Κάποτε

Και μ΄ αυτά θα ταξιδέψω  στη σκιά του παραδείσου...

Κάποτε που μ΄ αγαπούσες είχες πάντα υπακοή

και μια πρωινή ρωτούσες… τι ‘ναι άραγε η ζωή?

κι εγώ γύρισα και σου ΄πα… γι΄ άλλους είναι η πνοή,

γι΄ άλλους το ποτό κι η δόξα και η κάθε επιρροή

μα για μένα πού ‘σαι δίπλα, πάντοτε θα είσαι εσύ.

Τώρα π΄ άλλαξες τη θέα και τον άλλο αγαπάς

κάποιοι άνθρωποι ρωτάνε την καρδιά μου αν σκιρτάς

αν εγώ πονάω τόσο όταν άλλονε τσιμπάς

κι αν μπορώ να πάω για ύπνο όταν άλλον ακουμπάς,

άραγε τα ίδια λόγια 'σύ μπορείς και τα σκορπάς?

Όμως δεν θ΄ αναταράξω τώρα πια την ύπαρξή σου

κι ούτε θα σου πω με πίκρα… έλα και απολογήσου,

θα κρατήσω στην καρδιά μου μια γλυκιά ανάμνησή σου

αγκαλιά με ένα γλυκό  και το πιο θερμό φιλί σου

και μ΄ αυτά θα ταξιδέψω  στη σκιά του παραδείσου.

Κώστας Πλασταράς

Κι είσαι εδώ

Πίστευα πως τα αισθήματα έχουνε ματώσει...

 

Νόμιζα πέρασε καιρός, νόμιζα ξέχασες

όπως σε έσβησα εγώ, ότι με έσβησες

δεν το περίμενα ποτέ πως θα γυρίσεις

και μια συγνώμη αληθινή θα μου ζητήσεις.

Κι είσαι εδώ και δεν μπορώ να το πιστέψω

και πες μου πώς όλο αυτό να το αντέξω

που τώρα βλέπω πως δε σ’ έχω ξεπεράσει

έλεγα πέρασες, μα δε μου ’χεις περάσει.

Πίστευα, φαίνεται, πως έχουμε τελειώσει

και τα αισθήματα πως έχουνε ματώσει

ότι ποτέ ποτέ δε θα ξαναβρεθούμε

και πως με τίποτα δεν θα τα ξαναβρούμε.

Πόπη Κλειδαρά

Prituri se planinata

Γκρεμίστηκε ένα βουνό... 


Παραδοσιακό Βουλγάρικο τραγούδι
Ερμηνεία: Stefka Sabotinova

Притури са планината,
че затрупа два овчеря,
че затрупа два овчеря,
два овчеря па другаря.

Първи моли, пусни мене,
мене чака първо любе,
втори моли, пусни мене,
мене чака стара майка.

Прага отваря планината,
ой вази два овчеря.
любе жали ден до пладне,
майка жали чак до гроба.




Γκρεμίστηκε ένα βουνό και πλάκωσε δυο βόσκους,
Δυο βοσκούς, δυο φίλους.
Ο πρώτος το παρακαλάει :
''Εχω αρραβωνιαστικιά που θα θρηνεί''
κι ο δεύτερος παρακαλάει :
''Εχω μητέρα που θα θρηνεί''
και το βουνό απαντάει :
''Αχ εσείς, δυο μου βοσκοί...
η αρραβωνιαστικιά θρηνεί απ'το πρωι ως το σουρουπο,
η μητερα θρηνει μεχρι τη μερα του θανατου της!...''

Ο φόβος του Hermann

Αν κρατάω ό,τι έχω μοιάζει με μικρή σκλαβιά: από πάνω του κρατιέμαι κι είναι αυτό που με κρατάει...

Στίχοι: : Νίκος Κολλάρος
Μουσική: Νίκος Κολλάρος
Ερμηνεία: Απόστολος Ρίζος
Ενορχήστρωση: Ματ σε 2 υφέσεις


Αν η πράξη είναι ένας κύκλος
σαν τον κύκλο του νερού
που αλλάζει τη μορφή του, τότε ο χρόνος δεν υπάρχει
το αντίθετο υπάρχει μες τη ψίχα του καλού
μες τη βία ζει το χάδι του παιδιού

Αν τα λόγια είναι ένας κύκνος
άσπρος σε ήσυχα νερά
όσο μένουν λόγια τότε, τότε ο κύκνος θα πετάξει
η συνήθεια θα αλλάξει και θα σπάσουν τα δεσμά
όταν χώμα και νερό έρθουν κοντά

Μια αχτίδα ταξιδεύει από μακριά και τα σύννεφα τρυπάει
και τα σύννεφα τρυπάει
σαν το χέρι του πατέρα στα μαλλιά, μια πόρτα θα ανοίξει ξαφνικά
και θα ΄χεις καταλάβει

Αν στον κόσμο τούτο λένε
πως υπάρχει σιγουριά
σε ένα σίδερο σκουριά, κάτι τέτοιο δεν υπάρχει
ότι αλλάζει για να αλλάξει, μια αιτία πιο βαθιά
για μια αρρώστια πάντα υπάρχει γιατρειά

Αν κρατάω ό,τι έχω
μοιάζει με μικρή σκλαβιά
από πάνω του κρατιέμαι κι είναι αυτό που με κρατάει
θα αρπάξω ό,τι αντέχω να με φέρει πιο κοντά
πεταλούδα που γυρίζει στη φωτιά

Μια αχτίδα ταξιδεύει από μακριά και τα σύννεφα τρυπάει
και τα σύννεφα τρυπάει
σαν το χέρι του πατέρα στα μαλλιά, μια πόρτα θα ανοίξει ξαφνικά
και θα ΄χεις καταλάβει


Βιβλίο - CD:
Νίκος Κολλάρος - Σελιδοδείκτες (2015)

*Γραμμένο με κλεμμένες φράσεις και νοήματα από το Σιντάρτα του Έρμαν Έσσε.

Γυναίκα

Κάποιοι σε είπανε ζωή, Ιερουσαλήμ και Μέκκα...


Στίχοι: Μπάμπης Αναγιωτός
Μουσική: Βάσος Αργυρίδης
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Μακεδόνας

Τυφλοί προφήτες σε είχανε
φωτιά μεσ' στο σκοτάδι
για σένα κόλαστήκανε
σοφοί και ασκητές

στο στήθος τους σε χάραξαν
παράδεισου σημάδι
και σου μιλούσανε κρυφά
Άραβες πειρατές

Κάποιοι σε είπανε ζωή
Ιερουσαλήμ και Μέκκα
κι άλλοι σε είπαν θάνατο
κι εγώ απλά γυναίκα

Στην Αίγυπτο σου στρώσανε
στα πόδια σου τον Νείλο
σου είπαν λόγια που θεοί
μονάχα τα ακούν

Οι Φοίνικες σε λάτρεψαν
σε πέτρα και σε ξύλο
κι από μακριά σου φέρανε
κοράλλια που μιλούν


Κώστας Μακεδόνας - Του έρωτα το φως (2000)

In colors

 Θέλω να ζήσεις τη ζωή σου με χρώματα...


Cut me up in two, or three or four dark clouds.

I won't bring you rain,

I won't spend my time to prove

you're good, or bad,

or tend to feel the ground.

That's not my fate,

That's not your land.

Rising up that kids can be destroying,

can be exhausting,

but a smile comes when they grow.

Restless thoughts and actions

you're so proud of

When you know.

Or if you don't,

they disappear and they feel wrong

and they feel wrong

and they feel wrong.

Right, you look up right again.

You broke your right to be the same like them.

I want them real,

I want them to live their life in peace.

Frost! He seem to hesitate,

My thoughts are black,

Your ones are reprimand.

I want you cool,

I want you to live your life in colors.

Carve your name at benches walls or sheets.

The road you walked was just a street.

There are no clouds or hidden doors.

Rising up that kids can be destroying,

can be exhausting,

but a smile comes when they grow.

Restless thoughts and actions

you're so proud of

When you know.

Or if you don't,

they disappear and they feel wrong.

Right, you look up right again.

You broke your right to be the same like them.

I want them real,

I want them to live their life in peace.

Frost! He seem to hesitate,

My thoughts are black,

Your ones are reprimand.

I want you cool,

I want you to live your life in colors.


 

Κομμάτιασέ με σε δύο ή τρία ή τέσσερα μαύρα σύννεφα.

Δε θα σου φέρω βροχή,

Δε θα σπαταλήσω το χρόνο μου για να αποδείξω

Αν είσαι καλός ή κακός

Ή αν τείνεις να αγγίξεις το έδαφος.

Αυτό δεν είναι το πεπρωμένο μου,

Αυτή δεν είναι η γη σου.

Το να μεγαλώνεις αυτά τα παιδιά μπορεί να είναι εξοντωτικό,

Μπορεί να είναι εξαντλητικό,

Αλλά ένα χαμόγελο έρχεται όταν αυτά μεγαλώνουν.

Ανήσυχες σκέψεις και ενέργειες

Για τις οποίες είσαι τόσο περήφανος,

Όταν γνωρίζεις.

Ή εάν δεν γνωρίζεις,

εξαφανίζονται και μοιάζουν εσφαλμένες

Και μοιάζουν εσφαλμένες

Και μοιάζουν εσφαλμένες.

Σωστά, σηκώνεις το βλέμμα σου και πάλι.

Παραβίασες το δικαίωμα που έχεις να είσαι ίδιος με αυτούς.

Θέλω πραγματικά,

Θέλω να ζήσουν τη ζωή τους με ειρήνη.

Ψυχρότητα! Φαίνεται πως διστάζει,

Οι σκέψεις μου είναι μαύρες,

Οι δικές σου είναι παραινετικές.

Σε θέλω ήρεμο,

Θέλω να ζήσεις τη ζωή σου με χρώματα.

Χάραξε το όνομά σου σε πάγκους, τοίχους ή φύλλα.

Ο δρόμος που περπάτησες ήταν απλώς μια οδός.

Δεν υπάρχουν σύννεφα ή κρυμμένες πόρτες.

Το να μεγαλώνεις αυτά τα παιδιά μπορεί να είναι εξοντωτικό,

Μπορεί να είναι εξαντλητικό,

Αλλά ένα χαμόγελο έρχεται όταν αυτά μεγαλώνουν.

Ανήσυχες σκέψεις και ενέργειες

Για τις οποίες είσαι τόσο περήφανος,

Όταν γνωρίζεις.

Ή εάν δεν γνωρίζεις,

εξαφανίζονται και μοιάζουν εσφαλμένες.

Σωστά, σηκώνεις το βλέμμα σου και πάλι.

Παραβίασες το δικαίωμα που έχεις να είσαι ίδιος με αυτούς.

Θέλω πραγματικά,

Θέλω να ζήσουν τη ζωή τους με ειρήνη.

Ψυχρότητα! Φαίνεται πως διστάζει,

Οι σκέψεις μου είναι μαύρες,

Οι δικές σου είναι παραινετικές.

Σε θέλω ήρεμο,

Θέλω να ζήσεις τη ζωή σου με χρώματα.


 Album
 Minor Project - In colors (2011)

Αποφάγια ζωής

Θα ονειρευόμουν σαν μωρό να γεννηθώ μαζί σου...

Η μοναξιά μου θάνατος

Μπαίνει από τις κουρτίνες

Κοιτάζω τον ορίζοντα

Και βλέπω το κενό

το χέρι αν μου κράταγες

Ίσως να ‘χα ξεφύγει

Από το μαύρο σύννεφο

που φέρνει δειλινό

και τώρα μες στα μάτια σου

βλέπω τη καταιγίδα

που σκόρπισε σε μια στιγμή

όλες μας τις σιωπές

το χάδι σου στο μάγουλο

ανάμνηση που φεύγει

πετάχτηκε σε μια γωνιά

στου χρόνου τις ρωγμές

σαν αποφάγια ενός παιδιού

ήταν το καλοκαίρι

της φλογισμένης μου ψυχής

πόθοι και αγκαλιές

μα και αυτά ριχτήκανε

σε κάλαθο αχρήστων

και η ηδονή απ’ τα φιλιά

οδύνη εραστών

αν στο γυμνό σου το κορμί

μπορούσα να μεθύσω

θα ονειρευόμουν σαν μωρό

να γεννηθώ μαζί σου

απ΄το νεράκι σου να πιω

να ‘ρθώ, να σε αγγίξω

δύο καρδιές να πάλλονται

να ακούσω τη φωνή σου

που θα μου λέει «Σ’ αγαπώ»

και «κάνε με δική σου»

Θανάσης Βορδός

Τραγούδα ρε! Τι σου ζητάνε;

Τα τραγούδια είναι ο καθρέφτης όχι της εποχής μας, αλλά αυτού που αντέχουμε να ζήσουμε...

