Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Απ' την αρχή του κοσμου

 Όπου τα λόγια είναι φτωχά, το πένθος είναι γλέντι...

Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Κωσταντής Παπακωνσταντίνου
Ερμηνεία: Λάργκο


'Εχω μια θλίψη που έρχεται απ' την αρχή του κόσμου
μαζί με την βαθιά πνοή, την παγωμένη λάμψη.
Μπήκε στο πρώτο κύτταρο σαν μια μικρή ακίδα
κι ότι απ' αυτό γεννήθηκε θέλησε να υποτάξει

Τ'αμέριμνα μικρά παιδιά, τα ζώα και τα δέντρα
ποτέ της δεν τα γλέντησε, δεν είχε τι να κάνει.
Μα αν έβρισκε συνείδηση, έβγαζε την βουκέντρα
κι έσπρωχνε την βαρύθυμη στην τρομερή χοάνη

Θλίψη σαν αδιόρατο βελόυδο, σαν μετάξι
Κανείς δεν την ανίχνευσε, δεν βρέθηκε ο τρόπος
Δεν σου φωνάζει: ''είμ' εδω'', κι ενώ όλα είναι εντάξει, 

αυτή είναι που θα φταίει αν δεν σε χωράει ο τόπος

Όπου τα λόγια είναι φτωχά, το πένθος είναι γλέντι
κι όπου μπορούν να ερωτευτούν η όμορφη κυρία
-που από τα ψώνια της γυρνά στο σπίτι ευτυχισμένη-
κι ο σκελετός που βρέθηκε κάπου στην Σιβηρία

Στρατιές περάσαν απο κεί, χαθήκανε στην δίνη
σε μιά πραγματικότητα ρευστή σαν άγριο μέλι
οι ανήσυχοι σταυρώθηκαν, οι ήσυχοι τρομάξαν
κι ένας περίπου αλώβητος: ''ο κύριος δεν με μέλει"


Ε.P.:
 Λάργκο - Λάργκο (2016)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου