Φεύγει

Mα εγώ αναπνέω γι αυτό το λίγο που μου δίνει και παραμένω για ένα «ίσως» που αιωρείται...


Στίχοι: Ιωάννα Κολλινιάτη
Μουσική: Ιωάννα Κολλινιάτη
Ερμηνεία: Ιωάννα Κολλινιάτη


Φεύγει κι αδειάζει το δωμάτιο
Και μένω μόνη στην σιωπή
Και τον κοιτάζω απ το παράθυρο
στρίβει το βλέμμα, στέλνει φιλί

Φεύγει και μένει μόνο τ’ άρωμα
στα χαρτομάντιλα, και στο χαλί
κι ό,τι απομένει απ’ το ζευγάρωμα
είναι σεντόνια, σε ταραχή

Mα εγώ αναπνέω γι αυτό το λίγο που μου δίνει 
και παραμένω για ένα «ίσως» που αιωρείται 
κι όταν εκείνη στο τηλέφωνο τον παίρνει 
τσιγάρο ανάβει και το βλέμμα του αφαιρείται 
Κι ύστερα η κόρη του ζητάει να του μιλήσει 
κι από το περίπτερο να φέρει παγωτά 
και εγώ δεν ξέρω καν αν μ έχει αγαπήσει 
κι αν μου αξίζει Θεέ μου τόση μοναξιά 

Φεύγει και παίρνει τ’ οξυγόνο
πόσο κρυώνω, τι στην ευχή
σαν άδειο ρούχο ερημώνω
πονάει σαν να ναι Κυριακή

Φεύγει και μένει μόνο
τ’ όνειρο για το ανεκπλήρωτο: «εμείς-μαζί»
κι εγώ που μόνο μαραζώνω
κι αυτός που πάντα αναχωρεί

Στην αυλή σου Αντιγόνη

Ωδή στην ομορφιά που σκοτώνει αυτήν που την έχει!...

Ζούσε μόνη και την λέγαν Αντιγόνη

Την αγάπησα κι εγώ πριν από χρόνια

Μα τους άντρες τους μετέτρεπε σε πιόνια

Είχε βλέμμα που τρυπάει και καθηλώνει

Ζούσε μόνη και την λέγαν Αντιγόνη

Την αγάπησα κι εγώ όπως και τόσοι

Κι η αγκαλιά της έχει μέσα μου στοιχειώσει

Οι λαγόνες της καυτοί και παθογόνοι

 

Ρεφραίν

Στην αυλή σου Αντιγόνη πέφτει χιόνι

Κι ο αέρας ολοένα δυναμώνει

Δεν θα γίνω πάλι εγώ το χελιδόνι

τόσες Ανοιξες, κι εσύ παλιώνεις μόνη

Στην αυλή σου Αντιγόνη μόνο κρύο

Τόσος κήπος δεν μας χώρεσε τους δύο

Μόνη πήρες της ζωής το λεωφορείο

Γνέφοντάς μου με ένα βλέμμα το αντίο

Ζούσε μόνη και την λέγαν Αντιγόνη

Κ’ είχε στόμα απαλό σαν ανεμώνη

Τώρα πια δεν την θυμάται ούτε ένας

Και ξεχάστηκε σαν ήχος της λατέρνας

Ζούσε μόνη και την λέγαν Αντιγόνη

Είχαν χρόνια να την δούνε στο μπαλκόνι

Κι αντί κάπου αλλού η ζωή της να την πάει

Σε κουτί τώρα κοιμάται από μαόνι

Iωάννα Κολλινιάτη  

http://oistixoitisioannas.blogspot.com/

Όχι δεν κάνω τη φυγή ηρωική

Ζόρικες παραδοχές.... Από την Ιωάννα Κολλινιάτη...

Απ΄ του κορμιού σου τα κρυμμένα οροπέδια

Παλινδρομώ σε παθογόνες αγκαλιές

Και χαραμίζω ότι απομένει απ΄ τον εαυτό μου

Σ’ απελπισμένες συναναστροφές,

Κι αυτή η παραίτηση αργά θα με σκοτώνει

 Και πάλι μόνη,και πάλι μόνη, και πάλι μόνη

 

Νύχτες βαδίζω τα τακούνια με αναίδεια

Kατρακυλώ πάλι στον κόσμο των πολλών

Σκουπίζοντας στων σεντονιών τα ναρκοπέδια

Το σάπιο μήλο -που σου άρεσε- κραγιόν

Κι αυτή η βραδιά, πάντα θα αργεί να ξημερώνει
Και πάλι μόνη, και πάλι μόνη, και πάλι μόνη

 

(ΡΕΦΡΑΙΝ)

Όχι δεν κάνω τη φυγή ηρωϊκή

Όχι δεν θέλω «γύρνα πίσω» να φωνάξεις

Θέλω να πάψω να πεθαίνω κάθε αυγή

Θέλω από τον έρωτα που ζω να μ’ απαλλάξεις

Ιωάννα Κολλινιάτη
http://oistixoitisioannas.blogspot.com/

ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΠΟΥ ΝΑ ‘ΧΕΙ ΡΟ

Στην χθεσινή πρώτη ανάρτηση ο Γιώργος Κουκάς εμπνεότανε από την Ιωάννα Κολλινιάτη...

Ώρα ν΄αλλάξουν ρόλους...

Σήμερα η Ιωάννα στην θέση του Ποιητή κι ο Γιώργος στον ρόλο της Μούσας...

Ψάχνει ένα αστέρι που να χει Ρο
Όπως το Ρο απ το πΡοσπαθώ
Όπως το Ρο απ το πλυντήΡιο
Το συνεΡγείο, το λιπαντήΡιο

Ψάχνει ένα αστέρι που να χει Ρο
Όπως αδέΡφια, και κομμωτήΡιο
Έναν πατεΡα πιο δυνατό
Να τον θαυμαζει σαν αΡχηγό

Ψαχνει ένα αστερι που να χει Ρο
Τι θα το κανει δεν τον ρωτώ
Ισως το θέλει για οδηγό
Δεν βρίσκει ουτε ένα στον ουΡανό

Ψαχνει ένα αστέρι, μα παραλείπει
Να δει το Φως που τον καλύπτει
Το Μόνο αστέρι που έχει Ρο
Είναι ο ΓιώΡγος του «Ναι, μποΡω!»


Αφιερωμενο στο φιλο μου
Γιωργο Κουκα, που είναι γεννημενος μαχητής
17.6.2010
Ιωαννα Κολλινιατη

Μένω στο σπίτι πίσω απ’ τους λόφους

Μένω στο σπίτι πίσω από τους λόφους
Πλάϊ στο γκρεμό, πάνω απ' την θάλασσα
Αφησα χρόνια τους ανθρώπους
Κι όλα τα όμορφα σπατάλησα

Κοιμάμαι χρόνια σε μια αιώρα
Πάνω από χόρτα, σπαρτά, τσουκνίδες
Εχω για φίλους τα νυχτοπούλια
Και μεθυσμένες πυγολαμπίδες

Ποτέ κανέναν δεν φέρνει ο δρόμος
Δεν με ευλόγησε ποτέ παπάς
Δεν ξέρει να ‘ρχεται ο ταχυδρόμος
Νερό δεν έφερε ο νερουλάς

Ούτε κοπάδι ποτέ περνάει
Ούτε κατσίκι ξεστρατισμένο
Μοιάζω σαν άδειο παλιό ξωκλήσι
Κι από το Θεό, λησμονημένο

Εχω για πρόσωπο βαθιές χαράδρες
Που αν τις αγγίξεις σε γρατζουνάνε
Μάτια μισάνοιχτα, σαν χαραμάδες
Ποιόν τάχα οι σκέψεις μου μοιρολογάνε..

Μοιάζω με σκιάχτρο μισοσπασμένο
Δέντρο πού λύγισε στην καταιγίδα
Με δακρυσμένο Εσταυρωμένο
Μια μέρα όμορφη, Αλκυονίδα


Ιωάννα Κολλινιάτη ©1.4.2009
http://oistixoitisioannas.blogspot.com/

Aγκάθι

Με ξαγρυπνάει πάλι απόψε
Το ίδιο αγκάθι
Με χαρακώνει σαν νυστέρι
Τι έχω πάθει

Θέλω στον ώμο σου να γείρω
Να σε διεγείρω
Και με τα χείλη το κορμί σου
Να φέρω γύρο

Θέλω απ’ την μέση να με σφίξεις
Να με τυλίξεις
Και στο κορμί μου να εισβάλλεις
Σαν διαρρήχτης



Ρεφραίν Α
Γιατί με μερικούς ανθρώπους
Είναι χημεία
Κι είναι ο τρόπος που κοιτάζουν
Σαν συνουσία

Γιατί με σένα θηλυκώνει
Σαν Γιν με Γιαν
Και τα κορμιά μας γίνονται ένα
κι άλλου μας παν’



Με ξαγρυπνάει πάλι απόψε
Το ίδιο αγκάθι
Με χαρακώνει σαν νυστέρι
Τι έχω πάθει

Θέλω τις κλείδες στο λαιμό σου
Να ψηλαφίσω
Να καταπιώ τα βογγητά σου
Και να μεθύσω

Να σε αγγίξω με το στήθος
Ψηλά στην πλάτη
Και στου αυχένα σου να γείρω
Το σκαλοπάτι



Ρεφραιν Β
Γιατί όταν έτσι νιώσει κάποιος
δεν το ξεχνάει
Και σε όλη τη ζωή του αυτό
Θ’ αναζητάει

Γιατι αυτό που εσύ μου κάνεις
Με έχει στοιχειώσει
Και του κορμιού σου η νοσταλγία
Θα με σκοτώσει




Ιωάννα Κολλινιάτη 1.10.2009
http://oistixoitisioannas.blogspot.com/

(Το κομματι αυτο έχει μελοποιηθεί από τον συνθετη Χρηστο Δημητριάδη)

Στο Πράσινο Ακρωτήρι

Ταξίδεψα σε θάλασσες, που μοιάζανε με φίδια
Περπάτησα ξυπόλητη στην άμμο τη ζεστή
Γλυκά περιπλανήθηκα σε σκοτεινά ταξίδια
Μ’ ανέμους στροβιλίστηκα, κύκλο (γύρο) έφερα τη Γη


Ρεφραιν
Στην άγρια ακτή των μαραμπού θάθελα να πεθάνω,
Και μια πιρόγα να με πάει στην θάλασσα βαθειά
Αιώνια να ταξίδευα, χωρίς ποτέ να φτάνω,
Στο Πράσινο Ακρωτήρι να με ξέβραζε ο Βοριάς


Ταξίδεψα στην έρημο, δίψασα την αγάπη
Και όαση δεν βρέθηκε, να πιω να ξαποστάσω
Όλα τα δέντρα που έβλεπα ήταν οφθαλμαπάτη
Το καραβάνι πέρασε, και δεν το θα προφτάσω


Ιωάννα Κολλινιάτη
21.1.2009
http://oistixoitisioannas.blogspot.com

Περπάτησα όλη τη γη

Περπάτησα όλη τη γη,
δρόμους και λεωφόρους
Και βρήκα πάλι μισθοφόρους

Ανέβηκα βουνά ψηλά,
πάτησα χίλια ναρκοπέδια
Με τόση αναίδεια

Αφησα πίσω μου παιδιά,
ξυπόλητα μα γελαστά
Θα με ζητάνε..


Κολύμπησα σε κρύα νερά,
πλήρωσα δουλεμπόρους
Αλή δεν θα σε δω ξανα


Ρεφραίν Α
Στις παρυφές της Κουμουνδούρου
Ολοι στο απόγειο
Μη με ρωτάς πόσοι κοιμούνται
Στο τρίτο υπόγειο

Και πίσω από το Δημαρχείο
Μαύρες Σειρήνες
Στο πρώτο υπαίθριο πορνείο
Χωρίς κουρτίνες


Πουλάω φτηνά μεταξωτά,
στους πάγκους των λαϊκών
με τη φωνή στη διαπασών


Βγαίνω τις νύχτες μη με πιάσουν,
στα παραγάδια
Δεν έχω άδεια


Ζω με άλλους 10 στην Κυψέλη,
σαν άγρια αγέλη
μας κάνουν πέρα


Θεε μου που να προσευχηθώ,
ξέχασα το κοράνι
Στρώνω, κοιμάμαι μάνι μάνι


Ρεφραίν Β
Θελω αν πεθάνω να με κάψουν
Να γίνω στάχτη
Και να χυθώ μέσα στα μαύρα
Νερά του Γάγγη


Να πουν πως πέθανα στα πλούτη
Και πως δοξάστηκα
Κι όχι πως δίπλα στα φανάρια
Δειλά σωριάστηκα



Αναδημοσίευση video από BABYΛΩΝΙΑ On Line
http://www.babylonia.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1190%3A2010-05-17-18-21-23&catid=117%3Ametanastesgenika&lang=el


