Μοναξιά 5

Προσπάθησα… Μα τ’ αδιέξοδο εμμένει. Μ’ έχει σφραγίσει το «μαζί».


Χτύπησε μία το ρολόι και ξαναπλώθηκε σιγή,
ούτ’ ένα αλύχτισμα απόψε του γείτονά μου το σκυλί,
ο γκιώνης, ταχτικός μου φίλος, κάπου αλλού μοιρολογεί
κι η παιχνιδιάρα μου η λεύκα ούτ’ ένα φύλλο δεν κινεί.

Ήρεμη νύχτα, λίγα τ’ άστρα κι εγώ μονάχος στην αυλή,
εχθρός μεγάλος το κρεβάτι και λιγοστή η αντοχή.
Νυχτερινή παρασπονδία, οι ήχοι φύγαν μακριά,
μ’ έχουν αφήσει, δίχως λύπη, μονάχο σε σιωπή βαθιά.

Μέσα στην τόση ησυχία έρχεται ’κείνη να με βρει,
είναι η γλύκα τής φωνής της, αλάτι σ’ ανοιχτή πληγή.
Σαν να ’ναι δίπλα μου κι απόψε, όπως και τότε μου μιλά,
ψάχνει επίμονα την Πούλια και τη βοήθεια μου ζητά.

Στις τόσες διάτρητές μου νύχτες η μνήμη στήνει παγανιά,
τριάντα χρόνια μας, σκαλίζει και με πετά στην ερημιά,
κι εγώ τους ήχους περιμένω να καταφτάσουν λυτρωτές,
αλλού να στρέψουνε τη σκέψη να με τραβήξουν απ’ το χτες.

Χτύπησε δύο το ρολόι και συνεχίζει η σιγή,
δε θέλει να θροΐσει η λεύκα, το νυχτοπούλι δε θα ρθει.
Πρέπει να πέσω, φτάνει μέρα, με περιμένει η δουλειά,
πολλές οι ώρες κι οι ευθύνες, αλλά σκιάζουν τα παλιά.

Έχουν περάσει τρία χρόνια μα η μορφή της ζωντανή.
Προσπάθησα με κάποιες άλλες να βάλω πάλι μιαν αρχή.
Προσπάθησα…
Μα τ’ αδιέξοδο εμμένει. Μ’ έχει σφραγίσει το «μαζί».

Άρης Άλμπης

Ηχώ

                                        (μνήμη Ανατολής Κ.)

Βροντές κι αστραπές στη φυγή σου

κι οι λέξεις σου ήταν στη λάσπη κοντά,

σαν κάποιος αγνώριστος μες στη φωνή σου.

Και όμως! Φωτίστηκαν λόγια παλιά.

Μετά τα συντρίμμια, εσύ τη ζωή σου

αμέριμνος, ήσυχος και ευειδής,

καινούρια η κοίτη, κρυμμένη η ψυχή σου,

υποκρισίας δεινός ποιητής.

Μα ήρθε η ώρα τής νέας φυγής σου,

που είναι διωγμός κι όχι νέα φυγή,

ο λόγος τής άλλης στην κεφαλή σου,

λες κι είναι ηχώ τής δικής σου φωνής.

Βρεθήκανε άλλα, ως Νέμεση, χείλια,

δικαία να ρίξουν ευθεία βολή,

αργή, αλλά ήρθε σωστή τιμωρία,

οι πάντες να δουν τη γυμνή σου ψυχή.

 

Άρης Άλμπης

Πρώτη Γυμνασίου

Αγιασμός σήμερα στα σχολεία. Καλή χρονιά στα παιδάκια μας! Κι ας μην ξεχνάμε: το σχολείο δεν είναι μόνο μαθήματα...
 

Πικρός ο Σεπτέμβρης στο νέο σχολείο,
Γυμνάσιο πια, μακριά το χωριό,
η πόλη μικρή, μα για μένα μεγάλη,
οι άνθρωποι άλλοι, τοπίο θολό.

Κατάλογοι νέοι, «σκασμός», «στοιχηθείτε»,
χαστούκια αδιάντροπα, άγριες φωνές,
εκεί που ζητούσαμε χείρα βοηθείας,
εχθρούς μάς φερθήκαν, μικρούς μαθητές.

Στα λίγα μας γίδια φτερούγισ’ η σκέψη,
να φύγω ξανά στις δικές μου πλαγιές,
χωρίς απειλές σπουδαγμένων δασκάλων,
των λύκων καλύτερες οι υλακές.

Μ’ αρέσαν τα γράμματα και τα βιβλία,
τον κόσμο να μάθω, να ξέρω πολλά,
μα πάνω απ’ όλα ζητούσα μονάχα,
να μη με προγκίζει ποτέ η σκλαβιά.

Σκληρή η βδομάδα και είπα θα φύγω
και ας συγκρουστώ με παππού και γονείς,
που είχανε βάλει σκοπό τους και όρκο,
σπουδαίος να γίνω, να είν’ ευτυχείς.

Τη δεύτερη ώρα, πρωί τού Σαββάτου,
το διάλειμμα χτύπησε λυτρωτικό,
και μες στο προαύλιο, δίπλα στη βρύση,
μπροστά μου ένα πρόσωπο μοναδικό.

