Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

Το Μήνυμα


Οι Χαΐνηδες στη Συναυλία ενάντια στην αστυνομική βία, που διοργάνωσαν στις 19 Δεκέμβρη 2008 στα Προπύλαια οι γενικές συνελεύσεις φοιτητών των καταλήψεων νομικής και πολυτεχνείου καθώς και το συντονιστικό των μαθητών.



Μήνυμα από τους ΧΑΪΝΗΔΕΣ:

Γεια χαρά σας παιδιά! Venceremos!
Η βία μιας πέτρας ή μιας μολότοφ δεν είναι βία.
Βία είναι να πίνουμε coca-cola.
Βία είναι να είμαστε σε όρθια χωριά, στις πολυκατοικίες.
Βία είναι να καθόμαστε στους καναπέδες να βλέπουμε τηλεόραση. Βία είναι, από τον παιδικό σταθμό μέχρι τα μεταπτυχιακά, 30 χρόνια στα ιδρύματα, ιδρυματοποίηση τη στιγμή που τα θηλαστικά όλα, γατάκια, τιγράκια, σκυλάκια είναι στο ζενίθ της ζωηρότητας και της ακμής τους αυτό είναι βία.
Πιστεύω ότι οι λαοί και οι άνθρωποι δεν κρίνονται απ αυτό που έχουνε, αλλά απ αυτό που δίνουνε. Και η Ελλάδα αν έχει μία αξία δεν είναι ένα αρχαίο παρελθόν, είναι ότι είναι ένα σταυροδρόμι.
Ένα σταυροδρόμι και μπορεί να δώσει ένα καινούριο σήμα.
Το σήμα της αυτοοργάνωσης, της αυτονομίας, της αυτοθέσμισης. Φυσικά, δεν θέλουμε παραπάνω μισθό από κανέναν.
Δεν θέλουμε βασικό μισθό 1.400 ευρώ.
Θέλουμε ισότητα μισθών και εισοδημάτων για όλους και όλες.
Θέλουμε μια κοινωνία που να στηριχτεί πάνω στην παιδικότητα.
Τα παιδιά έχουν μερικά χαρακτηριστικά, που αυτά η ιστορία αξιοποίησε. Ένα χαρακτηριστικό είναι η οξυδέρκεια στην αντίδραση. Είναι η εξερεύνηση. Και, κυρίως, η ανωριμότητα. Στηρίζομαι στην ανωριμότητά μας και στην παιδικότητά μας.
Αλλά για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται ριζική αναπλαισίωση. Αναπλαισίωση, ακόμη και του γλωσσικού μας κώδικα.
Δηλαδή, είναι τυχαίο ότι η γλώσσα που χρησιμοποιούμε είναι κι αυτή εξουσιαστική; Για παράδειγμα: Από δυο χρονών στα πιτσιρίκια, τους λέει η μαμά τους: Παιδί μου, πήγαινε γρήγορα στην τουαλέτα να κάνεις κακά! - Καλά, θα κάνει. Θα χέσει, να καθαριστεί, να γουστάρει, να ξαλαφρώσει. Από κει αρχίζει η ενοχοποίηση του κώλου μας. Το καταλαβαίνετε αυτό το πράγμα;
Παιδιά, η εξουσία δεν είναι κάτι πυρηνικό που δρα ακτινωτά παντού. Η εξουσία είναι ένα πέπλο που μας διαπερνά συνέχεια.
Εξουσία από τον πατέρα στο γιο, από τη μάνα στην κόρη, από το φίλο στον άλλο φίλο. Χρειάζεται μια ριζική αναπλαισίωση.
Και πιστεύω ότι μπορούμε να δώσουμε ένα βροντερό παράδειγμα αυτοοργάνωσης και αυτοθέσμισης. Παιδιά, θα το πάρει το μήνυμα όλος ο κόσμος. Αρκεί να μην καταπραϋνουμε τα νεύρα μας.
Τα σχολεία μας είναι οι δρόμοι. Και οι πλατείες. Και τα κτίρια. Οι πόλεις μας θέλουν μερική ανατίναξη, βέβαια. Θέλουμε βιολογικά προϊόντα, ήπιες μορφές ενέργειας.
Πρέπει η αυριανή κοινωνία, όποιον επιζητεί εξουσία, να τον ψυχοθεραπεύει. Πρέπει να ναι βαθιά άρρωστος όποιος επιζητεί εξουσία. Έτσι θα πρέπει να τον αντιμετωπίζετε.
Η αληθινή επικοινωνία είναι παντού. Και πρέπει να καταργηθούν στερεότυπα και διαχωρισμοί αιώνων.
Είμαστε όλα, όλοι. Δεν κρίνουμε και δεν καθορίζουμε κανέναν. Παιδιά, Venceremos. Παιδιά, όλοι έχουμε μία τίγρη μέσα μας! Η μόνη αληθινή εξέγερση είναι η παντοτινή!