Ιωάννα Κολλινιάτη 11.11.2008
http://oistixoitisioannas.blogspot.com

Μια γυναίκα της άμμου

Η γυναίκα του ανέμου/Των γιατί του πολέμου
Η γυναίκα των βράχων/Των αθώων αμάχων

Η γυναίκα στο λόφο/ Με ένα βρέφος στον κόρφο
Η γυναίκα αράχνη/Που για θύματα ψάχνει

Η γυναίκα βιτριόλι που την θέλουνε όλοι
Η γυναίκα του μύρου, του κοντά και του απείρου

Ρεφραιν

Μια γυναίκα της άμμου
Τριγυρνά στ’ όνειρά μου
Μια γυναίκα στο κύμα
Σαν ανέκδοτο ποίημα

Μια γυναίκα της άμμου
Που θα γίνει δικιά μου
Μια γυναίκα- μια δίνη
Να πεθαίνω για κείνη


Η γυναίκα του λάθους/Του παράλογου πάθους
Η γυναίκα του Αυγούστου/Του αναιδέστατου μπούστου

Η γυναίκα μητέρα/Που σαν μέλι την πίνεις
Η γυναίκα φοβέρα/ που ξερά καταπίνεις

Η γυναίκα στη νύχτα/σκοτεινή χαρτορίχτρα
Η γυναίκα στο κύμα/θύτης νάναι? ή θύμα?


Ιωάννα Κολλινιάτη
Αστυπάλαια 14.8.2009
http://oistixoitisioannas.blogspot.com

Κυκλάμινα

Σε υγρών σταθμών χορταριασμένες αποβάθρες
Μόνες χορεύουνε τις νύχτες οι σκιές
Πάνω σε ράγες σκουριασμένες και παλιές
Παραφυλάνε τους ανύποπτους διαβάτες

Δίπλα η σκιά μου στο σκοτάδι περιμένει
Τις κουρασμένες μου γραμμές να διασχίσεις
Και σαν το τρένο με ορμή να με συντρίψεις
Κοιτάζοντάς με μες τις ράγες ξαπλωμένη

Ρεφραιν
Σαν τα κυκλάμινα που χάνονται την Ανοιξη
Μα τους χειμώνες μου ροζίζουν ανεπαίσθητα
Σε νοσταλγώ καμια φορα, έτσι ασυναίσθητα
Σαν όλα τα άγρια που ποτέ τους δεν δαμάζονται

Σαν τα πουλιά που για τη ζέστη ταξιδεύουνε
Θα επιστρέψεις ή θα μείνεις σ’ άλλες Χώρες?
Περάσαν χρόνια καθώς μέτραγα τις ώρες
Κι είναι όλα εδώ και να γυρίσεις περιμένουνε


Βλέπω τις νύχτες τα βαγόνια σου μπροστά μου
Γεμάτα φως και με καινούργιους επιβάτες
Δίχως πυξίδες οδηγείς και δίχως χάρτες
Λιμνή μικρή σου χε φανεί η αγκαλιά μου

Και εγώ σαν τρένο σε σταθμό παραμεθόριο
Δεν θα σε βρω όσο κι αν ψάξω μες το χάρτη
Με τη σκιά σου για μοναδικό επιβάτη
Στα ονειρά μου θα γυρίζω την Υδρόγειο

Ιωάννα Κολλινιάτη 19.05.2008(ΥΣ To κομμάτι αυτό έχει μελοποιηθεί από τον Τάσο Στάβερη)

Το πανωφόρι μου

Είναι σαν σπίτι φωτισμένο
Είναι σαν θάλασσα ζεστή
Σαν ουρανός με χίλια αστέρια
Που δεν φοβάται την Αυγή

Άγγελος έξω, μέσα διάβολος
Κι όσο άντρας, τόσο και παιδί
Όποιος τον δει, του παραδίνεται
Είναι πιό ωραίος κι από γιορτή

ΡΕΦΡΑΙΝ
Είναι το αγόρι μου, το πανωφόρι μου
Είναι ο ήλιος μου μες την βροχή
Είναι ο κήπος μου, ο ήσυχος ύπνος μου
Είν’ η ελπίδα μου για την ζωή

Εχει για βλέμμα ένα βέλος
Σκούρο χακί, σαν άγριο δάσος
Κι αν ο γκρεμός είναι στο τέλος
θα αφεθείς, κι ας είναι λάθος

Και για αγκαλιά, μιά ήσυχη λίμνη
Λουσμένη φως μες την ομίχλη
Που κάθε πόνο καταπίνει
Σαν το καλό το παραμύθι


ΡΕΦΡΑΙΝ
Είναι το αγόρι μου, το πανωφόρι μου
Είναι ο ήλιος μου μες την βροχή
Είναι ο κήπος μου, ο ήσυχος ύπνος μου
Είν’ η ελπίδα μου για την ζωή

Ιωάννα Κολλινιάτη
Αφιερωμενο στον Κωστα Π. και μελοποιημενο απο εμενα
31.12.2008

Το σαλιγκάρι

Ξυπνάει πάντα από τις 6
Και πριν να φέξεi
Φτιάχνει καφέ, τον πίνει μόνη
Βλέπει την ζάχαρη να λιώνει

Υστερα πάει στον μπακάλη
«Εδώ είσαι πάλι?»
«Θέλω χλωρίνη κυρ Θανάση
Δεν θα μου φτάσει»

Παίρνει την σκούπα κάθε δείλι
Μισεί την σκόνη
Μα εκείνη πάλι την ξεγέλασε
Την ταπεινώνει

Θα καθαρίσει ένα μήλο
Θα δει τα νέα
Θα πιεί τον δεύτερο καφέ
Θέλει παρέα

Και κάθε βράδυ, η ίδια εικόνα
Το σαλιγκάρι που περνάει
Κι ο χρόνος να κυλάει αργά
Κι εκείνη μόνο να γερνάει


Ιωάννα Κολλινιάτη
Αστυπάλαια 14.8.2009

Κερί βατόμουρο

Πρωτο καρε , σε μια υπογεια κουζινα
Σπιτι παλιο , δυο δρομους πανω απ το Μοναστηράκι
Ζευγαρια ποδια να περνουν απ το παραθυρο
Γουρνα μαρμαρινη , πισω από την βρυση στερεωμένο ένα δισκακι

Tρωνε παράδοσης , σαλατα τερριακι
Και τσιπς γαριδας βουτηγμένα στην γλυκοξινη
Αυτος σερβιρει μια ρακή απ την Αλβανια ,
Σεκεινην φαινεται η γευση της παραξενη

Εκεινη αμηχανη καπνιζει , και την στιγμη φωτογραφιζει
Εκεινος δεν γουσταρει φλας , και να ποζάρει
Σβηνουν τα φωτα , το κερι βατόμουρο απομενει για φαναρι
Κατι στα ματια τους περιεργα λαμπυριζει

Καρε επομενο , καμαρα στο ισόγειο
θεα Ακροπολη , και τζακι στην γωνία
Ξαπλωνουν διπλα διπλα , κανει κρυο
Φιλοι παλιοι , απ τα εικοσι δυο

Περνάει το ποδι του από πανω απ το δικο της
Η μουσικη κανει απιστευτα παχνιδια
Από Στραβινσκυ , σε Gainsbourg και σε Βιολαρη
Γερνει το προσωπό του διπλα στο λαιμο της

Υστερα ο χρονος ξαφνικα εξαφανιζεται
Κι υστερα πάλι αυτοι οι δύο στην κουζινα
Αυτή φοράει τωρα το πουκαμισο του
Κι αυτός γυμνός , μονάχα με το φυλακτό του

Ξανακοιτάζονται και είναι πια δυο άλλοι
Σαν να γνωρίστηκαν ξανα απ την αρχή
« Πρεπει να φυγω » λέει αυτή , « ποναω πάλι »
Την συνοδεύει ως του δρόμου την στροφή .

Καρε του τελους :
μες την νυχτα τι γυρευει
με τα μεγαλα φορτηγα στην Εθνική ;
Θα προσποιηθεί πως δεν συνέβη
Όμως αν τον ονειρευτεί ;

Ιωάννα Κολλινιατη 9.1.2010
Αφιερωμενο στον Γ.Ν.

Κοτλέ σακάκι

Παλιό αμάξι , αλλά του πάει
Πώς να φιλάει ?
Κοτλέ σακάκι , σε σάπιο μήλο
Τον έχω φίλο ?

Γυαλιά John Lennon , με ταξιδεύει
Που θα με πάει ?
Κι αυτοπεποίθηση , που με μαγεύει
Πως ν ακουμπάει ;


Ακούει jazz, και έχει σκύλο
Πλησιάζω λίγο
Εχει γυρίσει Αφρική κι Ασία
Ζωή - μαγεία

Είναι γκουρμέ και πίνει Γκράπα
Μα εγώ του τα πα
Με λέει αράχνη και μαύρη χήρα
Κι αν είμαι η μοίρα ?

ΡΕΦΡΑΙΝ
Ότι και νάναι , πως μου ταιριάζει
Μου το φωνάζει
« Αν τύχει κι έρθεις δεν θα γυρίσεις
Εδώ θα ζήσεις »

Ότι και νάναι , πώς μου ταιριάζει ...
Κι ας με τρομάζει
Φτάνουν τα λόγια , σωπαίνω εδώ
Θα τον γευτώ

Ιωάννα Κολλινιάτη
21.1.2009

Αναχώρηση

Μια βαλίτσα στην σκάλα
Κι όλα μας τα μαζί
Βιαστικά διπλωμένα

Γυρισμένη η πλάτη
Δίπλα στο σκαλοπάτι
Τα μαλλιά μαζεμένα

Ρεφραίν
Σαν χειρουργείο
Με τα μάτια ορθάνοιχτα
Κι άλλο αντίο
Λίγο πριν τα μεσάνυχτα

Σαν διαρροή
Με κλεισμένο παράθυρο
Ότι αγαπώ
Θα με αφήνει ανάπηρο


Ενα μαυρο παλτό
Στο παλιό πορτ μαντο
Στην Ερμού το χες πάρει

Πόρτα, βηματα, πόρτα
Δεν θα σε σταματήσω
Θα χεις πια ξεπαρκάρει


Ρεφραιν

Μένουν πίσω οι απόπειρες
Σ αγκαλιές μόνο πρόχειρες
Πάντα θα καταλήγω

Σαν αιώνιος αυτόχειρας
Που ποτέ δεν κατάφερα
Γι άλλα μέρη να φύγω


Ιωάννα Κολλινιάτη 1.4.2008

Μόνο περνάς και ταξιδεύεις

Είναι λιμάνια ρημαγμένα απ’ τους καιρούς
Και κάτι γέροι ναυτικοί που αργοπεθαίνουν
Μονάχα γλάροι που και που τους συντροφεύουν
Και ο υγρός αέρας που ‘ρχεται απ΄ τους Τροπικούς



Και εσύ απ’ τον ντόκο μου τον τόσο τσακισμένο
Λύνεις και πάλι τα σχοινιά σου από τις δέστρες
Ακούς μονάχα τις Σειρήνες τις πλανεύτρες
Πάλι ο Σιρόκος σε καλεί να πας αλλού


Ρεφραίν
Θα περπατάς στους δρόμους της Αργεντινής
Με ένα κρασί, και στο άλλο χέρι ένα ποτήρι
Θα σ’ αγαπώ σε όλες τις θάλασσες της γής
Μέχρι του Νότου το πιο μακρινό Ακρωτήρι.

Θα τριγυρνάς της Νότιας Κίνας τα χωριά
Και θα χορεύεις στους γαλάζιους ορυζώνες
Κι αν νοσταλγήσεις την αγάπη μου ξανά
Θα στείλω πίσω να σε φέρουν οι Μουσώνες



Είναι καράβια από καιρό παροπλισμένα
και στης σκουριάς παρατημένα τα καρνάγια
Γεμάτα μνήμες από δίνες και ναυάγια
Που μες τα αμπάρια τους κρατούν καλά κλεισμένα.

Και σύ μου γνέφεις καθισμένη στην προβλήτα
Κι ο αέρας παίρνει τα μαλλιά σου με μανία
Που νάσαι τώρα, στη Χιλή, στο Μεξικό?
Θα ξεδιψάσεις είπες στην Παταγονία

Κολλινιάτη Ιωάννα 23.03.2008
To κομμάτι αυτό έχει μελοποιηθεί από τον συνθέτη Δημήτρη Σάββα

Μια τσάντα

Eχω μια τσάντα όλο χαρτάκια
Με σημειώσεις και εξισώσεις
Μέσα της κρύβει κι άλλα τσαντάκια
Της ανασφάλειας διαπιστώσεις

Μια μαύρη χτένα, ένα κραγιόν,
δέκα ντεπόν δυο ασπιρίνες,
Και μαντιλάκια ντεμακιγιάζ
Για να ξεβάφω τις ευθύνες

