Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Έρωτας για ερημίτες


Χαμόγελο στα χείλη του και λάδι στο καντήλι του...

Αποτέλεσμα εικόνας για loner

Ο έρωτας απόρησε
με την ομορφιά της
τον κοίταξε και του ‘δειξε
την όμορφη ματιά της.

Τα μάτια της, τα χείλια της,  
τα πλουμιστά μαλλιά της
τον μάγεψαν και απόμεινε,
 αμίλητος μπροστά της.

Ακόμη ένα έρωτας κρυφός,
θα μπει με τη σειρά του
εκεί που ζουν τα όνειρα,
του έρωτα απόνερα,
μοναδική χαρά του,
χαμόγελο στα χείλη του
και λάδι στο καντήλι του.

Να φέγγει πάλι το δρόμο του
προς την ερημιά του.


Βαγγέλης Μίχος

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Αλησμόνητες πατρίδες

Δεν κουβαλούν όπλα, μήτε άρματα. Κουβαλούν θεό, κουβαλούν πατρίδα, κουβαλούν δίκιο.
Και τότε, τότε θα δείτε πόλεμο...


Πρώτο βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης.
Από  τα Σφακιά της Κρήτης.
Υπάρχει ελπίδα!...
Αποτέλεσμα εικόνας για κουβαλούν δίκιο

Ήρθαν…
Όχι, μη! έκαμα να φωνάξω,
μα φωνή δε βγήκε,
σεισμός δεν έγινε.
Περνάνε, με πατάνε, με φτύνουν.
Όχι! Σεβαστείτε, λυπηθείτε!
Μα είχαν καρφώσει
την κόκκινη σημαία στην καρδιά μου.
Με μισούν.
Πως μπορείτε;
Μάνα της Αφροδίτης είμαι εγώ
και της αρχαίας μου πατρίδας θυγατέρα.
Ένα κομμάτι γης, γύρω γύρω θάλασσα
μα στη μέση της πυξίδας.
Πανάρχαιο, ιερό το χώμα μου.
Θεοί και άνθρωποι γεννήθηκαν
και πέθαναν στην αγκαλιά μου, αίμα και δάκρυ ατέλειωτο έχω πιει.
Σμύρνη, Πόλη, Αϊβαλί, μετά εγώ
αλησμόνητες πατρίδες
κρεμόμαστε απ’ το κρύο μισοφέγγαρο
και περιμένουμε…
Μισή Ρωμιά, μισή Τουρκιά
νομίζουν με μοιράζουν με το ζύγι,
όμως στα δύο δεν χωρίζεται η ψυχή
και ας πνιγεί ο σταυρός στο αίμα.
Ως πότε;
Σαράντα χρόνοι πέρασαν
κι ακόμη με χτυπούνε.
Άσπλαχνοι, κλέφτες, δολοφόνοι
δεν σέβονται, δεν ξέρουν.
Όχι!
Δεν θα γονατίσω, δεν θα πέσω.
Δεν πολεμώ μονάχη.
Και οι θεοί πολεμούν.
Μη φοβηθείτε εμένα,
αυτούς φοβηθείτε.
Φωνάζουν οι πρόγονοι, ζητούν λύτρωση
ακούω την αρχέγονη ιαχή
“ελευθερία ή θάνατος!”
“ελευθερία ή θάνατος!”
Έλληνες, γιοι θεών.
Μη κλάψετε αν μ’ εύρει ο θάνατος
γιατί κι αυτός
πιο σπλαχνικός φαντάζει,
πιο ελαφρύς,
απ’ τον αβάσταχτο αέρα της σκλαβιάς.
Κι όμως, έρχονται
Τ’ αδέρφια επιστρέφουν.
Το ξέρω.
Το πιστεύω.
Το αναπνέω.
Ζέστανε πια ο αέρας, ήρθε η ώρα,
αρχίζει η γης να σειέται.
Ζυγώνουν οι ημίθεοι.
Δεν κουβαλούν όπλα, μήτε άρματα.
Κουβαλούν θεό,
κουβαλούν πατρίδα,
κουβαλούν δίκιο.
Και τότε, τότε θα δείτε πόλεμο.


Νίκος Σφηνιάς

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

ΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΣ ΤΑΜΠΟΥ-ΡΙΑΣ

Μία Στιχάρπαστη σε νέες αφηγηματικές περιπέτειες...
Το νέο βιβλίο της ακριβής μας Χρυσούλας! Καλοτάξιδο!...

Φωτογραφία της Χρυσούλα Διπλάρη.
Όταν πρωτοδιάβασα τις «ΑΟΡΑΤΕΣ ΠΟΛΕΙΣ» του Ίταλο Καλβίνο, ζήλεψα. «Τι καταπληκτικά μέρη», σκέφτηκα «και πόσο εντυπωσιακά τα ονόματά τους….» Ονόματα που παρασέρνουν το νου σε μαγικούς συνειρμούς κι ονειρικά ταξίδια… Ενώ η πόλη η δική μου….
Αχ! Η πόλη μου θα ήθελε πολύ να είναι μια πολιτεία του φανταστικού, που θα δικαίωνε την ύπαρξή της μέσα από θρύλους και παραμύθια. Δυστυχώς για την ίδια και τους κατοίκους της, είναι πιο πραγματική κι απ’ την πιο τρομαχτική πραγματικότητα. Είναι μια πόλη της ομίχλης, που σε στραγγαλίζει γλυκά στην αγκαλιά των πολλών μικρόκοσμών της. Οι κάτοικοι είναι μόνιμα κατσουφιασμένοι, λες και το γάλα που βυζάξανε από τις μανάδες τους ήτανε ξινισμένο κι αυτή η ξινίλα, όντας το πρώτο απ’ τα πολλά τους τραύματα, αποτυπώθηκε για πάντα στα πρόσωπά τους…
Ωστόσο… περπατώντας στους γυμνούς και σκονισμένους της δρόμους, βρίσκεις που και που κάτι πλατείες μυστικές, σαν όστρακα που κρύβουν μέσα τους μαργαριτάρια…. κι αν καμιά φορά μερικοί από μας ξεχαστούμε κι αφήσουμε το μέσα μας να γλυκάνει, τότε παύουμε να είμαστε ψείρες στου θεού τα γένια και γινόμαστε Ποιητές … και ποιούμε την πόλη απ’ την αρχή, και τη βαφτίζουμε με ονόματα που κρύβουν μέσα τους κουράγιο και δύναμη και φαντασία!
Έτσι λοιπόν κι εγώ, την βάφτισα την Πόλη μου Ταμπου-Ρία, μ’ ένα Ταμπου που θυμίζει ταμπούρλο που βαράει δυνατά και μας ξεσηκώνει και μ’ εκείνο το Ρο που ρέει και κυλάει με ορμή μπροστά, και ξεπερνάει τη στασιμότητα του βάλτου.
Όσο για μένα…. Παίρνω τους δρόμους και σας καλώ να βαδίσετε μαζί μου. Γιατί βαδίζοντας θα γνωρίσετε την Ταμπου-Ρία. Και γνωρίζοντας την Ταμπου-Ρία, θα γνωρίσετε και τον εαυτό σας. Γιατί η Πόλη, είναι οι Άνθρωποι που την κατοικούν…


ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΔΙΠΛΑΡΗ
ΑΠΡΙΛΗΣ 2017

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Νοσταλγίες

Ένα φύλλο έπεσε, το καλοκαίρι φεύγει, παίρνει μαζί χαμόγελα, έτσι ήτανε γραφτό...

 Αποτέλεσμα εικόνας για Νοσταλγίες

Η μοναξιά σαν τη βροχή στη θάλασσα γεννιέται,
λικνίζεται στα κύματα, τα βράχια προσπερνά
και με τον ήλιο το λαμπρό στα σύννεφα ανεβαίνει.
μα όταν ξαναεπανέρχεται μαζί με μελωδήματα
όλης της πόλης τα στενά νεράκι τα κερνά,
στα χόρτα μα και στα φυτά τη δίψα αποσβένει.

Κι όταν εσύ που με κοιτάς σαν αύρα πελαγίσια
τα λόγια τούτη τη στιγμή είναι λόγια περίσσεια
κοίτα ετούτη η στιγμή που πορφυρίζει ο ήλιος
και ρούφηξε το άρωμα που δίνει ο Απρίλιος.

Αγιόκλημα και γιασεμί μαζί μετράνε τ΄ άστρα
μα τα μαχαίρια κόβουνε αδύναμες καρδιές
σαν ηλιαχτίδες που πληγούν φτωχά αγριολούλουδα,
τι κι αν προστατεύονται στα μεστωμένα κάστρα
τις κρύες ανοιξιάτικες εκείνες τις βραδιές
ο ήλιος σαν πιο δυνατός τα κάνει νεκρολούλουδα.

Ένα φύλλο έπεσε, το καλοκαίρι φεύγει,
παίρνει μαζί χαμόγελα, έτσι ήτανε γραφτό,
τι κι αν το κάθε όνειρο κι αυτό ζωή γυρεύει
ένα φύλλο έπεσε, ποιος νοιάζεται γιαυτό.!



Κώστας Πλασταράς

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Αληθώς ανέστη!

 Δεν πίστευα στα θαύματα μέχρι να με κοιτάξεις...
 Αποτέλεσμα εικόνας για χριστος ανεστη αγαπη μου

Στα μάτια μου απ’ τα μάτια σου κατάφερες ν’ ανάψεις
αυτό που άλλοι λεν χαρά και άλλοι Άγιο Φως
δεν πίστευα στα θαύματα μέχρι να με κοιτάξεις
'Χριστός ανέστη' είπες εσύ, σου είπα 'Αληθώς!'


Γιώργος Γκρίλης  

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

The real Survivor…



Ως που φτάνει η μαλθακία…;
 Αποτέλεσμα εικόνας για φαΐ στα σκουπίδια

Στο κανάλι του Φαλήρου
βλέπουν όλοι τι τραβάνε
τρέχουνε χωρίς να φάνε
κάτι τύποι του ταλήρου.

Είναι κι άλλοι στον Περαία
με παλιόρουχα ντυμένοι
δεν είναι μασκαρεμένοι
και δεν έχουνε παρέα.

Και μείς όλο αγωνία, μ΄ απλωμένες τις αρίδες
ξενυχτάμε όλο το βράδι, ποιοι θα φάνε τις καρύδες.

Με αρετή και με κακία
ζει αυτή η κοινωνία
και με πνίγει η αγωνία
ως που φτάνει η μαλθακία…

Και μεις όλοι μαζεμένοι, βλέπουμε πως μπαίνει η μπάλα
στο καλάθι των χαμένων, κι ας μην έχουμε ούτε γάλα…


Γιώργος Μακριδάκης