Το γλέντι μιας κηδείας

Χτυπάει μια σφαίρα το κορμί μα η πληγή μου κλείνει - οι αστυνόμοι είχαν βγει να ρίξουν στην ψυχή...

 

 

Νύχτα η ανάσα μου μισή μα τρέχω μες τη μπόρα

Χωρίς να βλέπω ένα φως μια πόρτα ανοιχτή

Χαλάω τα παπούτσια μου στα λασπωμένα χρόνια

Μα δυναμώνει η ψυχή κι αυτό είναι αρκετό

Προφήτες βγαίνουν στο γυαλί με πληρωμένους ρόλους

Με ξεφτιλίζουν σαν σκουπίδι, σαν λεκέ

Χτυπάνε πέτρες τη ψυχή την παρασέρνουν

Μου κλείνουν τη φωνή

Χτυπάει μια σφαίρα το κορμί

Μα η πληγή μου κλείνει

Οι αστυνόμοι είχαν βγει

Να ρίξουν στη ψυχή

Ο φόβος με αρρώστησε για μήνες σαν εσένα

Κατόπιν με παράτησε σαν βρήκα τη φωνή

Μόλις το αποφάσισα όρθιος κι όπως ζήσω

Αντί να καίω το αίμα μου το μαύρο για να ζει

Δώρα στα μάτια μου πολλά της δύσης είχαν βάλει

Μα κάθε δώρο δυτικού έχει εύφλεκτα υλικά

Το γλέντι μιας κηδείας αρχίζει πάντα με φωτιά

Στο σώμα της δημοκρατίας

Να το θυμάσαι φίλε μου καλά

Σάκης Αθανασιάδης

Τίποτα δεν είναι αδύνατο, τίποτα αν ζεις για άλλες ζωές

Την ψυχή σου που πηγαίνει στο σύννεφο θα πρέπει να την φτιάξεις με φωτιές...

Το μαχαίρι μου είπες, το μαχαίρι που τρυπάει το σύννεφο

Θα πρέπει να το ψάξεις στη σκόνη των δρόμων

Το καθαρό του το νερό που σπάει τα δόντια των νόμων

Θα πρέπει να το πιεις για να αλλάξεις

Τη ψυχή σου μου είπες, τη ψυχή σου που πηγαίνει στο σύννεφο

Θα πρέπει να την φτιάξεις με φωτιές

Στον άνεμο να αντέχει να καίει τις κραυγές

Τίποτα δεν είναι αδύνατο, τίποτα αν ζεις για άλλες ζωές

Από τότε γυρίζω στους δρόμους

Σημαδεύω τα σύννεφα και πετώ τη φωνή μου

Σημαδεύω τον εαυτό μου μα φοβάμαι να παραιτηθώ

Γιατί το όνειρο φωνάζει: Έλα πιάσε με, είμαι εδώ

Τίποτα δεν είναι αδύνατο, τίποτα αν ζεις για άλλες ζωές

Και ελπίζω πως θα βρω το μαχαίρι να τρυπήσω το σύννεφο

Το καθαρό του το νερό να μου φέρει πίσω τη ψυχή

Που φεύγει λίγο- λίγο απ’ το κορμί μου

Τίποτα δεν είναι αδύνατο, τίποτα αν το θέλεις πολύ

Σάκης Αθανασιάδης

Η κόκκινη θάλασσα

Μα δεν μου άφησες καμιά ευχή να σε προδώσω...

Κόκκινη θάλασσα στου ήλιου τα παιγνίδια

Κοιτάζω τα σύννεφα μήπως περνάς κι αν με θυμάσαι

Το πρώτο αστέρι έπεσε του Αυγούστου

Μα δεν μου άφησες καμιά ευχή να σε προδώσω

Γιατί στα μάτια μου έχω την άμμο από τα ταξίδια

Γυρίζω πίσω στο ποτάμι για να πάρω

Λίγο νερό για τις πληγές μου στη ψυχή

Και να πληγώσω με τα μάτια μου τον Χάρο

Πριν ταξιδέψω στης πατρίδας τη σιωπή

Αυτό σου έμαθαν να αγαπάς

Είναι μια φυλακή μέσα στους τοίχους

Να λες σε όλα ναι να μη μιλάς

Να μουτζουρώνεις τη φωνή σου μες τους ήχους

Αυτό σου έμαθαν να αγαπάς

Είναι μια καρδιά χωρίς τους χτύπους

Μες τη σιωπή να ζεις και να γερνάς

Να κολυμπάς μέσα στα κύματα του μίσους

Κοιτάζω τα σύννεφα να μουτζουρώνουν το φεγγάρι

Το λεωφορείο για το μέλλον στο γκρεμό

Άμα πονάς και αν με θυμάσαι

Το πρώτο αστέρι έπεσε και είμαι εδώ

Σάκης Αθανασιάδης

(Προδημοσίευση από την ποιητική συλλογή ‘Οι ανάσες των εραστών’, που κυκλοφορεί σύντομα από το Βιβλίο.Net)

Γαλάζιο Ποδήλατο

Αν το πάθος  χαθεί μόνο στάχτη θα μείνει στο βλέμμα...

 

Μες τη σκόνη του δρόμου έχω βρει τη φωνή

Όταν όλοι σωπαίνουν να ακούγεται αυτή

Μη με βάζεις στο κόλπο για να βγάζω λεφτά

Ζω μονάχα με πάθος για να ανέβω ψηλά

Όσα όνειρα κάνω τα έχω πάντα μαζί

Είτε μέσα στο δάσος είτε πάνω απ’ τη γη

Μη μου δείχνεις τον τρόπο να τα χάσω κι αυτά

Έχω φύγει απ’ τον φόβο ταξιδεύω μακριά  

Ένα γαλάζιο ποδήλατο με τραβάει απ’ τη γη

Στο πρώτο σύννεφο που το όνειρο ζει

Πετάει στον άνεμο γίνεται πουλί

Χαλάει τα σύνορα απ’ τη δική μου ζωή

Μα δεν μπορείς να με δεις

Αν δεν θέλεις να βγεις απ’ τον κόσμο που ζεις

Στη μεγάλη τη θάλασσα στην καρδιά να βρεθείς

Και εδώ μένεις στα νερά της συνήθειας

Γιατί είναι έτσι η ζωή που αν το πάθος  χαθεί

Μόνο στάχτη θα μείνει στο βλέμμα

Και στο δρόμο των αστέγων ψυχών

Το γαλάζιο το ποδήλατο θα φαντάζει ένα ψέμα

ΣάκηςΑθανασιάδης 

* Η εικονογράφηση είναι της καλής φίλης ζωγράφου Μελίνας Nameliarte.

Αστυνόμοι Μοναξιάς

Ό,τι πια δεν το πληρώνω μίσος με κερνά...

Καπνίζει η ψυχή για μια καλημέρα
Για ένα αθώο φιλί
Αστυνόμοι μοναξιάς στο δρόμο
Με κοιτάζουν σαστισμένοι βουβοί

Μυρίζει ο άνεμος θυμό πιο πέρα
Κάπου κοντά πονάει η γη
Τα τόσα χρόνια σιωπής στα πάντα
Έχουν φέρει οργή

Αστυνόμοι μοναξιάς στο δρόμο άδεια μαγαζιά
Τον έρωτα δικάζουν μόνο σπάνε τη καρδιά
Πάλι σε έρημο θα φτάσω να διψώ ξανά
Αστυνόμοι μοναξιάς στο δρόμο και η ζωή περνά

Αστυνόμοι μοναξιάς στο δρόμο η σιωπή βοά
Ό,τι πια δεν το πληρώνω μίσος με κερνά
Αστυνόμοι μοναξιάς στο δρόμο όλα παν’ καλά

Βουλιάζω στο μυαλό μου μια άχαρη μέρα
Πριν δω ένα αστέρι μικρό
Ακούω τους ήχους του δρόμου
Το σώμα της πόλης κοιτώ

Ποτίζω με νερό το χώμα
Φυτρώνει η ζωή
Αυτό το μάταιο για σένα ταξίδι
Είναι για μένα μια ανάσα μικρή

Σάκης Αθανασιάδης

Κόκκινες Πόρτες

Το αθάνατο να έρθει να χαϊδέψει την ψυχή...

Πόσα χρώματα μου φεύγουνε στα άγρια τα νερά

Στα κύματα του ύπνου

Και μένουνε τα άσπρα σου τα όνειρα κι εσύ

Να χτίζουν τη ζωή εντός του κύκλου

Κάποιο σύννεφο κοντά μου όταν περνά

Σου στέλνω ένα φιλί

Μακριά να προσπαθήσεις να πετάξεις

Μακριά όσο μπορείς απ’ το κενό

Στις κόκκινες τις πόρτες μου να φτάσεις

Το αθάνατο να έρθει να χαϊδέψει τη ψυχή

Που άργησε και ακόμα

Το άγνωστο να γίνω το νησί σου

Μια άνοιξη δειλά να μου μιλά

Κι ο ήλιος να μου ρίχνει

Φωτιά για να ανάψει η καρδιά

Μα είναι ο χρόνος μια πέτρα βαριά

Που ανοίγει αν κοιμάμαι με άδεια τη ψυχή

Πληγές για να μικραίνει η ζωή μου

Μες τη σκόνη των ερώτων μου χαμένος ποιητής

Στο τρένο του αιώνα

Απρόσκλητος πηγαίνω σε γιορτή

Και η ψυχή μου να πετάει μακριά όσο μπορεί

Το άχαρο το σώμα στο χώμα να κρυφτεί

 
Σάκης Αθανασιάδης

Η Αγέλαστη Άνοιξη

Στη θάλασσα το φόβο μου θ' αρχίσω να πετώ...

Ζητάω ένα τρόπο

Τον ήλιο να φωνάξω

Και πάλι να περάσει

Την πόρτα της καρδιάς

Αγέλαστή μου άνοιξη

Εγώ θα ταξιδέψω

Με ένα μικρό χαμόγελο

Στον ήλιο που δεν πας

Τη δύναμη να πάρω

Ελπίδα μες τη κρίση

Χρειάζομαι ένα χάδι

Του έρωτα σπρωξιά

Εμπόδια να περάσω

Να χάσω και τη θλίψη

Και η άνοιξη να έρχεται

Φωτιά μες τη καρδιά

Ζητάω ένα δρόμο

Τη μέρα μου να αλλάξω

Κι ότι με έχει φτύσει

Να μη το ξαναδώ

Τον κόσμο του στις λάσπες

Κι εγώ να τον πετάξω

Αν με κρατάς το χέρι

Νομίζω το μπορώ

Αγέλαστή μου άνοιξη

Μαζί σου δεν θα μείνω

Στη θάλασσα το φόβο μου

Θα αρχίσω να πετώ

  Σάκης Αθανασιάδης