Ρεφραιν
Εχω μια τσάντα που μέσα βάζω
Όσα χρειάζονται για να την βγάζω
Όπου η νύχτα με οδηγήσει
Σ΄ όποια αγκαλιά μ’ αποκοιμίσει

Εχω μια τσάντα περιουσία
Την παίρνω πάντα για συνοδεία
Για μένα ξέρει σχεδόν τα πάντα
Κι όλα όσα γεύτηκα ως τα τριάντα

Στην μέσα τσέπη μέντες Τικ-Τακ
Μην έχω άγχος ούτε και τρακ
Για να ναι φρέσκα σαν σε (ή με) προδώσω
Οσα φιλιά κληθώ να δώσω

Και μεσ΄ την θήκη την πιο κρυφή
Είναι η ζωή μου, που πια δεν ζει
Αργά παλιώνουνε στο πορτοφόλι
Φωτογραφίες τους, κι ας φύγαν όλοι


Ιωάννα Κολλινιάτη
1.10.2009

Το φυλακτό

Δυο ασπιρίνες, πλάι το κουτάλι
Δεν θελω ευθύνες, μονο τη ζάλη
Θα δραπετεύσω? Η πάλι πίσω?
Δεν το αντέχω που ξημερώνει
Ψάχνω το θάρρος, να αναχωρήσω
Κρυώνω μόνο με το σεντόνι

Ειχα μια μάνα με ένα μαντήλι
Μικρός την έπινα σα χαμομήλι
Και μες’ τα χέρια της αποκοιμιόμουν
Όλα μου τά δωσε, και τα κοσμήματα
Εγώ τη χλεύαζα, δεν την λυπόμουν
Όχι μητέρα, δεν είχες κρίματα

Τρέμω και κάνω το Σταυρό μου
Πάλι το νόθευσαν, το όνειρό μου
Κλείνω τα μάτια, όλα λευκά
Τώρα μου στέρεψαν και οι εικόνες
Φοράνε γάντια χειρουργικά
Όταν μ αγγίζουν οι νοσοκόμες

Είναι υπέροχα που είμαι σε κώμα
Ποιός με ταίζει μπουκιές στο στόμα
Ποια νάναι αυτή η γλυκιά κυρία
Τι κάνει δίπλα μου, στην πολυθρόνα
Πάντως αν είναι η Παναγία
Μην την κοιμήσετε σ΄ αυτό το στρώμα

Δυο ασπιρίνες, δέκα, εκατό
Θεε μου πως θέλω να κοιμηθώ
Το ουράνιο τόξο να με ξυπνήσει
Σε ένα λιβάδι να μ’ οδηγήσει
Βγάλτε με τώρα απ΄τον ορό
Και στα τσακίδια το φυλακτό


Ιωάννα Κολλινιάτη 4.6.2008
ΥΣ το κομμάτι αυτό αφιερώνεται στη μνήμη του Νίκου
Σεργιανόπουλου

Συντηρώ έργα τέχνης

Συντηρώ έργα τέχνης
Που έχει φάει το σαράκι
Με σπασμένες κορνίζες
Που χρυσίζουν λιγάκι

Καθαρίζω παράσημα,
στρατιωτών πεθαμένων
Τώρα λάφυρα άσημα,
Συρταριών σκονισμένων

Και παλιά κομπολόγια
Με μελί κεχριμπάρια
Σκοτεινά δρομολόγια
Στου μυαλού μου τ’ αμπάρια


ΡΕΦΡΑΙΝ
Καθαρίζω ψυχές
Με νεκρές αναμνήσεις
Και παλιές ενοχές
Με βαριές συνειδήσεις

Ξαναγγίζω εγκοπές
Που από χρόνια αγκυλώνουν
Απαλύνω καρδιές
Που για χρόνια στοιχειώνουν

Συντηρώ θησαυρούς,
ξεπεσμένα οικόσημα
Και παλιούς θυρεούς
μεγαλεία νεκρώσιμα

Καθαρίζω σκουριές
Μαυρισμένα μπακίρια
Με στυφές μυρωδιές
Και φθαρμένα στολίδια

Και Eικόνες παλιές
Με Χριστούς που γεράσανε
Στολισμένες με τάματα
Για ευχές που δεν πιάσανε

Ιωάννα Κολλινιάτη
18.2.2009
Το τραγούδι αυτό έχει μελοποιηθεί απο τον συνθέτη Γιάννη Γεωργαντέλλη