Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

Χρονών δεκατεσσάρων

Μέλισσα ήσουν, μου 'φερες γύρη...
 
 
Πάνω στην ασβεστωμένη  μάντρα
γέρνει ολάνθιστη μια  μπουκαμβίλια
ένα φιλί σου μ’ έκανε άνδρα
φιλί στα μάτια, φιλί στα χίλια.
 
Ψηλά στ’ απότομο το ανηφόρι
εκεί που τ’ άσπρο βρίσκει το μπλε
αμούστακο ήμουν, μικρό αγόρι
και συ με λίγωσες, μ’ ένα καλέ.
 
Το βράδυ χόρεψες στο πανηγύρι
κι εγώ καμάρωνα μα και ντρεπόμουν
μέλισσα ήσουν, μου 'φερες γύρη
αν θα μ’ αρνιόσουν, θα σκοτωνόμουν…

Γιώργος Μακριδάκης

3 σχόλια:

  1. Εξαιρετικό !!

    (Νέμεσις)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οι στιχοι που εχω ως τωρα διαβασει στο παρον μπλογκ, ειναι ενας κι ενας! Καταπληκτικη δουλεια, εκπληκτικα ταλεντα! Μπραβο για την αναδειξη τους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Να είστε καλά για τον καλό σας λόγο! Μας δίνετε δύναμη να συνεχίζουμε!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή