Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

Κοντά στον κάθε ήλιο


Τι είναι ρίγος; Άντε να το πεις με λέξεις...


Εμείς τα μυθόβια όντα οι ποιητές
που βλέπουμε τις ράχες
που βλέπουμε τις κορφές και λέμε βουνοκύματα
δεν θα καταλαγιάσουμε.
Από αγάπη στο αδέκαστο κενό
από αλλοφροσύνη για ένα ξέφωτο
θα περιπολούμε.
Τη χαραυγή τις πιο πολλές φορές κοιμόμαστε.
Κι όταν καμιά φορά μάς τύχει
κατηφορίζοντας απ’ τις πολυκατοικίες
να πάμε κάπως μακριά να περπατήσουμε πέρα
και να κοιτάξουμε κανένα ηλιοβασίλεμα
το αποτέλεσμα τζίφος.
Έχουμε πρόχειρο το σκοτάδι
και έχουμε πρόχειρο το φως – ανάλογα.
Πιστεύουμε σ’ εκατομμύρια γητειές
αφιερωνόμαστε στους ίσκιους.
Έχουμε τη μανία να καρποφορήσουμε
κυριεύοντας τις λέξεις.
Τι κουφή ρουλέτα.
Και θέλουμε να ξεφουσκώσουμε τον ουρανό
σα να ’τανε παιχνίδι.
Τι είναι ρίγος;
Άντε να το πεις με λέξεις...
Ωστόσο πρέπει να προσγειωθεί κανείς
στη μεγαλόπρεπη κοινοτοπία του αέρα
να γίνει σαν την επανάληψη του χόρτου
κάτι σαν τα αστάθμητα και έξω κριτικής
δρασκελίσματα του πρώτου τυχόντος γάτου.
Είμαστε ακόμη στην προϊστορία του χιούμορ.
Είμαστε όμως τυχερά απελπισμένοι.
Έχουμε γαλάζιο αντικλείδι.
Έχουμε ξανά την Αττική.
Εκείνος που γράφει ποιήματα
είναι ακριβώς εκείνος
που περνά άφοβος από νεκροταφείο νύχτα.


Νίκος Καρούζος

ΣΗΜ: Ο εξαιρετικός πίνακας, όπως και το όλο concept της ανάρτησης, είναι της αγαπημένης φίλης Μελίνας....
http://nameliarte.blogspot.com/2011/06/35x40.html

Μελίνα μου, το ευχαριστώ είναι λίγο....

3 σχόλια:

  1. Μελίνα μου, μπροστά σε τέτοια Δώρα ακόμη κι ο Κλέφτης, σκύβει το κεφάλι και ψελίζει, ερυθριώντας, ένα 'ευχαριστώ'....

    Γνωρίζοντας πως κι αυτό, ελάχιστο είναι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μελίνα από μέλι!

    και συ νυχτερινή μου συντροφιά ο μελισσοκόμος μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τους Λύχνους μου φορώ για να τρυγήσω κάτι από την νυχτερινή μας μυσταγωγία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή