Τραγάνα

 Στη ζέστη, στα κρύα, γινόμασταν θηρία...

Στίχοι: Τίμος Λιακόπουλος
Μουσική: Χρήστος Τσάβος
Ερμηνεία: Χρήστος Τσάβος

Μια τρώγλη κατοικία
στην ερημιά, μα μόνο μιά
παντού τότε η αδικία
πολλά κορμιά, λιποθυμιά.

Ούτ' ένα ούτε δύο αλλά έξι
παιδιά και μάλιστα αγόρια
με το που πήγαινε να φέξει
ήδη αρχίζανε τα ζόρια.

Απερίγραπτος ο δρόμος
σκέτο χώμα, θυμάμαι ακόμα
άντε να πάμε στο σχολειό
λιώμα, κουρασμένο σώμα.

Ούτ' ένα ούτε δύο αλλά έξι
σε σπίτι δύο επί τρία
έπρεπε η οικογένεια να αντέξει
στη ζέστη, στα κρύα,
γινόμασταν θηρία.

Ούτ' ένα ούτε δύο αλλά έξι
και δύο οι γονείς οκτώ
έβγαινες έξω να μη βρέξει
ήταν γραφτό
να περάσει και αυτό

Το τρίγωνο των Βερμούδων

Ζωή που γίνεται της μιας βραδιάς...


Στίχοι: Τίμος Λιακόπουλος
Μουσική: Χρήστος Τσάβος
Ερμηνεία: Χρήστος Τσάβος


Εκει στο τριγωνο αυτό
Να περασω ηταν γραφτο
Στο τριγωνο Διαβολου
Δεν το σκεφθηκα καθολου

Εκει που χαθηκαν πλοια
Που τα ξεχασε η Παναγία
Χαθηκαν κι αεροπλανα
Μια περιοχη ρουφιανα

Εκει λοιπον κι εγω σαν περασα
Η ζωη περασε και γερασα
Νοιωθεις τους χτυπους της καρδιας
Ζωη που γινεται,που γινεται της μιας βραδιας.

Εκει λοιπον κι εγω σαν περασα
Η ζωη περασε και γερασα
Νοιωθεις τους χτυπους της καρδιας
Ζωη που γινεται, που γινεται της μιας βραδιας

Το λενε και τριγωνο βερμουδων
Ακουστες ιστοριες των παπουδων
Που τις λενε μες` στα καραβια
Σκαφη που ρουφανε τα σκοταδια

Εκει λοιπον κι εγω σαν περασα
Η ζωη περασε και γερασα
Νοιωθεις τους χτυπους της καρδιας
Ζωη που γινεται,που γινεται της μιας βραδιας.

Ρομπέρτο

Τίποτα δεν σκεφτότανε... Μόνο τα ταξίδια...

Στιχοι: Τίμος Λιακόπουλος
Συνθεση: Χρήστος Τσάβος
Ερμηνεία: Χρήστος Τσάβος

Βαρδια πριν παω στη μηχανη
ολο κι ακουω μια φωνη
ειναι φωνη μεσ το παραπονο
που χει το χρωμα της το ατονο.

Ητανε ο Ρομπερτο δυνατος
ομως παει κιοτεψε κι αυτος
η μοναξια τον εσπασε
και η σκεψη της τον εφαγε.

Εμενε πολυ καιρο σε μπουλμεδες ιδια κι ιδια
τιποτα δεν σκεφτοτανε μονο τα ταξιδια
Ωσπου βρεθηκε στην ξωτικη Αρουμπα
Εκει στο Ορανιεστατ γνωρισε την Τζουλια
Πηγαν στο Σαντα Κρουζ και βρηκαν δακτυλιδια
ο γαμος εγινε μα συνεχισε τα ταξιδια

Πηγαινε στη γυναικα του σαν γκομενος
γυρνουσε ομως στο ταξιδι το επομενο.
Οι σκεψεις ομως ητανε σκληρες
τον βασανιζανε τον φαγανε κι αυτες
ετσι, λενε, πως τρελαθηκε εφυγε και χαθηκε.

Η φωνη του ομως εμεινε μεσ τα ταμπουκια
οι χωροι στοιχειωσανε
δεν φευγει απο εδω
αν κι εχουν περασει τοσοι.

Κι ετσι πριν παω στη μηχανη
ακουω τη φωνη του σιγανη
με πονο τη Τζουλια να φωναζει
ηχος υποκωφος που 'ρχεται και σφαζει.

Τρεμάμενοι τοίχοι

Τον αέρα ακόμη που αναπνέεις τον ζηλεύω...

 
Στίχοι: Τίμος Λιακόπουλος
Μουσική: Χρήστος Τσάβος
Ερμηνεία: Χρήστος Τσάβος


Απ’ όταν άρχισα πικρά να ταξιδεύω
την τύχη μου ψάχνω τρελά και τη γυρεύω
στο μυαλό έχω εκείνο που λατρεύω
να το διώξω σκληρά και μάταια παλεύω.

Σε δωμάτιο με τους τρεμάμενους τοίχους
νοσταλγικούς ερωτικούς ακούω πάλι ήχους
βρίσκω αποτυπώνω περίεργους στίχους
στα λιμάνια μιλώ με περίεργους τύπους.

Από τότε που άρχισα σκληρά να ταξιδεύω
το μυαλό αλύπητα ο δόλιος το παιδεύω
να βρω που είναι ο θεός που τον λατρεύω
τον αέρα ακόμη που αναπνέεις τον ζηλεύω.

Στο δωμάτιο με τους τρεμάμενους τοίχους
της καρδιάς μετρώ ασταμάτητα τους κτύπους
κάτω από συνθήκες ερημιάς ζέστης και ψύχους
βλέπω ανθρώπους άλλου κύματος και μήκους.

Μεσα στη μοναξιά δυνατά σε σκέφτομαι
που δυστυχώς δεν μπορώ δεν αντιστέκομαι
μόνος στη σάπια κουπαστή σαν στέκομαι
στα μέρη σου έρχομαι και σ’ επισκέπτομαι.