Αυτό που ονειρεύομαι

Αυτό που ονειρεύομαι από παιδάκι
είναι να σταματήσει ο κόσμος μας να είναι κακός...



Στίχοι: Ραψωδός Φιλόλογος
Μουσική: Κριτής
Πρώτη εκτέλεση: Ραψωδός Φιλόλογος

Αυτό που ονειρεύομαι εγώ
δεν είναι να μαι υπουργός σε κάποιο γαλαζοπράσινο καθεστώς
αυτό που ονειρεύομαι και ζω για να το προσπαθώ
είναι να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος διαρκώς
αυτό που ονειρεύομαι από μικρό παιδί
είναι να μην είμαι απλός περαστικός απ' τη γη
να κάνω κάτι απλό όχι μεγάλο
το λιθαράκι μου να βάλω στο οικοδόμημα που λέγεται ζωή
αυτό που ονειρεύομαι εγώ
δεν είναι σπίτια και χλιδές ούτε μια πανάκριβη mercedes
αυτό που ονειρεύομαι και το 'χω στόχο ιερό
είναι να αγγίξω με τους στίχους μου τους ακροατές
αυτό που ονειρεύομαι από πιτσιρικάς
είναι να σε δω με πάθος τη ζωή να κοιτάς
μια σπίθα μόνο μες στη ματιά σου με σεβασμό στα όνειρα σου
και σ' όσα έχεις ορκιστεί ν' αγαπάς
ονειρεύομαι,μα δεν αιθεροβατώ,βατό ή δύσβατο το μονοπάτι μου,ακολουθώ
αρνούμαι να παραιτηθώ και τη μοίρα μου να δεχθώ
όσο έχω χέρια και μυαλό,με στυλό θα πολεμώ
για να μπορώ να ξέρω πως έφυγα προσπαθώντας
για να 'μαι περήφανος για τα νιάτα μου γερνώντας
οι άνθρωποι που μ' αγαπούν να μου πουν χαμογελώντας
"ο ραψωδός φιλόλογος,έφυγε τραγουδώντας"

Ονειρεύομαι,ονειρεύομαι κάτι από παλιά τότε που ήμασταν ακόμη παιδιά
πριν ο χρόνος έρθει και σκλαβώσει για πάντα αυτά
τα όνειρα που ήταν αθώα και αληθινά

ονειρεύομαι,ονειρεύομαι κάτι από μικρός τότε που ήμουν ονειροπόλος τρελός
αυτό που ονειρεύομαι από παιδάκι
είναι να σταματήσει ο κόσμος μας να είναι κακός

Δεν ονειρεύομαι φήμη και φώτα δεν είναι σαν πρώτα
δεν θέλω να γευτώ τα λαμπερά γεγονότα
μα θέλω να αφεθώ στης μουσικής μου τη νότα
του λαβύρινθου ν' αντικρίσω της εξόδου την πόρτα
δεν ψάχνω δεσμίδες χρημάτων να έχω δεσμά
δε θέλω σκλάβος να είμαι σε υλικά αγαθά
μα να 'μαι εντάξει με μένα για να κοιμάμαι καλά
να μην δειλιάζω μπροστά της στη ζωή που περνά
να τρίξω τα θεμέλια της κοινωνίας με τη ρίμα
που έχω δίαυλο επικοινωνίας και
στην επανάσταση του στίχου μου να σε μυήσω
να έχω δίπλα μου και κάποιον άλλο σα πολεμήσω
ονειρεύομαι απλά να μην κάνω πίσω
και το γόρδιο δεσμό της φυλακής μας να λύσω
δίχως σπαθί με επιμονή και με ξυράφι φωνή
ονειρεύομαι αντίσταση στην υποταγή
να μην με βγάλει ψεύτη ο χρόνος μην είμαι μόνος
γόνος της αμφισβήτησης επόμενο ο πόνος
κι όμως ο τόνος θ' ανεβαίνει για να γίνει ο φόνος
απ' του αντιπάλου τις φλέβες να πνιγεί στο αίμα ο δρόμος
δρόμος της φυγής απ' τα στενά της ντροπής
που κάποιοι άλλοι σ' αναγκάσαν να διαβείς
να τους πεις γι' αυτό που ονειρεύομαι
μαχόμενος θα βρω την έξοδο μου ραπάροντας το όνειρο μου

Ονειρεύομαι,ονειρεύομαι κάτι από παλιά τότε που ήμασταν ακόμη παιδιά
πριν ο χρόνος έρθει και σκλαβώσει για πάντα αυτά
τα όνειρα που ήταν αθώα και αληθινά

Ονειρεύομαι,ονειρεύομαι κάτι από μικρός τότε που ήμουν ονειροπόλος τρελός
αυτό που ονειρεύομαι από παιδάκι
είναι να σταματήσει ο κόσμος μας να είναι κακός

Θανατοποινίτης

Στίχοι: Ραψωδός Φιλόλογος
Μουσική: Κριτής
Πρώτη εκτέλεση: Ραψωδός Φιλόλογος


Φυλακισμένος επ΄ αόριστον στο ίδιο κελί
23 χρόνια τώρα δίχως να περιμένει την χάρη
από κάποιον ευαίσθητο δικαστή
Δεν ευελπιστούσε να ξαναδεί ήλιο ούτε φεγγάρι.
Περίμενε απλά να εκτελεστεί η ποινή
χωρίς να περιμένει τίποτα πλέον από κανέναν.
Κανένα επισκεπτήριο πλέον δεν τον συγκινεί.
Όλα τα γνωστά του πρόσωπα του φαντάζουνε ξένα
Δεν είχε ενδιαφέροντα, χόμπι κι ασχολίες.
Μ’ άλλους φυλακισμένους δεν είχε ποτέ φιλίες.
Καθόταν και περίμενε τον χρόνο να περάσει,
μέχρι να εκτελεστεί και η ψυχή του να ησυχάσει
Ώσπου μια μέρα μέσα στο κρύο κελί του
ανακάλυψε κάτι που άλλαξε την ζωή του.
Κάτω από το μουχλιασμένο τσιμέντο σε μια γωνία
βρήκε μια άσπρη μισοφαγωμένη κιμωλία.
Κι’ άρχισε να γράφει στίχους στου κελιού του,
στίχους με μόνους ήχους τα βήματα των φυλάκων στην απομόνωση
Κάνοντας με μανία κάθε σκέψη ραψωδία,
μέσα σε μπουντρούμια κρύα να είναι η μόνη του εκτόνωση.
Και γράφοντας τους στίχους του ο καιρός περνούσε
Έπαιρνε την κιμωλία αγκαλιά και της μιλούσε,
παραληρούσε νόμιζε ότι του απαντούσε.
Να μην τελειώσει πριν πεθάνει την παρακαλούσε
Και τότε ορκίστηκε το σώμα του
πως θα’ ταν το μόνο που θα τους επέτρεπε να περιορίσουν
Στην ηλεκτρική καρέκλα ώσπου να’ ναι καθιστός,
μα το πνεύμα του θα ήταν ζωντανό κι’ αφού τον ψήσουν.
Κι’ όσο η μέρα της καταδίκης πλησίαζε,
η φήμη ότι θα επέστρεφε οργίαζε
Οι πιο πολλοί δεν την παίρναν στα σοβαρά,
μα τα πρόσωπά τους τα λαμπρά κάτι άγνωστο επισκίαζε

Λίγες μέρες μετά από τους στίχους
δεν είχε μείνει κενό σημείο πάνω στους τοίχους
Είχε γράψει στο πάτωμα, το ταβάνι τα κάγκελα
με λόγια ψυχασθενικά, επιθετικά, παράλογα
Η κιμωλία του είχε σχεδόν τελειώσει,
από την αϋπνία τα μάτια του είχαν θολώσει
Ήθελε μόνο το μυαλό του να κρατήσει ανόθευτο
μέχρι την ημέρα που θα ερχόταν το αναπόφευκτο
Κι’ αυτή η μέρα ξημέρωσε εν τέλει,
για τελευταίο γεύμα τον ρωτήσανε τι θέλει
Τους κοίταξε ατάραχος κι είπε τα παρακάτω
«Δεν θέλω γεύμα, μόνο να τελειώσω αυτό που γράφω»
Κι αφού το έκανε λούφαξε στη γωνία,
εκεί που είχε πρωτογνωρίσει την κιμωλία
Και μέσα στους λυγμούς του ψιθύριζε συλλαβές
«Δεν θα σ’ αφήσω μόνη σου αγάπη μου μην κλαις»
Την έκλεισε προσεκτικά μέσα στο χέρι του
κι αφού σκούπισε όλα τα δάκρυά του
κοίταξε για τελευταία φορά το κελί-τεφτέρι του
κι έπειτα έφυγε για πάντα μακριά του.
Οι φύλακες τον πήρανε από την πτέρυγα, περπάταγε κι’ νιωθε τα πόδια του τόσο γέρικα.
Ο αέρας γύρω του μύριζε νέκρα,
μέχρι που έφτασαν στο δωμάτιο με την καρέκλα
Τον βάλαν να καθίσει του φόρεσαν χειροπέδες,
ξεχωριστά στους δυο καρπούς και στις δυο φτέρνες.
Έφεραν έναν ρασοφορεμένο και τον διάβασε,
μ’ αυτός χαμένος μέσα στις σκέψεις του δεν τον άκουσε.
Δεν κατάλαβε κανένας ότι έκλαιγε πνιχτά,
κράτησε την κιμωλία στο χέρι του πιο σφιχτά.
Κοίταξε τριγύρω του για μια τελευταία φορά και ψιθύρισε στην κιμωλία
«Μην φοβάσαι πια»

Την άλλη μέρα στείλανε καθαριστές,
να καθαρίσουνε το κελί από τις βρωμιές εκείνου του τρελού που όλο λέρωνε τους τοίχους.
Μα όσοι επιχείρησαν να μπουν μέσα ακούγαν ήχους,
παράξενες κραυγές χωρίς καμιά σημασία
και μετά από λίγο στίχους με ομοιοκαταληξία.
Όποιον έκλειναν στο κελί πάντοτε έβγαινε τρελός
τραγουδώντας ρίμες ακατανόητες συνεχώς.
Κάποιοι φυλακόβιοι μπήκαν μόνοι τους στο κελί
για στοίχημα λίγα τσιγάρα και βγήκαν έξω νεκροί.
Κάποιος άλλος μπήκε να βιάσει ένα καινούριο τρόφιμο
κι αμέσως βγήκε ουρλιάζοντας
«ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ»
Στους φύλακες που τίποτα δεν έκανε αίσθηση,
μετά από λίγες μέρες όλοι δήλωσαν παραίτηση.
Οι φυλακισμένοι οργανώθηκαν κάναν εξέγερση,
κανένας να μην ξαναμπεί εκεί χωρίς εξαίρεση
Ο διευθυντής των φυλακών δεν είχε άλλη επιλογή
και διέταξε όλη η πτέρυγα να εκκενωθεί.
Σφραγίσαν το κελί και καταστρέψαν το κλειδί,
ώστε ποτέ ξανά κανένας να μην μπορέσει να μπει
Οι στίχοι του τρελού φυλακισμένου γίνανε θρύλοι,
τους ξέραν όλοι μέσα στην φυλακή εχθροί και φίλοι.
Όσοι εκτίσαν την ποινή τους και λύθηκαν τα δεσμά τους,
γύρισαν και είπαν την ιστορία στην γειτονιά τους.
Και από στόμα σε στόμα ο θρύλος διαδόθηκε
κι έτσι έτυχε να τον ακούσω και εγώ.
Και στο μυαλό μου μια τρελή ιδέα μου καρφώθηκε,
πως είχα κάτι κοινό μ’ αυτό τον τρελό
κι είπα να γράψω ένα τραγούδι στην υγειά του
μα πως τον λένε πρώτα ήθελα να βρω.
Πήγα στην φυλακή και ρώτησα το όνομά του.
Μου είπαν τον λέγανε Φιλόλογο Ραψωδό…

Πέτρα ψαλίδι μολύβι χαρτί

Πέτρα, ψαλίδι, μολύβι, χαρτί - Ραψωδός Φιλόλογος


Στίχοι: Ραψωδός Φιλόλογος
Μουσική: Ραψωδός Φιλόλογος
Πρώτη εκτέλεση: Ραψωδός Φιλόλογος

Είναι Πέτρα σαν τη καρδία μου τη πληγωμένη
που κάτι να την μαλακώσει ανυπόμονα περιμένει
Είναι Ψαλίδι σαν τη χαρά που κόπηκε στη μέση
μα ακόμα ονειρεύομαι και ας μην τους αρέσει
Είναι Μολύβι σ'αυτό που το μυαλό μου βρίσκει διέξοδο επάνω στο χαρτί έτσι ώστε να μη τρελαθεί
Κυρίες και κύριοι αυτή είναι όλη μου η ζωή. Είναι Πέτρα Ψαλίδι Μολύβι Χαρτί.

Πέτρα δεν είναι οτι γίνομαι μεμψήμοιρος απλά γίνομαι ψύθιρος και μόνος μου μιλώ στον εαυτό μου
Θέλω μονάχα μία τζούρα ελπίδας και ας περάσω στα ψιλά γράμματα κάποιας σελίδας.
Μα τι να πω; Ξέρω πως τα προγνοστηκά μου δίνουν πιθανότητες λιγότερες του 1%
Κάποτε τα τα αγνόησα και πάνω του γαντζώθηκα. Και ξέρεις τη κατάφερα; Απλά πληγώθηκα.
Και απο τότε νιώθω να'μαι καταγής δίχως κουράγιο να σταθώ και για να είμαι ειληκρινής
πρώτα νιώσε πως πονάω , μετά έλα να μου πεις πως η καρδιά είναι μονάχα ένας μυς
Γι'αυτό την έκανα πέτρινη και σκληρή κι ας τη διαβρώνει κάθε ένα μου δάκρυ κάθε ανύποπτη στιγμή
Σε κάθε βήμα και παίρνω στον λαιμό μου το κρίμα γιατί έτσι νιώθω είτε είναι είτε όχι λόγου σχήμα

Είναι Πέτρα σαν τη καρδία μου τη πληγωμένη
που κάτι να την μαλακώσει ανυπόμονα περιμένει
Είναι Ψαλίδι σαν τη χαρά που κόπηκε στη μέση
μα ακόμα ονειρεύομαι και ας μην τους αρέσει
Είναι Μολύβι σ'αυτό που το μυαλό μου βρίσκει διέξοδο επάνω στο χαρτί έτσι ώστε να μη τρελαθεί
Κυρίες και κύριοι αυτή είναι όλη μου η ζωή. Είναι Πέτρα Ψαλίδι Μολύβι Χαρτί.

Ψαλίδι αυτό ίσως να το'νιωσες ήδη. Είμαι λουκέτο που δε ταίριαξε κανένα αντικλείδι.
Ξέρεις τι; Έλα και τη χαρά στη μέση κόψε κι ας ζήτησε τ'αντίθετο ο Κριτής το απόψε.
Να σου το θέσω αλλιώς αφού ούτος ή άλλος θα πονέσω έλα και κάντο γρήγορα να γίνει μια κι έξω.
Κι αν δεν αντέξω τουλάχιστον θάχω να με παινέψω πως το παιχνιδάκι σου μονάχος θέλησα να παίξω
Έτσι είμαι σφυρηλατήθηκα απο συμβάντα και ότι όμορφο έχω μου το γκρεμίζουνε πάντα.
Μα δε κακίζω θλιμένες μελωδίες σφυρίζω και ότι κάπου κάπως κάποιος θα τις ακούσει ελπίζω.
Κι ας είναι η χαρά και τα όνειρα μου κομμένα στη μέση ακόμα ονειρεύομαι και ας μη τους αρέσει.
Γιατί δεν υπολόγισαν ότι ακόμα κι έτσι έχω το μισό μου όνειρο για να με ταξιδέψει.

Είναι Πέτρα σαν τη καρδία μου τη πληγωμένη
που κάτι να την μαλακώσει ανυπόμονα περιμένει
Είναι Ψαλίδι σαν τη χαρά που κόπηκε στη μέση
μα ακόμα ονειρεύομαι και ας μην τους αρέσει
Είναι Μολύβι σ'αυτό που το μυαλό μου βρίσκει διέξοδο επάνω στο χαρτί έτσι ώστε να μη τρελαθεί
Κυρίες και κύριοι αυτή είναι όλη μου η ζωή. Είναι Πέτρα Ψαλίδι Μολύβι Χαρτί.

Μολύβι δεν ήταν μια τρέλα πάνω στην ήβη. Ήταν διέξοδο τις ώρες που ένιωθα να μου στρίβει.
Και χαρτί εκεί που ξεδιπλώνω τη ψυχή μου κι αν το ένιωσες ως τώρα έχεις γίνει η εμπνευσή μου.
Τη στιγμή αυτή που γράφω και ξανά παιδί με πλάθω γιατι ο κόσμος των ενήλικων με έκανε να μάθω
πως δε σ'αγαπά κανείς αν δε του έξυπηρετέις μια τουλάχιστον ανάγκη κι ας μη μπορείς να την δεις.
Μα τι να κάνεις; Είναι κέρμα το στρίβεις κερδίζεις χάνεις. Κοίτα μόνο το ταξίδι όσο μπορείς να απολαμβάνεις.
Βρες σανίδα και γαντζώσου μη κολυμπάς στην ελπίδα θα πνιγείς και σου το λέω με τα μάτια μου το είδα.
Εγώ βρήκα το μολύβι για να επιπλέω και χαρτί σα το σε βάπτιση ιστορίες μου να λέω.
Είτε είναι αληθινές είτε θάθελα να είναι άκουσέ τες και άμα σ'εκφράζουν δίπλα μου μείνε.

Είναι Πέτρα σαν τη καρδία μου τη πληγωμένη
που κάτι να την μαλακώσει ανυπόμονα περιμένει
Είναι Ψαλίδι σαν τη χαρά που κόπηκε στη μέση
μα ακόμα ονειρεύομαι και ας μην τους αρέσει
Είναι Μολύβι σ'αυτό που το μυαλό μου βρίσκει διέξοδο επάνω στο χαρτί έτσι ώστε να μη τρελαθεί
Κυρίες και κύριοι αυτή είναι όλη μου η ζωή.
Είναι Πέτρα Ψαλίδι Μολύβι Χαρτί.

Ογδονταπέντε (85)