 Όποιος θέλει να καταλάβει γιατί γίνεται ό,τι γίνεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και γιατί δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε, δεν έχει παρά να ακούσει ένα μουσικό σταθμό στο ραδιόφωνο. Όχι τα χλεχλέδικα, ούτε τους βαρυνταλκαδιάρηδες. Τα δικά μας εννοώ, τα 'ποιοτικά'.
Θα ανακαλύψει το εξής:
Τα τραγούδια που παίζονται, είναι στο ίδιο ακριβώς μήκος κύματος με αυτά πριν από 10 - 25 χρόνια. Η ίδια λυρική ευαισθησία, η ίδια μελαγχολία στην ψυχή, η ίδια αίσθηση του χιούμορ ακόμη - ακόμη, λίγο κρασί, λίγη θάλασσα, πολύς (ανίκατος και ανικανοποίητος) έρωτας...
Εν τω μεταξύ κάτω απ' το μπαλκόνι μας άνθρωποι κάνουν ουρές στους κάδους απορριμάτων, παππούδες κοιμούνται μες στο κρύο στα παγκάκια, στους γύρω ορόφους οικογένειες πετιούνται στους δρόμους, αδέρφια και ξαδέρφια μεταναστεύουν καραβιές στο εξωτερικό και προσφυγόπουλα αργοπεθαίνουν ασυνόδευτα στις λάσπες.
Ήθελα να 'ξερα: οι καλλιτέχνες μας μόνο το αγλάισμα της ψυχής τους αφουγκράζονται; Μια ματιά έξω απ' το παράθυρο δεν ρίχνουν; Ή αυτό που βλέπουν δεν τους συγκινεί;
Και μετά μας φταίνε τα πουλάκια του Φαμπρ...
Αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι ευθύνονται (μόνο) οι καλλιτέχνες. Γιατί ακόμη κι αν γράφονται (που γράφονται, όχι πολλά, αλλά εν πάσει περιπτώσει γράφονται, απλά σχεδόν πάντα μένουν στην αφάνεια) τραγούδια με το 'αχ' και το 'γαμώτο' της πίκρας και της δίψας, 'δεν τα ζητάει ο κόσμος'.
Τι γίνεται ρε παιδιά;
Στη δεκαετία του '30 όλα ήταν σκατά, αλλά ο κόσμος τραγουδούσε 'όσοι γεννούν πρωθυπουργοί, όλοι τους θα πεθάνουν...' Το '60 έφευγε κάποιος στην Γερμανία και η γειτονιά τον αποχαιρετούσε με Καζαντζίδη και 'Φεγγάρι μάγια μου 'κανες...' Ακόμη και στην πρασινη μούχλα του '80 που μεγάλωσα εγώ, είχαμε τον Άσιμο και τον Αγγελάκα να μας τραβάνε το αυτί, είχαμε τους Κατσιμιχαίους να μεταφράζουν την δυστυχία της πόλης...
Σήμερα...;
Κακά τα ψέματα αδέρφια. Αν θέλει κάποιος να αντιληφθεί γιατί συμβαίνει ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και γιατί δεν παίζει να αλλάξει αυτό, ας παρατηρήσει προσεκτικά τα τραγούδια που ακούμε. Τα τραγούδια είναι ο καθρέφτης όχι της εποχής μας, αλλά αυτού που αντέχουμε να ζήσουμε.
Και, δυστυχώς κατά πώς φαίνεται, ούτε την πραγματική αλλαγή αντέχουμε να ζήσουμε, ούτε την πίκρα μας αντέχουμε να τραγουδήσουμε...
Ε, αυτό το 'αχ' κι αυτό το 'γαμώτο' που φοβόμαστε να βγάλουμε απ' το στόμα μας, μοιραία θα μας εκδικούνται μια ζωή, τυλιγμένα σαν θηλιές γύρω απ' το λαιμό μας.


Γ Γ

Αποστολή στο διάστημα

Βρήκανε νερό στον Άρη και την πήρανε χαμπάρι...

Στίχοι: Χρήστος Παππάς
Μουσική: Χρήστος Παππάς
Ερμηνεία: Πλήρη Ντάξει

Βρήκανε νερό στον Άρη και την πήρανε χαμπάρι,

βάση ’φτιάξαν στο φεγγάρι.

Από ’κει να εκτοξευτούνε, το νεράκι να το δούνε,

στο ποτήρι να το πιούνε.

Ξεκινήσαν κάτι μάγκες, απ’ την NASA κοσμοναύτες,

σπόρους βάζουνε στις τσάντες.

Απολύκαν το νεράκι, σκάβουν ένα χωραφάκι,

ρίχνουν σπόρους στο αυλάκι.

Και αρχινήσαν να φυτρώνουν, τα φυτά να μεγαλώνουν,

τα λουλούδια να φουντώνουν

Κάνουνε για να τα κόψουν, για τη γη να τα φορτώσουν,

στα δερβίσια να τα δώσουν.

Και είχε κι ένα κοσμοναύτη, μάγκα απ’ το Σινσιννάτι,

που του θόλωσε το μάτι.

Την ανθίστηκε τη φτιάξη, το φορτίο για ν’ αρπάξει

και γι’ αλλού να το πετάξει.

Την ψωνίζει κι ένα βράδυ, που κοιμότανε οι άλλοι,

τους την σκάει από τον Άρη.

Έτσι χάθηκε με μία, το φορτίο που ’χε αξία,

πάει σ’ άλλο Γαλαξία.

Album:
Πλήρη Ντάξει - Αποστολή στο διάστημα (2014)

Το ρουλεμάν ( στα καλιαρντά)

Iμάντες για θελήματα...


Μας πήγαν ρουλεμάν
τριάντα τόσα χρόνια
τώρα αβέλουμε μπιεσμάν
που ήρθανε τα χιόνια.

Γουγούμηδες μας θέλανε
ιμάντες για θελήματα
οι Έλληνες μας λέγανε
είναι για τα χαλέματα.

Δικέλουμε σα σύντεκνα
νάρχονται καλιαρντά
φτάνουνε γαργαρότεκνα
για να μας κάνουν ντά.

Μπενάβω ανθυγιεινά
μπουάβει η Ελλάδα ούλη
και τα σολντά στα ορεινά
μ’ αρβύλα ντούπ στη πούλη…


Γιώργος Μακριδάκης
m@gior


Η μετάφραση :
Μας πήγαν Ρουλεμάν = μας δούλευαν
Αβέλουμε μπιεσμάν = θα βάλουμε χέρι σε κάποιον
Γουγούμηδες = σκυλιά
Ιμάντες = εμείς
Χαλέματα = αναλώσιμοι
Δικέλουμε= βλέπουμε
Καλιαρντά = άσχημα
γαργαρότεκνα = ναύτες
Μπενάβω ανθυγιεινά = λέω κακίες
μπουάβει = το λέει
σολντά = στρατιώτες
ντούπ = δέρνω
πούλη = πισινός

Αστροναύτης

Να σε πάω μακριά μέσα στον γαλαξία ν’ αρμενίζεις…

               

Στίχοι:  Κωνσταντίνος Βήτα

Μουσική:  Κωνσταντίνος Βήτα

Ερμηνεία: Κωνσταντίνος Βήτα                 

Κόκκινο φιλί σε μια Κυριακή θέλω να ζήσω.

Κάθε που ξυπνώ μόνο εσένα θέλω να αντικρίσω.

Από την δουλειά φεύγω πιο νωρίς μόνο για σένα

Να `ρθω να χαθώ, να σε σφίξω μέσα στα δυο μου χέρια.

Πες μου αν μ’ αγαπάς δώσ’ μου μια ευκαιρία για να μείνω.

Αστροναύτης σκέφτομαι όλο πιο πολύ θέλω να γίνω.

Να σε πάω μακριά μέσα στον γαλαξία ν’ αρμενίζεις

και φωτογραφίες να τραβάς την γη όταν γυρίζεις.

Album:

Κωνσταντίνος Βήτα -  Για σένα με αγάπη (2002)     

Του κόσμου το ιδανικό

Να μη με δέρνει ο καιρός…


Πες μου δυο λόγια καθαρά
πέταξε ό, τι με χαλά
κι άσε να είμαστε καλά
άλλο η καρδιά να μην πονά.

Να μη με τρώει ο καημός
να μη με δέρνει ο καιρός
να ’ναι τα μάτια που κοιτώ
του κόσμου το ιδανικό.

Βγάλε από μέσα σου μιλιά
να μη με πνίγει η θηλιά
του έρωτα σου η φωτιά
να διώξει κάθε παγωνιά.


Πόπη Κλειδαρά