Τους έρωτες θ’ αφήσω

 Τους έρωτες θ’ αφήσω να βρω κι άλλη δουλειά!...
 
Ο μήνας δέκα πάει

και γι άλλη μια φορά

την πόρτα μου χτυπάει

η σπιτονοικοκυρά

Χρωστάς μου λέει νοίκια

της λέω –Σιγά τ’ αυγά!

σηκώνει τα μανίκια

κι αρχίζει τον καυγά

Αλάτι θα της ρίξω

να μην ξαναφανεί

την πόρτα μου θ’ ανοίξω

μονάχα στη Φανή

Μα να! Ο ταχυδρόμος

ωχ! Κι άλλη συμφορά

με πιάνει ένας τρόμος

-η έκτακτη εισφορά!

Και ο μισθός εχάθη

εχάθη κι η Φανή

μες την καρδιά μου αγκάθι

κι η τσέπη μου αδειανή

Αχ! Δεν μπορώ να λύσω

της τρόικας τη θηλιά

τους έρωτες θ’ αφήσω

να βρω κι άλλη δουλειά!


Κώστας Κολοβός

ΙΔΑΝΙΚΟΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ

Το μέλλον είναι άδηλο κι εμείς εδώ δειλοί...

Με δανεικές βαρκούλες αρμενίζαμε γλυκά

ιδανικοί αυτόχειρες με τρύπια ιδανικά

και ουίσκι με το λίτρο.

-Μα πού πάς ρε Καραμήτρο;-

Στη μέση κολυμπάγαμε του ωραίου πουθενά

και όταν κουραζόμασταν, ξαπλώναμε ξανά

στο κρεβάτι του Προκρούστη.

-Ποιος τον έφερε τον πούστη;-

Το μέλλον είναι άδηλο κι εμείς εδώ δειλοί

δηλώνουμε αθώοι και θυμώνουμε πολύ

κι όλο λόγια κι άλλα λόγια.

-Ποιος τα τρέφει τα λαμόγια;-

Λοιπόν σκυλοβαρέθηκα και άλλα δε ρωτώ

αρκεί να σταματήσουμε να τρώμε το λωτό

γιατί έχουμε ταξίδι.

-Μα αυτό το ξέρεις ήδη...

Κώστας Κολοβός

ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ

Ποιος μπόρεσε τη θάλασσα ποτέ να εξαντλήσει...

 

Προτού να ‘ρθεις σε γνώριζα, το έμαθα όταν σ’ είδα

στην άμμο βάρκα ήμουνα κι εσύ μια πλημμυρίδα

ψηλά απ’ το μεσουράνημα διατάζει το φεγγάρι

τον έρωτα σα θάλασσα να ‘ρθεί και να με πάρει

Να σβήνουν σαν με βλέπουνε οι φάροι των ματιών σου

νοτιάς να με φυσάει από τις άκρες των χειλιών σου

Ιθάκες δε νοστάλγησα, λιμάνια δε γυρεύω

το σώμα σου μια θάλασσα κι εγώ να ταξιδεύω

Ξημέρωσε και μ’ άφησες με των φιλιών τη ζάλη

σαν άμπωτη τραβήχτηκες μα θα γυρίσεις πάλι

η αγάπη σου παλίρροια και ποιος να την κρατήσει

ποιος μπόρεσε τη θάλασσα ποτέ να εξαντλήσει!

  

Κώστας Κολοβός

Ποτέ μαζί σου

Κι ενώ γλεντούσες με τις λάγνες εξουσίες λωτούς με τάιζες, μα δεν ξεχνώ ποιος ήσουν...

Εν Τούτω Νίκα

Παγκόσμιο ύψωσες σταυρό πάνω στην Πνύκα

κι ενώ γλεντούσες με τις λάγνες εξουσίες

λωτούς με τάιζες, μα δεν ξεχνώ ποιος ήσουν

τώρα οι θυσίες

ζητάς να σβήσουν τις θητείες

να μοιραστούμε την ποινή σου

-Ποτέ μαζί σου!

Εν Τούτω Νίκα

μες την Ερμού να περιφέρεσαι σε βρήκα

κάρτες χρυσές το πορτοφόλι σου γεμάτο

κι υπεροψία ήταν το βλέμμα σου – θυμήσου!

Τώρα στον πάτο

έπιασες σπίτι εδώ πιο κάτω

Απελπισίας και Αβύσσου

-Ποτέ μαζί σου!

Εν Τούτω Νίκα

μες την ψυχή μου μια παλιά έχω αντίκα

τη λεν Αλήθεια, τη φωνάζουνε ευθύνη

κι έχει κρυμμένα τα κλειδιά του παραδείσου

ότι κι αν γίνει

μόνη ανέγγιχτη θα μείνει

από τη μίζερη ζωή σου

-Ποτέ μαζί σου!

Κώστας Κολοβός

Η δική μου Αθηνά

Ένα το χρέος: Για την αγάπη της να είμαι πάντα νέος!...

 

Δεν έχω χρόνο

Κι ας με νομίζεις εθισμένο καιροκτόνο

απλές κουβέντες:

είμαι σε μόνιμο ρεπό και απορία

πώς να στο πω καλέ κυρία

ψηλά οι τέντες

και στο μπαλκόνι όλο σκέφτομαι πατέντες

να μη μου ρίξουν την αγάπη σ’ εφεδρεία

Ήρθε η μέρα

τα κούφια λόγια να σκορπίσουν στον αέρα

δεν είμ’ αρχαίος

μα πως «τα πάντα ρει», το έχω καταλάβει

και το «εν οίδα», έχω συλλάβει

ένα το χρέος

για την αγάπη της να είμαι πάντα νέος

κι ας με δικάσουνε οι εθνο-εργολάβοι

Μη μου πεις κι εγώ πως φταίω

για όλα τούτα τα δεινά

μοναχά για κείνη κλαίω

τη δική μου Αθηνά

Κώστας Κολοβός

ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Τραγούδι, ένα τραγούδι σου οφείλω....

Πατρίδα των απάτριδων, τραγούδι

Μαχαίρι κοφτερό μα και λουλούδι

Από το πρώτο σκίρτημα και χνούδι

Το λόγο μου στα χέρια σου κρατάς

Της άνοιξης μ’ ανοίγεις μονοπάτια

Με κλείνεις σε κρυστάλλινα παλάτια

Μ’ αινίγματα, παιχνίδια και γινάτια

Σαν έφηβο αιώνιο μ’ αγαπάς

Τραγούδι από νερό και από χώμα

Τραγούδι από αιθέρα, δίχως σώμα

Τραγούδι, ένα τραγούδι σου οφείλω

Τραγούδι για να σ’ έχω πάντα φίλο

Τη μία με μαλώνεις και με δέρνεις

Την άλλη δώρα ακριβά μου φέρνεις

Και σε λαβύρινθο με παρασέρνεις

Για να μην τελειώσει η διαδρομή

Είσαι γαλήνη κι είσαι τρικυμία

Και της δικής μου προσευχής η βία

Μαζί σου σε μια ξέφρενη πορεία

Σαν ποταμός με σέρνεις με ορμή

Τραγούδι από νερό και από χώμα

Τραγούδι από αιθέρα, δίχως σώμα

Τραγούδι, ένα τραγούδι σου οφείλω

Τραγούδι για να σ’ έχω πάντα φίλο

Κώστας Κολοβός

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΖΗΛΕΙΑΣ

Μία πανέμορφη ιστορία έρωτα, ζήλειας και καλοκαιριού... 

 

Βρήκα γυμνή τη θάλασσα

να τρέμει να κρυώνει

και μού ‘πε για τον πόνο της

γιατί κοιμάται μόνη

Πως έδιωξε τον άντρα της

το βασιλιά τον ήλιο

γιατί κοιτούσε τη στεριά

απ’ το ψηλό βασίλειο

Μην τον ζηλεύεις-της μιλώ

γιατί στην αγκαλιά σου

πάντα κοιμάται και ξυπνά

πνιγμένος στα φιλιά σου

Κι αυτή έγινε σύννεφο

για να τον αγκαλιάζει

και να του κρύβει τη θωριά

άλλη να μην κοιτάζει

Σαν είναι ασυννέφιαστος

ο ήλιος-ποιος το ξέρει;

να ‘ναι που με γλυκόλογα

την έχει καταφέρει;

Μα σαν αγριεύει η θάλασσα

το ξέρω πως δεν φταίει

είναι γυναίκα που πονά

και από ζήλεια κλαίει.

Κώστας Κολοβός

ΜΕ ΕΝΑ ΓΙΑΤΙ

Ποια λόγια να χωρέσουνε...;

Έμεινε μόνη κι άλαλη απ’ την κακιά την ώρα

-ποια λόγια να χωρέσουνε εκείνο που ‘χε δει;

Οι συγγενείς τη μάζεψαν, μα ποιος τη σώνει τώρα

που έγινε της άτιμης και του φονιά παιδί,

μ’ ένα γιατί που ‘χε της θάλασσας τα βάθη

με μια σιωπή που ‘χε τον ήχο κανονιού

μ’ έναν καημό που ‘χε του σκοταδιού τα πάθη

με μια ντροπή που ‘χε το χρώμα του χιονιού.

Πέρασε χρόνια της οργής, του φόβου και του πόνου

τα γράμματά του σκίζοντας από τη φυλακή

Τώρα μπροστά της στέκεται και του δικού της νόμου

την τιμωρία αναζητά, το δίκιο καρτερεί

Αυτή στα μάτια τον κοιτά και τα δικά της βλέπει

-τα χέρια του που τρέμουνε δεν δείχνουνε φονιά

Τον συναντά και μέσα της τα πάντα ανατρέπει

κι ανοίγει τα μεγάλα της συγχώρεσης πανιά

με ένα δάκρυ απ’ της θάλασσας τα βάθη

μ’ ένα φιλί που ‘χει τον ήχο κανονιού

με ένα άγγιγμα στου σκοταδιού τα πάθη

μ’ ένα αντίο που ‘χει χρώμα του χιονιού.

Κώστας Κολοβός 

ΤΟ ΛΑΘΟΣ

Τι έιναι σωστό και τι είναι λάθος, τελικά..;

Αν το λάθος, είναι λάθος να το βλέπω για σωστό,
το σωστό δείξε μου πάθος, να ΄χω κάπου να πιαστώ
μα το ξέρω κατά βάθος
πως κι εσύ θα κάνεις λάθος

Το μυαλό, μυαλό δε βάζει κι όλο θέλει να ρωτά
για τον έρωτα: πού βγάζει, πόσο αντέχει, πώς κρατά
κι αν το μάθει, τι αλλάζει;
μην το μάθει, δεν πειράζει

Αν το τέλος είναι τέλος, τελικά ποιος θα το πει
κι αν στο τέλος-τέλος είναι κάθε τέλος μια αρχή;
μη ρωτάς, κανείς δεν ξέρει
να το ξέρεις δε συμφέρει


Κώστας Κολοβός

ΤΙ ΝΑ ΠΩ, ΤΙ ΝΑ ΠΕΙΣ

Τι να πω... Τι να πεις... Στη ζωή τι να πούμε...;

Αν δε φύγεις θα φύγω, αποφάσισε τώρα
πριν περάσει η ώρα και φύγει η μπόρα
πριν στεγνώσει η καρδιά, το  μυαλό πριν διστάσει
παραδέξου στο τέρμα πως έχουμε φτάσει

Ένα ρούχο παλιό τώρα ο έρωτας μοιάζει
στο κορμί δεν ταιριάζει, μα ούτε κι αλλάζει
ραγισμένα γυαλιά τα φιλιά πέφτουν κάτω
και το βλέμμα αδειανό , μ’ από μίσος γεμάτο

Την αγάπη ξεχάσαμε μόνη στο κρύο
δεν μας φταίει κανείς, μόνο εμείς, και οι δύο
την αλήθεια δε σώσαμε, πώς να σωθούμε;
τι να πω, τι να πεις, στη ζωή τι να πούμε;


Κώστας Κολοβός

ΣΤΑ ΟΡΗ ΚΑΙ ΣΤΑ ΟΡΥΧΕΙΑ

...μάγισσα ζει που τη φωνάζουν ευτυχία, και μια παγίδα στον καθένα έχει στημένη...

Όταν με δεις
μέσα στην έρημο κοχύλια να γυρεύω
και για κοράλλια να βουτάω στο πηγάδι,
καθάρισέ με μ’ ένα χάδι
και στέγνωσέ με στη ζεστή σου αγκαλιά
για να μπορέσω τους αμμόλοφους ν’ ανέβω
κι αυτά τα ρούχα τα παλιά
μιας περιπλάνησης να μείνουνε σημάδι
Όταν με δεις να σε κοιτώ χωρίς μιλιά
είναι για σένα θησαυρούς που θα μαζεύω

Όταν με δεις
μες στο λαβύρινθο μονάχο μου να μπαίνω
και δίχως φως να σκάβω τούνελ στην αυλή μου
τότε να είσαι η καλή μου
και μες στα μάτια τρυφερά να με κοιτάς
μα όταν στο βράχο Προμηθέας ανεβαίνω
εσύ το γύπα μη χτυπάς
γιατί από μέσα ξεριζώνει την πληγή μου
όταν με δεις να μου το πεις πως μ’ αγαπάς
είσαι για μένα ο αέρας π’ ανασαίνω

Ψηλά στα όρη και βαθειά στα ορυχεία
που ‘μαστε μόνοι , ολομόναχοι και ξένοι
μάγισσα ζει που τη φωνάζουν ευτυχία
και μια παγίδα στον καθένα έχει στημένη


Κώστας Κολοβός

ΠΟΙΗΤΗΣ

Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης σήμερα! Ας της επιτρέψουμε να βυθιστεί μέσα μας... Να βγάλει ρίζες και φτερά!...

Άλλοτε γράφω με στυλό κι άλλοτε με μολύβι
κι από τη μοίρα μου ζητώ να μάθω τι μου κρύβει
με λόγια αγάπης την καλώ κι άλλες φορές τη βρίζω
μα ούτε τη γλώσσα της μιλώ, ούτε και την ορίζω

Άλλοτε γράφει το μυαλό κι άλλες φορές το αίμα
για να διαβάσω τα κρυφά με της ψυχής το βλέμμα
πότε οι λέξεις μ΄ αγαπούν και πότε με πουλάνε
μια στο σκοτάδι μ’ οδηγούν και μια στο φως με πάνε

                                                                              (foto: Silio D'Aprile)

Δίνω το χέρι μου στο όνειρο να βγει
από την κρύα φυλακή των ντοκουμέντων
και τη φωνή μου στων συμφώνων τη σιγή
να γίνει ανάσα και κραυγή των φωνηέντων


Κώστας Κολοβός