Πανσέληνος

Πανσέληνος του Αυγούστου σήμερα...

Φέγγει στο νερό
Μετάξι και ασήμι
Κύμα δροσερό
Μίλα μου και γίνε μνήμη

Κι όλα της καρδιάς τα κλειστά κοχύλια
Σκόρπισέ τα στου βοριά τα χίλια φύλλα

Κύμα αλμυρό
Η πανσέληνος γιορτάζει
Ό,τι αγαπώ
Τώρα πια δεν με τρομάζει

Και του γυρισμού την ελπίδα και την πίκρα
Στου ορίζοντα την αγκαλιά τη βρήκα


Μαρία Αθήνη
maria@athini.gr

Η μπαλάντα της αγοράς

Το 'χουν οι όμορφες μπαλάντες... Μας μελαγχολούν...

Σου άρεσε πάντα να γυρίζεις
στις αγορές και στα παζάρια
βαλίτσες άδειες να γεμίζεις
κεντίδια και μαργαριτάρια

Εμένα μου άρεσε να στέκω
Και να κοιτάζω τους ανθρώπους
να σκέφτομαι, να τραγουδάω
να βρίσκω δρόμους γι άλλους τόπους

Δεν μοιάζαμε σαν δυο σταγόνες
Δεν βγήκαμε φωτοτυπία
είχαμε όμως μια αγάπη
που έγραφε χίλια βιβλία

Ερωτευμένοι ταξιδιώτες
Μια ζωή στο ίδιο τρένο
Τώρα όμως έκλεισαν οι πόρτες
Τώρα εσύ φεύγεις κι εγώ μένω

Κοιτάζω στις φωτογραφίες
Το λαμπερό χαμογελό σου
Σε όλης της γης τις πολιτείες
Σβήνει ο ήλιος ο ζεστός σου

Ήσουν ο άλλος εαυτός μου
Εσύ μου έμαθες να ελπίζω
πες μου πώς τώρα μοναχός μου
να ταξιδεύω συνεχίζω;

Μαρία Αθήνη

Η άδεια

Γλυκό και πικρό... Αλλά πανέμορφο... Όπως οι αγάπες του καλοκαιριού...

Έδεσα κόμπο τη λύπη καλοκαίρι είχε μπει
Πήρα άδεια δυο μήνες έφυγα για το νησί
Το παιδί μες την καρδιά μου
πανηγύριζε κρυφά μου

Στο γαλάζιο ακρογιάλι κολυμπούσε η ζωή
Άσπρο το χαμόγελό σου σαν του πλοίου τη γραμμή
Κι από πάνω σου δυο γλάροι
Χόρευαν με τον λυράρη

Με ρακή και με φεγγάρι μες την άγονη γραμμή
Ύψωσα λευκή σημαία της αγάπης μου πανί
Ένα βράδυ στη βεράντα
Πριν να κλείσω τα τριάντα

Σαν της άμμου την κλεψύδρα και σαν την ψιλή βροχή
Πέρασε το καλοκαίρι έφυγες μαζί κι εσύ
Το παιδί τώρα σωπαίνει
Κι η σιωπή με ξεκουφαίνει

Μαρία Αθήνη

Λήθη

H παρέα της Στιχο-Μυθίας μεγαλώνει μέρα με την ημέρα και μεγαλώνει υπέροχα...

Καλωσορίζω στην στιχουργική μας συντροφιά, την Μαρία Αθήνη, που μας αυτοσυστήνεται με την όμορφη Λήθη της...

Παγωμένο το ποτήρι κι η βανίλια στο νερό
Με φιλούσες και γελούσα με ένα γέλιο καθαρό
Λεπτομέρειες που μένουν
Όταν οι έρωτες πεθαίνουν

Σαν περνώ απ΄ τη γειτονιά σου, περπατάω βιαστικά
Κι αν βρεθώ στο πέρασμά σου, ίσως πούμε ένα «γεια»
Μη θαρρείς πως με πειράζει
Το πολύ μαζί κουράζει

Πέρασαν πια τρία χρόνια χωρίς ένα σου φιλί
Τώρα ούτε που θυμάμαι αν σ΄ αγάπησα πολύ
Όταν ο νοτιάς φυσάει
Μια παλιά πληγή πονάει


Μαρία Αθήνη