Μουτζουρωμένο ξωτικό

Δεν ήτανε καρδιά μου το φεγγάρι μας γεμάτο
τη νύχτα που με φίλησες και μ' ήπιες άσπρο πάτο
κι εγώ σταγόνα ευεπίφορη σε κάθε ρουφηξιά σου
στάλα τη στάλα βυθιζόμουνα στη δίψα της γουλιάς σου
και μέσα σου κολύμπαγα μ' ελεύθερο και πεταλούδα
και ουράνιο τόξο έγινα τόσα κοράλια που 'δα
κοράλια κίτρινα που κρυφά μονολογούσαν
ήταν οι μαργαρίτες που μαδούσες για να δεις αν σ' αγαπούσαν
κοράλια ασπρόμαυρα οι στιγμές με τη γιαγιά και τον παππού σου
πιο δίπλα κόκκινα κοράλια οι ντομάτες του χωριού σου
αντίκρυ πράσινα κοράλια σαν χλωρά χαμομηλάκια
τα λιβάδια που 'τρεχες μικρός με τρύπια τα μπατζάκια...
δεν ήτανε καρδιά μου το φεγγάρι μας γεμάτο
κι απ' τη βουτιά μου μέσα σου δεν είχα φως για να 'ρθω
κι έτσι για πάντα έμεινα μουτζουρωμένο ξωτικό σου
από ένα φιλί μια νύχτα που με πήρε στον βυθό σου
κι έχω εκεί κάτω την καρδιά σου ρολόι να με ξυπνάει
σ' ένα σου τικ κι ένα σου τακ όλη η ζωή μου ξαγρυπνάει
ένα πολύχρωμο φοράω κάθε νύχτα νυχτικό
μήπως με δει κάποια πανσέληνος και στο φιλί σου πάλι κυλιστώ...



Κόρα Μαίη

Δική σου...

Ζούμε τις νύχτες
σαν των μωρών τις κουδουνίστρες
ένα άγγιγμά μας
κλωστή για χίλιες κουβαρίστρες
μ' ένα πλην εσύ στο στόμα
κι άλλο ένα ΄γω ακόμα
στα χείλια σε φιλώ
και κάνουμε σταυρό...

μ' άνθη λεμονιάς χλωμά
στεφάνι να μου πλέξεις στα μαλλιά
να 'μαι μες στην αγκαλιά σου
η Πρωτομαγιά σου
και τ' άσπρο μου φουστάνι
να ΄ναι πάντα η ανάσα που δεν σου φτάνει
να θέλεις να ΄μαι μιά
δική σου ξέχειλη κουταλιά
δική σου εγώ Πρωτομαγιά...

ζούμε τις ημέρες
σαν δαχτυλίδια της μαμάς
μες στις μπιζουτιέρες
κρύβεται η ζωή για εμάς
μ' ένα πλην εσύ στο στόμα
κι άλλο ένα ΄γω ακόμα
στα χείλια σε φιλώ
και κάνουμε σταυρό...

μ' άνθη λεμονιάς χλωμά
στεφάνι να μου πλέξεις στα μαλλιά
να ΄μαι μες στην αγκαλιά σου
η Πρωτομαγιά σου
και τ' άσπρο μου φουστάνι
να 'ναι πάντα η ανάσα που δεν σου φτάνει
να θέλεις να 'μαι μιά
δική σου ξέχειλη κουταλιά
δική σου εγώ Πρωτομαγιά
δική σου εγώ Πρωτομαγιά...

Κόρα Μαίη

Η πραλίνα μου

Κάπου το ξέρω αυτό το βλέμμα
είν' αυτό που συγχωρεί το παιδικό μου ψέμα
κι όταν δίπλα του περνάω κάτι τάχα μου γυρεύει στα σκαλάκια
τους γοφούς μου κρυφοβλέπει και μου στέλνει ραβασάκια
το πρωί μεταμορφώνεται σε ξύλινο παγκάκι
είν' αυτό που πάω και κάθομαι και ζωγραφίζω δάση
κάπου το ξέρω αυτό το βλέμμα
είν' αυτό που όταν με βλέπει μου κάνει ζάχαρη το αίμα
στο ανοιγόκλειμά του τραμπαλίζομαι
και παίζω "γύρω-γύρω όλοι"
κι όταν λυπάται και δακρύζει
απ' το συρτάρι μου πηδούν οι ροζ μου μαρκαδόροι
και κάθε δάκρυ του με πείσμα το παίρνουν στο κατόπι
και σαν το πιάσουν και το βάψουν
είναι όλα γύρω σαν να χύθηκε φράουλα σιρόπι
κάπου το ξέρω αυτό το βλέμμα
μια νύχτα του Μαϊού οι κόρες του μου βάλαν στέμμα
κι εγώ κρατώντας μαργαρίτες
ανέβηκα να κάνω κούνια
σε μια απ' τις βλεφαρίδες του με γύρη στα ρουθούνια
κι ήταν σαν τότε που παιδάκι με πήγαιναν στο πάρκο
με την μερέντα μου στις τσέπες θα σκότωνα τον δράκο
στο σχολείο μου την έκρυβα μέσα στην κασετίνα μου
μέχρι που κοίταξα τα μάτια σου και γίνανε αυτά η πραλίνα μου.



Κόρα Μαίη

Υστερόγραφα με βέλο

Kι αφού δεν σου αρέσουνε οι στίχοι μου κλαμένοι
κόκκινη μύτη θα τους βάλω
να'ναι παλιάτσοι ευτυχισμένοι
να κάνουν κατακόρυφο για ν' απιθώσουν τη χαρά μου
εκεί που παίζουνε κρυφτό τα ασαράντιστα όνειρά μου...
κι αφού δεν σου αρέσουνε οι στίχοι μου κλαμένοι
με λίγη πούδρα θα τους κρύψω
να'ναι παλιάτσοι ευτυχισμένοι
με το λιλά απ'τις παρενθέσεις μου χαμόγελα να βάφονται
και στα πουά κουρέλια τους ανάμεσα να χάνονται
οι τρεις τακτές και καθ' υπόταξη αμίληγκτες τελείες σου
αυτές που το ξημέρωμα αποσιωπούν τις νυχτωδίες σου
κι εγώ μια κρεμασμένη απόστροφος
σ' ένα ξενυχτισμένο σ' αγαπώ σου
σαν μολυβένιο μισοφέγγαρο στον χάρτινο ουρανό σου...
κι αφού δεν σου αρέσουνε οι στίχοι μου κλαμένοι
σταγόνες των φιλιών σου θα τους βάλω
να μην κοιτάνε δακρυσμένοι
ν' αλλάζουνε παράγραφο για να σε βρουν με κεφαλαία
γιατί τα γράμματα μικρά θέλουνε τόνους για παρέα
κι οι τόνοι είναι τα δάκρυα που οι λέξεις μου φορούν καπέλο
όταν επίσημα υπογράφουνε υστερόγραφα με βέλο
μαύρο κι αδιάφανο για να σκεπάζει
κάποιο ωμέγα μου κλαμένο
τρισύλλαβο κι εμμονοκρατικό μας μυστικό,
στη λήγουσα συν-τονισμένο.

Κόρα Μαίη

το"φτασμένο"

να μη σου λέω καλημέρα με αφρόντιστα μαλλιά
έλεγε η γιαγιά μου,μία μάγισσα Σμυρνιά...
να σου δίνω το πρωί του κουταλιού γλυκό σταφίλι
να στο προσφέρω με τη γλώσσα μου μ'ένα φιλί στα χείλη
και να σου ψήνω τον καφέ στη χόβολη πικρό
η πιο γλυκιά σου ρουφηξιά μονάχα να'μαι εγώ
να τρίβω κόκκινο γεράνι για δροσιά στα μάγουλά μου
κι ένα γιασεμί στο στήθος αυτό να'ναι τ'άρωμά μου
να μη με ξέρεις πιότερο απ'την μέση μου και κάτω
και το παράπονό μου να στο λέω με ντοματόσουπα στο πιάτο
λίγο να βάψω την καρδούλα σου με κόκκινο αγάπης χρώμα
κρέμα βανίλια στο τελείωμα για να αρχίσουμε απ'το στόμα
κι ως τη δαντέλα μου να φτάσουμε λίγο πιο πάνω απ'τον μηρό
εκεί τα βρίσκει το ζευγάρι..μονολογούσε στο σκαμπό
και πλέκαν τα βελόνια της πουλόβερ του παππού μου
κι ας μην τα φόραγε ποτέ του αφού ήταν πλάι του Θεού μου
και τρέχανε τα μάτια της και βρέχαν τον λαιμό της
αυτόν που χρόνια στόλιζε μ'ένα κολιέ του αντρός της
και μην ξεχνάς να το σταυρώνεις το φαί πάνω απ'το μάτι
για να ξορκίζεις το δαιμόνιο και το κακό γινάτι
και βάλε έναν βασιλικό στη μέση απ'την κουζίνα
να τον ζαλίζει η μυρωδιά του κι όχι η δική σου γκρίνια
και κάντου γιους και δυο και τρεις και κόρη μόνο μία
μονάχα εσύ να'σαι η κυρά του κι εκείνη αδυναμία
κι όταν γυρνάει απ'τη δουλειά τα πόδια να του πλένεις
με μοσχοσάπουνο λεβάντα τους πόνους να του παίρνεις
και μην ντραπείς να του σκουπίζεις την πλάτη και το στέρνο
θα'ναι ο άντρας σου,μικρή μου,θυμήσου... το "φτασμένο"...

Κόρα Μαίη

το χαρίζω στη γιαγιά μου και στο "φτασμένο" μου