Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Ένα ποίημα αφιερωμένο στην Κωνσταντίνα Κούνεβα.

Και στις καθαρίστριες που επιμένουν να μας βγάζουν ασπροπρόσωπους!...

fjusbdykts510e61eb583d2

Τόση ελπίδα στα μάτια σου
λάμπουν
άλλων θα είχαν μίσος.
Τόσο ανάλαφρα τα βήματά σου
χοροπηδήματα
άλλων θα ήταν ασήκωτα.
Τόση δύναμη στην παλάμη σου
σταθερή
άλλων θα έτρεμε.
Τόσο γέλιο από το στόμα σου
ανατριχιάζει
άλλοι θα έκλαιγαν.
Τόσο δυνατή να οδηγήσεις
να βρω το κουράγιο να σ’ ακολουθήσω
άλλοι θα είχαν ξαπλώσει στον τάφο τους.
Κι εγώ πρέπει να σηκωθώ από τον δικό μου.

Χρίστος Μαβόγλου 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου