Στην ταβέρνα του Μηνά

Έξω έχει παγωνιά και μέσα βρέχει...

 

 Στην ταβέρνα του Μηνά

όλα μοιάζουν μακρυνά

έξω έχει παγωνιά

και μέσα βρέχει

Κι είναι μίζερο το φως

λες κι ο ίδιος ο Θεός

πίνει μόνος του σκυφτός

και δεν αντέχει

Άδειο ποτήρι είναι η ζωή
όσο κι αν τη γεμίζεις
διψάς και πίνεις και μεθάς
κι όσο μεθάς τη βρίζεις...
 

Στο τραπέζι του μπεκρή

δυο ελιές, λίγο τυρί

το ψωμί και το κρασί

σώμα και αίμα

Και κανείς δεν του μιλά

δεν σαλεύουν τα μυαλά

πιο καλά είναι, πιο καλά

μέσα στο ψέμα...

Άδειο ποτήρι είναι η ζωή
όσο κι αν τη γεμίζεις
διψάς και πίνεις και μεθάς
κι όσο μεθάς τη βρίζεις... 

 

 

Αντώνης Οχτάτογλου

Άθωνας

Μία μικρή, ερωτική ξεναγηση στην Χαλκιδική... Από την Κασσάνδρα ως τον Άθωνα! Λαϊκός στίχος...

Δυο κορίτσια απ’ την Κασσάνδρα
αγαπήσανε έναν άντρα
έναν άντρα σκέτο μέλι
μα εκείνος άλλη θέλει

Μια μικρή απ’ τη Νικήτη
που όμως δεν είναι για σπίτι
όλο βγαίνει με παρέα
Μαρμαρά και Καλλιθέα


Στον Άθωνα θα ανεβώ
δεν ξέρω αν θ’ αγιάσω
άμα γνωρίσω τον Θεό
ίσως να σε ξεχάσω


Ένα αγόρι απ’ το Στρατώνι
μια αγάπη το στοιχειώνει
Έφυγε στην Σαλονίκη
αλλά δεν ξεχνάει την Βίκυ

Τώρα νύχτες με φεγγάρι
τριγυρνάει στον Βαρδάρη
μόνος πίνει ο Μανώλης
στα στενά της Άνω Πόλης


Για να  γνωρίσω τον Θεό
κι εσένα να ξεχάσω
να πάρω λέω τα βουνά
στον Άθωνα θα φτάσω


 Αντώνης  Οχτάτογλου

Στο μικρό σου παραθύρι

Στο μικρό σου παραθύρι
μόνος μου ξεροσταλιάζω
μια ματιά σου , αχ, να κλέψω
μα όταν με κοιτάς διστάζω

Στο μικρό σου παραθύρι
πικρό φύτρωσε ποτήρι
κλαίει ο αέρας, καίει το χιόνι
λιώνω, αχ δεν είσαι μόνη

Στο μικρό σου παραθύρι
πάλι μου άλλαξε ο χρόνος
άλλον κόσμο μέσα σου έχεις
κι εγώ άλλον χτίζω μόνος

Στο μικρό σου παραθύρι
ξέρουν οι περαστικοί σου
με κοιτάν, κρυφογελάνε
και μιλούν για το κορμί σου