Οι φαντάροι

 Κωνσταντινούπολη 16 Ιουλίου 2016. Και όχι μόνο...

Οι στρατιώτες είναι παντοδύναμοι.

Μέσα στις πολεμικές τους εξαρτύσεις

τα αστραφτερά τους πολυβόλα

και τα αγέρωχα τανκς τους.

Οι στρατιώτες είναι ατρόμητοι.

Η γη τρίζει κάτω απ’ τις ερπύστριές τους

ο αέρας γίνεται φωτιά στο πάτημα της σκανδάλης τους

ο φόβος εξαπλώνεται σαν πανούκλα σε κάθε τους βήμα.

Οι στρατιώτες σφίγγουν τα μηνίγγια

φουσκώνουν τους μύες τους

εκστασιάζονται.

Με μια διαταγή θα περάσουν τον Έβρο

και θα σκορπίσουν τον τρόμο στον εχθρό.

Είναι καυλωμένοι οι φαντάροι.

Με μια διαταγή θα γαμήσουν τους βρωμοέλληνες.

Με μια διαταγή θα περάσουν τον Έβρο

θα πατήσουν την Κωνσταντινούπολη

και θα γδάρουν τον Τούρκο ζωντανό.

Με μια διαταγή θα βγούνε στο δρόμο

θα κλείσουν τις πόλεις

την Αθήνα, την Κωνσταντινούπολη, την Άγκυρα

θα καταλάβουν τα εθνικά δίκτυα

τις τηλεοράσεις

τα αεροδρόμια

τις γέφυρες

και θα επιβάλουνε στ’ αδέρφια τους

τη σιωπή.

Τον τρόμο, τη δικτατορία και τη σιωπή.

Με μια διαταγή…

Γιατί ο φαντάρος,

ο κάθε φαντάρος,

οφείλει να υπακούει πάντα σε μία διαταγή.

Σε μια τιμημένη διαταγή.

Γιατί ο φαντάρος,

ο κάθε φαντάρος,

είναι η σφαίρα του

είναι ένα ρομπότ

είναι ένα παιχνιδάκι

στα (επιδέξια ή άγαρμπα) χέρια

του λοχαγού του

του στρατηγού του

του διοικητή του

του υπουργού του.

Ένα παιχνιδάκι.

Ένα επικίνδυνο, πλην όμως αναλώσιμο, παιχνιδάκι.

Ένας σκύλος που του μαθαίνουν

να λυσσάει και να γαβγίζει στους ξένους

και να κουνάει πειθαρχημένος

την ουρά στ’ αφεντικά του.

Χωρίς αυτή τη διαταγή

ο φαντάρος απλά δεν υπάρχει.

Θα γινόταν ένας άνθρωπος κανονικός

αν δεν υπήρχε αυτή η διαταγή.

Κι αυτή η στολή.

Κι αυτή η ιεραρχία.

Ένας άνθρωπος κανονικός.

Και θ’ ανάσαινε ελεύθερα.

Λίγο περισσότερο ή λιγότερο φοβισμένα

ίσως

αλλά πάντως με μία ενισχυμένη αίσθηση

της πολυτέλειας  αυτής της ελευθερίας.

Τόσο ελεύθερος που θα μπορούσε

να σκορπίσει

και να γεμίσει

τις πλατείες και τους δρόμους

τις τηλεοράσεις, τα αεροδρόμια και τις γέφυρες

στην Άγκυρα, στην Κωνσταντινούπολη,

στην Τιέν Αν Μεν, στο Πολυτεχνείο

αψηφώντας τις διαταγές.

Αψηφώντας μια για πάντα τις διαταγές.

Και παίρνοντας (επιτέλους!) τη ζωή του

μέσα στα χέρια του.

Αφοπλίζοντας (αυτός ο άοπλος)

τα καημένα τα φανταράκια,

να τα απογυμνώσει από τις διαταγές

από τις ιεραρχίες

από τις στολές.

Να μείνουνε με το βρακί.

Να ξαναγίνουν άνθρωποι.

Αντώνης Κάτιας

Γάζα

Υψώνουν τη δόξα του Γιαχβέ ως το Μολώχ...

Στη Γάζα δεν σκοτώνουνε παιδιά!

Στη Γάζα κυνηγάνε κακούς τρομοκράτες.

Σε σχολεία, σε φτωχογειτονιές, σε νοσοκομεία,

σε παρέες ανύποπτων αγοριών στην παραλία.

Στη Γάζα δεν σκοτώνουνε παιδιά!

Οι Χαναναίοι εξ άλλου δεν είχανε παιδιά,

ούτε στην Ιεριχώ χοροπηδούσανε αμέριμνα  παιδιά (το λέει κι η Τορά)

κι οι Παλαιστίνιες γεννάνε μικρά φίδια (το λέει κι η Ayelet Shaked).

Στη Γάζα δεν σκοτώνουνε παιδιά!

Απλώς αποκτούν (με κατακτητικό, αιματοβαμμένο χέρι)

τη χώρα όπου ρέει γάλα και μέλι

τη χώρα που ο Θεός υποσχέθηκε στον Αβραάμ, με την υπογραφή του ΟΗΕ,

τη χώρα των Παλαιστινίων.

Στη Γάζα δεν σκοτώνουνε παιδιά!

Μόνο κάθονται αναπαυτικά στις σεζ λονγκ τους στη Σνερόντ

πανηγυρίζοντας με κάθε βόμβα που σκοράρει στη Σατζάγια

ξεκληρίζοντας οικογένειες, ξεκοιλιάζοντας βρέφη,

και διαμελίζοντας έγγυες γυναίκες

-  αλλά, να πάρει ο Διάβολος και ο Αλλάχ, μέσα απ’ το σώμα των νεκρών γυναικών επιμένουν να ξεπετιούνται ολοζώντανα νεογνά, σα φίδια της ερήμου.

Στη Γάζα δεν σκοτώνουνε παιδιά!

Υψώνουν τη δόξα του Γιαχβέ ως το Μολώχ

κι ύστερα εξιλεώνονται καθώς προσεύχονται ταπεινά στο Τείχος των Δακρύων.

Στη Γάζα δεν σκοτώνουνε παιδιά!

Στη Γάζα τα εγγόνια του Άουσβιτς δείχνουν με πόση άνεση το θύμα μπορεί να έρθει στη θέση του θύτη

και να γίνει Κτήνος και Φασίστας

και ύπουλος φονιάς.

Στη Γάζα δεν σκοτώνουνε παιδιά!

Τεστάρουν απλά την πραμάτεια της βαριάς τους βιομηχανίας.

Για να γυρίζουν μετά, έντιμοι και συνεπείς,

στις διεθνείς εκθέσεις των πυραυλικών συστημάτων

διατυμπανίζοντας την εξαιρετική αποτελεσματικότητα των όπλων τους

με τη φράση – εγγύηση:

‘Κάνουν πολύ καλή δουλειά, sir.  Δοκιμάστηκαν με επιτυχία στη Γάζα!’

Στη Γάζα δεν σκοτώνουνε παιδιά!

Εγγυώνται (με τον πιο δικό τους τρόπο) την ασφάλεια του πλανήτη!

Κουστουμαρισμένοι κύριοι, σικ κυρίες και θεοσεβέστατοι ραβίνοι

συνομιλούν με τους ισχυρούς του κόσμου, διαπραγματεύονται,

κλείνουν deals, εμπορικές συμφωνίες

πουλώντας Άρτον και Θεάματα και Τρόμο

και Show Θανάτου στο φιλοθεάμον κοινό

που, πανουκλιασμένο από την αηδία και την απάθεια,

εξαντλεί την οργή του απέναντι και σ’ αυτή την κτηνωδία

κάνοντας like από την αναπαυτική, αναπηρική του πολυθρόνα

στο facebook και στο Avaaz.

Στη Γάζα δεν σκοτώνουνε παιδιά!

Ξεπετσιάζουν την ανθρωπιά μας,

προσβάλλουν με βαναυσότητα

ό,τι έχει ασπομείνει από λογική και ευαισθησία

στον υποτιθέμενο πολιτισμό μας,

οικοδομώντας (και εκεί)

το γενναίο, νέο κόσμο της Νέας Τάξης.

Στη Γάζα δεν σκοτώνουνε παιδιά!

Δεν υπάρχουνε παιδιά να σκοτωθούνε ή να παίξουνε στη Γάζα.

Στη Γάζα κάνουνε παιχνίδι τα αρπακτικά.

Στη Γάζα κάνουν party τα Σκυλιά του Πολέμου

και αλυχτούν μεσίστιες οι σημαίες του πλανήτη.

Σε στάση προσοχής!

Αντώνης Κάτιας

*Η εικονογράφηση ανήκει στον Kalio.

Που πάει; (Ο παλιάτσος)

Κανείς δεν πρόσεξε ότι τα χείλη μου...

Θα φύγω κι όλοι θα λένε

‘Που πάει ο χαζοχαρούμενος;’

Όλοι με ξέρουνε από το κατακόκκινο χαμόγελό μου

μέχρι τ’ αυτιά...

Κανείς δεν πρόσεξε ότι τα χείλη μου

ήταν βαθιά σκισμένα...

Αντώνης Κάτιας