Το φυλακτό

Δυο ασπιρίνες, πλάι το κουτάλι
Δεν θελω ευθύνες, μονο τη ζάλη
Θα δραπετεύσω? Η πάλι πίσω?
Δεν το αντέχω που ξημερώνει
Ψάχνω το θάρρος, να αναχωρήσω
Κρυώνω μόνο με το σεντόνι

Ειχα μια μάνα με ένα μαντήλι
Μικρός την έπινα σα χαμομήλι
Και μες’ τα χέρια της αποκοιμιόμουν
Όλα μου τά δωσε, και τα κοσμήματα
Εγώ τη χλεύαζα, δεν την λυπόμουν
Όχι μητέρα, δεν είχες κρίματα

Τρέμω και κάνω το Σταυρό μου
Πάλι το νόθευσαν, το όνειρό μου
Κλείνω τα μάτια, όλα λευκά
Τώρα μου στέρεψαν και οι εικόνες
Φοράνε γάντια χειρουργικά
Όταν μ αγγίζουν οι νοσοκόμες

Είναι υπέροχα που είμαι σε κώμα
Ποιός με ταίζει μπουκιές στο στόμα
Ποια νάναι αυτή η γλυκιά κυρία
Τι κάνει δίπλα μου, στην πολυθρόνα
Πάντως αν είναι η Παναγία
Μην την κοιμήσετε σ΄ αυτό το στρώμα

Δυο ασπιρίνες, δέκα, εκατό
Θεε μου πως θέλω να κοιμηθώ
Το ουράνιο τόξο να με ξυπνήσει
Σε ένα λιβάδι να μ’ οδηγήσει
Βγάλτε με τώρα απ΄τον ορό
Και στα τσακίδια το φυλακτό


Ιωάννα Κολλινιάτη 4.6.2008
ΥΣ το κομμάτι αυτό αφιερώνεται στη μνήμη του Νίκου
Σεργιανόπουλου