8 σχόλια:

  1. "αρκεί να μην καταπραύνουμε τα νεύρα μας"...αρκεί να μην φοράμε άλλο κουκούλα για να κρύψουμε την αναγούλα..από το δηλητήριο που χρόνια βάζουν στο φαί μας..να το φτύσουμε αύριο στην κάλπη τους..και μεθαύριο στην λορδωμένη πλάτη τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Venseremos - Asimos μα εσωτερικά Διάσημος!

    Αποκομμένος απ’ όλους κι απ’ όλα, σε μαγεμένη τροχιά
    Πήρα το δρόμο να φύγω, μα ήρθα, τίποτα δεν μ’ ακουμπά
    Στον παράξενό μου χρόνο.


    Ξέρουμε πως είναι ψέμα, μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
    Να σ’ αγκαλιάσω, να μ’ αγκαλιάσεις, να ξεγελιέσαι, να ξεγελιέμαι
    Να σ’ αγαπήσω, να μ’ αγαπήσεις, έστω για λίγο, για τοσοδούλι
    Σαν ζευγαρώνουν δυο βεγγαλικά
    Μοιάζουν με μηνύματα τηλεπαθητικά
    Στων προσώπων μας τις ζάρες.


    Με δίχως σημαίες και δίχως ιδέες, δίχως καβάτζα καμιά
    Ντύθηκε η μέρα τα γούστα της νύχτας και η ψυχή μου πηδά
    Στου απέραντου την ψίχα.


    Θες ν’ αγγίξεις την αλήθεια για βγες απ’ έξω απ’ τη συνήθεια
    Σύρε κι έλα να με λούσεις, κι ας είναι της καθαρευούσης
    Να σ’ αγαπήσω, να μ’ αγαπήσεις, έστω για λίγο, για τοσοδούλι
    Δρεπανηφόρα άρματα περνάν
    Στις τσιμεντουπόλεις του θανάτου το συμβάν
    Ασυγκίνητο σ’ αφήνει.


    Σου ξαναδίνω το είναι μου τώρα, θωρακισμένε καιρέ
    Με μια σκληρή, παγερή τρυφεράδα, σε πλησιάζω μωρέ
    Μ’ αυταπάτες πια δεν έχω.


    Ξέρουμε πως είναι ψέμα, μας ας γίνουμε τα δυο μας ένα
    Δες, θα φτιάχνουμε στιχάκια, να περπατάν σαν καβουράκια
    Πλάγια κι ακριβά τα χάδια, φως αχνό μες στα σκοτάδια
    Μ’ ένα μου πήδο θα σε ξαναβρώ
    Στο μαγκανοπήγαδο της ήττας μου περνώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κατά την ταπεινή μου άποψη, η μολότοφ και η πέτρες είναι βία, μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, μπορούμε να τις αποφύγουμε; Δεν λέω όχι, λέω ότι δεν ξέρω, αλλά φοβάμαι πως πλέον όχι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "Πρέπει η αυριανή κοινωνία, όποιον επιζητεί εξουσία, να τον ψυχοθεραπεύει. Πρέπει να ναι βαθιά άρρωστος όποιος επιζητεί εξουσία. Έτσι θα πρέπει να τον αντιμετωπίζετε."
    Δυστυχώς έτσι είναι!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Γουΐκα

    Venceremos..

    http://stixo-mythia.blogspot.com/2010/11/venceremos.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Theodosia

    αν αυτός που επιζητεί εξουσία χρειάζεται ψυχοθεραπεία, αυτοί που τους ψηφίζουν.. τι χρειάζονται;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ιδιοσυχνότητα

    ναι, είναι βία.. μπορεί όχι η πρωτογενής βία, μπορεί να είναι βία αντίδρασης, βία απάντησης πάντως είναι βία..

    Και η βία δεν μπορεί να είναι κάτι καλό..

    Αλλά..

    Συμμερίζομαι τους φόβους σου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πηνελόπη μου

    συμφωνώ απολύτως

    Το στοίχημα όλων αυτών νομίζω δεν είναι αν θα τα πάνε καλά στις Εκλογές, αλλά μέχρι πότε θα γλυτώνουν την Πίσσα και τα Πούπουλα..

    http://stixo-mythia.blogspot.com/2010/11/blog-post_1273.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή