Η πρώτη συνέντευξη της Στιχο-Μυθίας! Καλή χρονιά!!!
Συνέντευξη στο Γιώργο Γκρίλη
Γνώρισα το Νίκο Μωραΐτη την άνοιξη,
όταν το Άρωμα της Ελευθερίας Αρβανιτάκη έπαιζε στα ραδιόφωνα της πόλης
απ’ το πρωί ως το βράδυ. Είχα μόλις ανακαλύψει πως το Περιπλανώμενο (ένα
από τα πλέον ενδιαφέροντα, αν και σχετικά άσημα, σύγχρονα πολιτικά
τραγούδια) το υπέγραφε στιχουργικά ο ίδιος άνθρωπος. Στην πορεία
ανακάλυψα πως ‘ευθύνεται’ και για μια σειρά ακόμη σουξέ του Ρέμου, του
Χατζηγιάννη και άλλων, αλλά και για μία σειρά πραγματικών διαμαντιών της
τελευταίας 15ετίας, από τα Χάρτινα της Γαλάνη μέχρι το Κραγιόν της
Άλκηστης και την Κούκλα σπασμένη της Ανδριάνας Μπάμπαλη. Το βρήκα κάπως
ιντριγκαδόρικο όλο αυτό! Γνωρίζοντάς τον καλύτερα ήρθα αντιμέτωπος με
ένα νέο άνθρωπο, που γνωρίζει την ιστορία του στίχου όσο λίγοι ίσως (η
διπλωματική του εργασία στο Μεταπτυχιακό του στην Επικοινωνία και ΜΜΕ
ήταν πάνω στο Νίκο Γκάτσο) και που ενώ είναι πάντα χαλαρός και
χαμογελαστός η μελαγχολία είναι διάχυτη στους στίχους του. Επίσης έχει
ξεκάθαρες (και καθόλου συμβατικές) πολιτικές απόψεις.
Για όλα αυτά (και όχι μόνο), είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε.
Θα πρότεινα να ξεκινήσουμε από μία
πτυχή σου, την οποία δεν γνωρίζει ο κόσμος και συμβαίνει να σε έχω
γνωρίσει μέσα από εκεί. Μιλάω για τα Σεμινάρια Στιχουργικής που
ξεκίνησες πέρυσι στο ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Θέλεις να μας πεις γι’
αυτή σου την εμπειρία; Νιώθεις ‘δάσκαλος’; Η στιχουργική είναι κάτι που
διδάσκεται;
Όχι. Δεν διδάσκεται η στιχουργική – αυτό
είναι κάτι που πρέπει να το έχεις μέσα σου. Αλλά αν το έχεις μέσα σου
και φτάνεις να το εκφράζεις, τότε νομίζω ότι ένας άνθρωπος που έχει
εμπειρία μπορεί να σε βοηθήσει σε πέντε πράγματα, κυρίως για να
καταλάβεις ποιο κομμάτι του εαυτού σου είναι καλό και ποιο όχι. Η
πρόθεσή μου λοιπόν ήταν να μπορέσει μέσα από αυτή την ομάδα ο καθένας να
αξιολογεί καλύτερα τον εαυτό του. Γι’ αυτό και δεν το έλεγα σεμινάριο
αλλά εργαστήριο.
Ποιες είναι οι δυσκολίες που
αντιμετωπίζει σήμερα ένας νέος στιχουργός; Η μεγάλη ανησυχία των νέων
δημιουργών είναι, φαντάζομαι, ότι εντάξει έχουμε το ταλέντο – τι το
κάνουμε;
Για να μην κοροϊδευόμαστε, μόνο από
σπόντα μπορεί να βγει κάποιος σήμερα. Είναι πολύ δυσάρεστο να το λες,
αλλά είναι η πραγματικότητα. Είναι τελείως διαφορετικά τα πράγματα
σήμερα απ’ ότι όταν βγήκα εγώ το ’97 κι ακόμη υπήρχε μουσική βιομηχανία,
υπήρχε δισκογραφία. Παρόλα αυτά ελπίζω ότι πάντα θα υπάρχει μία
χαραμάδα προς το φως.