Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2014

Ο φόβος μου



Tο βράδυ έρχεται και γίνεται μαχαίρι...

Ο φόβος μου είναι ένα γκρίζο περιστέρι
φεύγει κρυφά απ' το δωμάτιο το πρωί
πετάει αργά από μπαλκόνι σε μπαλκόνι
το βράδυ έρχεται και γίνεται μαχαίρι

Ο φόβος μου είναι κόμπος στο στομάχι
είναι φορές που στο λαιμό μου ανεβαίνει
στέκεται εκεί σε ώρες άδειες και βουβές
και περιμένει ώσπου να μείνουμε μονάχοι

Ο φόβος μου είναι μια μαύρη σκέψη
γυρνάει συχνά όλη τη μέρα στο μυαλό μου
στο υπνοδωμάτιο πολλές φορές μ' ακολουθεί
και με κρατάει άγρυπνο μέχρι να φέξει

Ο φόβος μου είναι δανεικό τσιγάρο
που τον καπνό του δεν αντέχω και με πνίγει
σε ένα βήχα ασταμάτητο ξεσπώ
και αγωνίζομαι ανάσα για να πάρω

Ο φόβος μου είναι εικόνα σε καθρέφτη
μοιάζει με κρύας νύχτας εφιάλτη
με παγωμένο χέρι δέσμιο με κρατά
κι ύστερα χάνεται στη νύχτα σαν τον κλέφτη

Ο φόβος μου είναι σαν πνιγμένο κλάμα
κρύβεται πίσω από κουβέντες τυπικές
αμήχανα χαμόγελα και ξεφτισμένες λέξεις
ξάφνου ξεσπάει στη θλίψη μου αντάμα

Ο φόβος μου είναι τραύμα ξεχασμένο
μοιάζει να έχει επιτέλους γιατρευτεί
μα όταν τα σύννεφα στον ουρανό πυκνώνουν
τότε πονάει σαν όνειρό μου προδομένο


Νίκος Σουβατζής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου