Το σαλιγκάρι

Ξυπνάει πάντα από τις 6
Και πριν να φέξεi
Φτιάχνει καφέ, τον πίνει μόνη
Βλέπει την ζάχαρη να λιώνει

Υστερα πάει στον μπακάλη
«Εδώ είσαι πάλι?»
«Θέλω χλωρίνη κυρ Θανάση
Δεν θα μου φτάσει»

Παίρνει την σκούπα κάθε δείλι
Μισεί την σκόνη
Μα εκείνη πάλι την ξεγέλασε
Την ταπεινώνει

Θα καθαρίσει ένα μήλο
Θα δει τα νέα
Θα πιεί τον δεύτερο καφέ
Θέλει παρέα

Και κάθε βράδυ, η ίδια εικόνα
Το σαλιγκάρι που περνάει
Κι ο χρόνος να κυλάει αργά
Κι εκείνη μόνο να γερνάει


Ιωάννα Κολλινιάτη
Αστυπάλαια 14.8.2009