Βλέμμα μαγνήτης

Τα τσακίρικά σου μάτια όλο νάζια μου χαρίζουν.

Τα τσακίρικά σου μάτια,

όλο νάζια μου χαρίζουν,

αν μου κάνουνε γινάτια,

τα σχωρώ σα βλεφαρίζουν.

Τα κοκκινωπά σου χείλη,

τα νογώ σαν καραμέλα,

έχουν γεύση σα σταφύλι,

μες στην αγκαλιά μου έλα.

Ρεφρέν:

Αγάπη μου το βλέμμα μας, οι πόλοι του μαγνήτη,

νότιος, βόρειος μαζί, τα σώματά μας ένα,

μα η συνταγή του έρωτα δε θέλει μόνο χάδια,

θέλει κοινά οράματα στο θαλπερό μας σπίτι,

συμπορευτές του αύριο, με πλοία και με τρένα,

συντροφικά στο χάραμα, παρέα στα σκοτάδια.

  

Γύρε τώρα στο πλευρό μου,

να γλεντήσω το κορμί σου,

να σου σπείρω τον καρπό μου,

να μεθύσω την ψυχή σου.

Στη φωλιά μας διανθίζει,

της αγάπης μας ο κρίνος,

η καρδιά να τον ποτίζει,

σα γλυκός, αφρώδης οίνος.

Γεράσιμος Μοσχόπουλος

Αιώνιο ζευγάρι

Το καράβι μας σαλπάρει για τη νήσο της χαράς...

 

 

Μες της νύχτας το σκοτάδι,

σου χαρίζω ένα χάδι,

σε ζεσταίνω σα νοτιάς.

Αχνοφέγγει το Φεγγάρι,

το καράβι μας σαλπάρει

για τη νήσο της χαράς.

Με το χάραμα της μέρας,

σε θωπεύω σαν αγέρας,

στη ζεστή μου αγκαλιά.

Όσο ο ήλιος μας φωτίζει,

η αγάπη μας θ’ ανθίζει,

σαν μια τριανταφυλλιά.

Όσο ο ήλιος μας φωτίζει,

η αγάπη μας θ’ ανθίζει,

σαν μια τριανταφυλλιά.

Σαν την άμπωτη πραΰνεις,

με μια νότα της Σελήνης

μου προσφέρεις συντροφιά.

Το φιλί σου γαληνεύει,

η αγκαλιά με ταξιδεύει

στα πιο ήρεμα νερά.

Μου γελάς σαν πλημμυρίδα,

με γεμίζεις όλο ελπίδα,

λίμνη μου παντοτινή.

Στη δική σου συζυγία,

με δροσίζεις με μαγεία,

σαν πηγή ερωτική.

Στη δική σου συζυγία,

με δροσίζεις με μαγεία,

σαν πηγή ερωτική.

Γεράσιμος Μοσχόπουλος 

Θα κάνω τα πάντα

Nέος στιχουργός στην παρέα - αποφασισμένος για όλα! Γεράσιμε καλώς όρισες!....


Θα σου χτίσω πυραμίδα σαν πιστός σου Φαραώ,

θα εφεύρω την πυξίδα που θα δείχνει στο γιαλό,

στο γιαλό του έρωτά σου, έρχομαι σαν πειρατής,

σαν κοιτώ την μπλε ματιά σου, γίνομαι ένας ποιητής.

Χτίζω διαμαντένια κάστρα στην ωραία μας φωλιά,

κάνω προσευχές στ’ άστρα να σε φέρουνε κοντά.

Πνέω σαν οξύς Βαρδάρης, τ’ όχυρό σου αναιρώ,

έρωτά μου θα ρεφάρεις, έχουμε κοινό σκοπό.

Tην καρδιά σου για να κλέψω, ουρανό και Γη κινώ,

τα φιλιά σου θα ληστέψω και μ’ αυτά θα ξεδιψώ,

η αφή σου σαν το μάννα, έχει γεύση αλμυρή,

η φωνή σου σαν καμπάνα, μου θυμίζει μια γιορτή.

Πέφτω πάνω σου σαν ήλιος και ζεσταίνω το κορμί,

είμαι σύντροφος και φίλος για την δύσκολη στιγμή.

Έφραξα τον ποταμό σου να σε πίνω μόνο ‘γω,

είμαι άνθρωπος δικός σου και πολύ σε αγαπώ.

Γίνομαι γλυκός σα μέλι για να σ’ έχω αγκαλιά,

σαν κηφήνας σε κυψέλη σου προσφέρω συντροφιά,

όαση στην έρημό σου, σαν ομπρέλα στη βροχή,

θα ‘μαι πάντα στο πλευρό σου, μα και βράδυ και πρωί.

Tην καρδιά σου για να κλέψω, ουρανό και Γη κινώ,

τα φιλιά σου θα ληστέψω και μ’ αυτά θα ξεδιψώ,

η αφή σου σαν το μάννα, έχει γεύση αλμυρή,

η φωνή σου σαν καμπάνα, μου θυμίζει μια γιορτή.

Γεράσιμος Μοσχόπουλος