Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Σοβαρὰ κάποια



Εἰκόνα ἀγαπητὴ τῆς γυναικός μου,
Τώρα ἔλα καν᾿ ἐσὺ στὴ συντροφιά μου.
Κατοίκα πάντα μέσα στὴν καρδιά μου,
Καὶ φύλαμε ὂχ τσὴ πλάνεσες τοῦ κόσμου.

Ἐσὺ γιὰ ῾μὲ Προστάτης Ἄγγελός μου,
Ἄμεμπτα φύλαε τὰ πατήματά μου
Καὶ προτοῦ σκοτισθοῦν᾿ τὰ λογικά μου,
Πρόλαβε, τρέξε σὺ καὶ λάμψε ἐμπρός μου.

Ναί, τὸ φῶς σου ᾿ξυπνάει τὴν ἀρετή μου,
Καὶ πιστόνε σ᾿ ἐσένα μὲ βαστένει.
Γιατὶ τόσο σ᾿ αἰσθάνομαι ᾿δική μου,

Τόσο μὲ τὴ ψυχή μου ζυμωμένη,
Ποῦ δὲν ἠξέρω πλέον στὴ διαλογή μου
Πῶς νὰ σὲ ῾πῶ: γυναίκα μου ἢ ψυχή μου.

1851 Λονδίνο

Ανδρέας Λασκαράτος

1 σχόλιο:

  1. "γιατί τόσο σε αισθάνομαι δική μου
    τόσο με τη ψυχή μου ζυμωμένη
    που δεν ηξέρω πλέον στη διαλογή μου
    πώς να σε πώ:γυναίκα μου ή ψυχή μου"...

    ..."να με λες όπως θες..είμαι δική σου..μπορείς να με λες και αρισμαρί σου"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή