει, 

αυτή είναι που θα φταίει αν δεν σε χωράει ο τόπος

Όπου τα λόγια είναι φτωχά, το πένθος είναι γλέντι
κι όπου μπορούν να ερωτευτούν η όμορφη κυρία
-που από τα ψώνια της γυρνά στο σπίτι ευτυχισμένη-
κι ο σκελετός που βρέθηκε κάπου στην Σιβηρία

Στρατιές περάσαν απο κεί, χαθήκανε στην δίνη
σε μιά πραγματικότητα ρευστή σαν άγριο μέλι
οι ανήσυχοι σταυρώθηκαν, οι ήσυχοι τρομάξαν
κι ένας περίπου αλώβητος: ''ο κύριος δεν με μέλει"


Ε.P.:
 Λάργκο - Λάργκο (2016)

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

Ό,τι ανέβασε η καρδιά

Έχει κι άλλα θέματα η ζωή απ' την ευρωζώνη...


Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος
Ερμηνεία: Ζωή Παπαδοπούλου


Πάμε απόψε όλη η γειτονιά
με τα πόδια τσάρκα
Παγωμένες μπύρες κι αγκαλιά
δεν με νοιάζει η μάρκα

Άλλος είναι ο νους μας το πρωί
κι άλλος σαν νυχτώνει
έχει κι άλλα θέματα η ζωή
απ' την ευρωζώνη

Θα τραγουδάμε ό.τι ανέβασε η καρδιά
Κι ό.τι αληθινά μας κάνει λιώμα
Εμείς παιδί μου πάντα θα'χουμε δουλειά
τα φιλιά στο στόμα

Θα τραγουδάμε και θα παίζει ζωντανά
τ' ουρανού η οθόνη
Κι Αυτός που τ' άστρα να τ'ανάψει δεν ξεχνά
χρόνια μας γλυτώνει


Πάμε απόψε λόγια και κορμιά
σαν μικρές οάσεις
Καλοκαίρι μοιάζουν μ' ερημιά
οι τηλεοράσεις

Δεν χωράω στο σπίτι μου τι θες
με τον έρωτα σου
Τι θα φέρει τ' αύριο μου λες
κι είπα τ' όνομά σου

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2016

Ο Χριστός της λάσπης

Και μόνο όσοι ναυαγήσαν στην αγάπη θα αναστήσουν τον Χριστό... Μες απ’ τη λάσπη…
Αποτέλεσμα εικόνας για προσφυγας  Χριστος

Τις γλώσσες όλες των ανθρώπων αν μιλάς,
άμα δεν νιώσεις τη γλώσσα της αγάπης
είκοσι αιώνες τον Θεό θ’ αναζητάς
μα θ’ αγνοείς για πάντα τον Χριστό της λάσπης…

Ρούχα μεταξωτά, κασμίρια κι αν φορώ
μα αν δεν χωρέσω στο ρούχο της αγάπης
μέσα στην τσέπη μου θα κλείνω τον Θεό
μα δεν θ’ ανοίγομαι στον Χριστό της λάσπης…

Η παρέλαση ξεκινά
κύμβαλο αλαλάζον
ο άνθρωπος περνά.
Στου καιρού την παγωνιά
οι μέρες, δες, αλλάζουν
μα μένει η σκοτεινιά…

Και μόνο όσοι ναυαγήσαν στην αγάπη
θα αναστήσουν τον Χριστό μες απ’ τη λάσπη…

Μέσα στη λίμνη σου τα μάτια μου κοιτώ
μέσα στα μάτια σου αγαπώ το είδωλό μου
μα απ’ το κελί μου αν δραπετεύσω, θα χαθώ
στης λάσπη τον Χριστό, εδώ… στον διπλανό μου…

Η παρέλαση ξεκινά
κύμβαλο αλαλάζον
ο άνθρωπος περνά.
Στου καιρού την παγωνιά
οι μέρες, δες, αλλάζουν
μα μένει η σκοτεινιά…

Και μόνο όσοι ναυαγήσαν στην αγάπη
θα αναστήσουν τον Χριστό μες απ’ τη λάσπη…


Γιώργος Γκρίλης


(Μία απόπειρα έμμετρης προσέγγισης στον ανυπέρβλητο Ύμνο της Αγάπης του Απ. Παύλου μέσα από το σήμερα)






Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Τι περιμένω



Μαύροι καπνοί μου χίμηξαν της μνήμης τα κοπάδια...

  Αποτέλεσμα εικόνας για ο καπνος του τρενου

Βγήκα στο φως να γιατρευτώ
απ’ τις πληγές του κόσμου
τον ήλιο σου να ονειρευτώ
μονάχος μου να περπατώ
να δω το μέλλον μπρος μου.

Έπεσα πάνω σε βουνά
σ’ εμπόδια, σε φράχτες
σε μονοπάτια ορεινά
στα δίχτυα τα νυχτερινά
και σε σβησμένους χάρτες.
  
Αντίκρισα μια θάλασσα
γεμάτη με κηλίδες
την όρασή μου έχασα
το όνομά μου ξέχασα
κι έπεσα σε παγίδες.

Τα σύννεφα με σκέπασαν
μ’ έριξαν σε σκοτάδια
οι άνεμοι με φύσηξαν
μαύροι καπνοί μου χίμηξαν
της μνήμης τα κοπάδια.

Όλα μου αντιστέκονται
και στο μυαλό μου μπλέκονται
κι οι έρωτες κατάντησαν
ένα χαμένο τρένο
χωρίς τροχιές και φρένο,
τώρα τι περιμένω.
 

Γιώργος Γκανέλης

Ιδού εγώ

Κατακτημένος κατακτητής...
Αποτέλεσμα εικόνας για ηλιοπότης

Ιδού εγώ ο ηλιοπότης,
ο μύστης μίας ωραιότης,
του έρωτα ο εραστής,
σαγηνευμένος σαγηνευτής.

Ο ερωμένος της ροδιάς,
ο λάτρης της γαρυφαλλιάς,
κάποιας Ελένης λαξευτής,
κατακτημένος κατακτητής.

Ιδού εγώ ο γητευτής,
ο σμιλεμένος σμιλευτής,
ο σμιλευτής που έχει σμίλη,
το τριαντάφυλλο τ' απρίλη.


Ιδού εγώ ο Δον Κιχώτης,
ο νοσταλγός μιας αθωότης,
της χίμαιρας ο θηρευτής,
αταξίδευτος ταξιδευτής.

Ταξιδευτής ονειροπόλος,
στο όνειρο χωμένος όλος,
μιας μελωδίας τυμπανιστής,
τραγουδισμένος τραγουδιστής.


Παντελής Τσικούρογλου

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

Βαβέλ

Τι τις θες, ρε κόσμε, τόσες άδειες γλώσσες; Δε θα τις ξορκίσεις έτσι τις σιωπές σου...


Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Ερμηνεία: Νατάσα Μποφίλιου


Μέρα νύχτα χτυπάμε μια κάρτα στη γη του Κάφκα.
Χάσαμε τη μπάλα κι ας μας τα ΄παν αλλιώς.
Ξόφλησε ο κόσμος ο παλιός.
Τα λεφτά μας βγήκαν άχρηστα κι αυτά.
Τα καλά λεφτά μας μας 'ριξαν στα κάτεργα.

Μέρα νύχτα εργάτες στον πύργο να ζούμε λίγο.
Μυρμηγκοφωλιά, δουλειά, ξαφνικά Κυριακή.
Βόλτες, καφέδες, τουμπεκί.
Στις ειδήσεις είπαν πάλι εκλογές
και γελούν με μας δώδεκα φυλές.

Τι τις θες, ρε κόσμε, τόσες άδειες γλώσσες;
Δε θα τις ξορκίσεις έτσι τις σιωπές σου.
Λες και ντε και σώνει κάποια απ' τις τόσες
θα σ' ελευθερώσει από τη Βαβέλ σου.


Το εμπέδωσα το πράγμα:
η σιωπή μας είναι τραύμα πια.

 
Μέρα νύχτα στην ίδια πορεία σα συμμορία.
Με την ίδια μάσκα και τη ίδια στολή.
Και μυαλό και σώμα σε καταστολή.
Στις ειδήσεις είπαν θα 'ρθουν πάλι βροχές
κι άντε να στεγνώσουν οι φτωχές μας ψυχές.


Δισκογραφία:
Νατάσα Μποφίλιου - Βαβέλ (2016)

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

Μας προδώσαν

Τούτη η γη δεν μας χωράει, αύριο θα 'μαστε μακρυά...


Στίχοι: Ιορδάνης Σιδηρόπουλος
Μουσική: Ιορδάνης Σιδηρόπουλος
Ερμηνεία : Βασίλης Παπακωνσταντίνου


Ανάβω ένα σπίρτο, έλα κάθισε εδώ
Πριν τις μνήμες μας μαζέψουμε, φτιάχνω φως για να σε δω
Σε κοιτώ λες κι είναι ψέμα, δες πως φτάσαμε ως εδώ
Ένα σπίτι δίχως ρεύμα, ένα μέλλον αδειανό

Ώσπου το κρύο μας παγώσει, μέσα εδώ στα σκοτεινά
Το κερί όταν θα λιώσει....Όταν σβήσει η φωτιά....


Έλα, κάθισε κοντά μου, σαν την πρώτη την φορά
Σαν σε 'κείνο το παγκάκι, που βάλαμε μαζί φωτιά...
Έλα, κάθισε κοντά μου, έλα πάρε με αγκαλιά
Τούτη η γη δεν μας χωράει, αύριο θα 'μαστε μακρυά

Ώσπου το κρύο μας παγώσει, μέσα εδώ στα σκοτεινά
Το κερί όταν θα λιώσει....Όταν σβήσει η φωτιά....
Και ποτέ να μην ξεχάσεις, αυτό το σπίτι, το χλωμό
Κάποτε δεν έμοιαζε έτσι, μας προδώσαν και τους δυό...



Δισκογραφία:
Ιορδάνης Σιδηρόπουλος - Ψάχνω στο φως (2015)