85 - Ραψωδός Φιλόλογος


Στίχοι-Ερμηνεία: Ραψωδός Φιλόλογος

Πώς θα εξηγήσεις κάποτε σε κάποιον που γεννήθηκε εχτές
τις σοφές και ανεκτίμητες στιγμές,
το παιχνίδι με τα άλλα παιδιά μες τις γειτονιές,
τα τελευταία εκείνα χρόνια που γλιτώσαμε απ' το στρες?
Δυστυχώς φίλε μου γεγονός είναι πως είμαστε η τελευταία που τα πρόλαβε γενιά
άντε τώρα να εξηγήσεις εσύ στον πιτσιρικά πως ήτανε η εποχή που δεν είχαμε κινητά,
που δεν είχαμε net, facebook, msn
μα διαβάζαμε asterix, lucky luke και ten-ten,
που όλη μας η χαρα όλη την εβδομάδα ήτανε να ερθει το σάββατο να δούμε παιδικά
τότε που το καλό και το κακό δεν ήταν κάτι σχετικό
και το να βγάζεις φωτογραφίες στο net δεν ήταν κάτι το φυσιολογικό
και μου φαίνεται τραγικό πως ξεπουλήσατε όλοι το προσωπικό τόσο εύκολα,
τόσο αβίαστα γίνανε τα συναισθήματά μας απλησίαστα,
το να αγαπήσεις πραγματικά ή να κάνεις φιλίες θυμίζουνε πράγματα αχρείαστα
τίποτα εντέλλει πια δεν απομένει κείτεται η αθωότητά μας σκοτωμένη,
μα την αγνοούμε όλοι επιδεικτικά μένοντας μέσα στο καβούκι μας ακόμα κλεισμένοι
ΓΑΜΑ τα ιδανικά και τις αξίες,
είναι μάλλον πιο σημαντικές οι ηλεκτρονικές γνωριμίες,
τα σχόλια στις sexy σας φωτογραφίες,
οι friends, τα views, οι online ομιλίες,
το τέλειο προφίλ, οι σχέσεις οι εφήμερες,
χίμαιρες λόγια που με κυνηγάν
γιατί οι άνθρωποι σκότωσαν πια την αγάπη το γύρισαν στα one-night stand.
Κάνω έκκληση απεγνωσμένη μην βλέπεις το παιδί,
το φίλο σου,την γκόμενά σου να πεθαίνει
γιατί έτσι γίνεται και ας μην το καταλαβαίνει,
δράση πρέπει να αναλάβεις τώρα που δεν ειστε ξένοι,
ακόμα δεν είναι αργά,τα λόγια μου μη βλέπεις σαν οπισθοδρομικά,
θυμήσου το πως ήταν όταν είμασταν παιδιά,
όταν είχε σημασία το ποιος είσαι και όχι μόνο το πως είσαι,
τελικά τι συμβαίνει κάποιος να μου πει
γιατί αφήσαμε να μείνει η ψυχή μας ταπί,
γιατί δώσαμε τόση βάση πολύ στην εμφάνιση την εξωτερική
και γιατί χρειάζεται να προσποιείσαι,
γιατί εχει βάρος το φαίνεσαι και όχι το είσαι
γιατί πηθικίζεις το στερεότυπό τους και ό,τι πλασάρουν μιμείσαι?
Πες μου πού πήγε η διαφορετικότητα;;;
πες μου η όμορφη αυτή πολλαπλότητα;;
πες μου πού χάθηκε η προσωπικότητα;;;
κάποτε είχαμε όλοι το δικαίωμα να νιώθουμε αλλιώτικα
ονειρεύομαι μια κοινωνία και ας είναι ουτοπία
που για να γουστάρει μια γκόμενα
δεν πρέπει να χάσεις δέκα κιλά μα να διαβάσεις δέκα βιβλία,
ονειρεύομαι μια κοινωνία που δεν έχει αξία
το πόσες γάμησες
μα απ' όσες ξάπλωσες στο ίδιο κρεβάτι το πόσο στ' αλήθεια πολύ τις αγάπησες,
όμως νιώθω τόσο μόνος σ' αυτά τα όνειρά μου,
να αλλοτριωθώ δεν ήρθε ακόμα η σειρά μου
και μ'ένα μικρόφωνο για συντροφιά μου ανοίγω ξανά την καρδιά μου,
γι' αυτό κάπου εδώ σταματώ,
γυρνώ το χρόνο πίσω ώστε να ξαναγίνω παιδί μικρό
και μέχρι κάπου εκεί να σε βρω
σου εύχομαι ταξίδι καλό και σ' αποχαιρετώ.. .. ..


Δισκογραφία:
Ραψωδός Φιλόλογος - Εγκεφαλικό τετ α τετ (2009)