Καμπάνα αντήχησε μες στην καρδιά μου,
για πρώτη φορά χτύποι τόσο τρελοί,
για πρώτη φορά ένα τέτοιο κορίτσι.
Κομμένη ανάσα, χαμένη φωνή.

Και όπως την κοίταζα μαρμαρωμένος,
τα βλέμματα ήρθαν στην ίδια γραμμή,
το ρόδινο φώτισε τα μάγουλά της.
Κουδούνι για μάθημα. Μεταβολή.

Αιώνας να φύγει η τρίτη η ώρα,
τρεχάλα στο διάλειμμα κι αναμονή.
Με άλλα κορίτσια παρέα μεγάλη,
κι εγώ απ’ την άκρη να δω αν με δει.

Περάσανε ώρες, περάσανε μέρες,
διαγράφτηκαν γίδια, πλαγιές και φυγή,
απάνω απ’ όλα το πρόσωπο εκείνης,
και ήτανε τόσο γλυκιά ταραχή.

Μαθήματα δύσκολα, ώρες μελέτης,
μα πείσμα να είμαι καλός μαθητής,
πρωί ανυπόμονα για το σχολείο,
και μες στην ψυχή μου φωτιά προσμονής.

Και κει που τα βλέμματα είχαν πυκνώσει,
απρόσμενα ήρθε η άλλη φυγή.
Μακριά μου σε πήραν μια νύχτα, Αννούλα,
στου κόσμου την άκρη μετεγγραφή.

Εγώ στο σχολειό μας, εσύ στη Μελβούρνη
, οι ώρες κι οι μέρες γυρίσαν βαριές,
τετράδια, βιβλία και μέσα η μορφή σου
κι ας ήτανε όμορφες γύρω πολλές.

Προσπάθησα χρόνια, να μάθω, Αννούλα,
και γράμματα έστειλα για να σε βρω,
αλλιώς είχε κάνει τα σχέδια η Τύχη,
μα πάντα απάνω μου σε κουβαλώ.

Και τώρα, Αννούλα, που παίζω μ’ εγγόνια,
η μνήμη σε φέρνει μπροστά μου, κρυφά,
και όσο περνούνε και φεύγουν τα χρόνια,
αέναη καίει εκείνη η φωτιά.

Άρης Άλμπης

Εξεγέρσεις (ανά την υφήλιο)

Η διαρκής ανάγκη της επανάστασης!...


Σημαίες σηκώνει το πλήθος, κραυγάζει,
το δίκαιο ψάχνει, γι’ αλήθεια διψά,
ζητά οργισμένο να φύγουν οι φαύλοι,
το φως στην πατρίδα να λάμψει ξανά.

 Φωτιές, προβοκάτορες, βία, αντιβία,
αιτίες, συνθήματα, λόγια θολά,
μεγάφωνα, γκλομπ, δακρυγόνα, φορεία.
Παλιά ιστορία καινούρια φορά.

 Για μέρες το πλήθος απτόητο μένει,
η βία συσκέπτεται, λύση να βρει,
συντάγματα, νόμους, προσχήματα ξέρει,
τη σύνεση παίζει, στις κάλπες καλεί.

Κομμάτια το πλήθος, οι λίγοι εμμένουν,
ποτάμι κομμένο, ρυάκια μικρά,
το δήμο υμνούνε οι ρήτορες, τρέχουν,
για χρέος μιλούνε γι’ αγνή προσφορά.

 Σε θα απλωμένα ο δήμος ψηφίζει,
οι φαύλοι στην άκρη, καινούριοι ταγοί,
στου έθνους την άνοιξη τώρα ελπίζει,
βαθιά ονειρεύεται την αλλαγή.

 Στης νίκης τις δάφνες, βαριές υποσχέσεις,
χαρούμενοι ρήτορες χειρονομούν,
στο αύριο νέες προτάσεις και θέσεις.
Αιθέρων οχούμενοι αδημονούν.

 Κυλούνε και χάνονται άπρακτες μέρες,
με πίστωση χρόνου τα θα καρτερούν,
μικρές αλλαγές τις φωτίζουν σπουδαίες,
οι λίγοι οσμίζονται κι ανησυχούν.

Γρανάζια παλιά με καινούριο το λάδι
αλέθουνε ήρωες των σημαιών,
συμφέρον και χρήμα μαζί στο σκοτάδι,
ηγέτες ανέλεγκτων μηχανισμών.

 Αργά, σταθερά, τα οράματα σβήνουν,
ανήσυχοι γίνονται πλέον πολλοί,
ρητόρων τα πλούτη σκιές μεγεθύνουν,
ποτάμι καινούριο, το χάσμα βαθύ.

Σημαίες σηκώνει το πλήθος, κραυγάζει,
το δίκαιο ψάχνει, γι’ αλήθεια διψά,
ζητά οργισμένο να φύγουν οι φαύλοι,
το φως στην πατρίδα να λάμψει ξανά.

Άρης Άλμπης

Και συμβιβασμοί

Ασκητής μοναξιάς δεν αξίζει ν’ αγιάσεις...
 

Με ανθρώπους θα ζήσεις, μ’ αυτούς θα γεράσεις

και θα γίνουν μαζί τους συμβιβασμοί,

ασκητής μοναξιάς δεν αξίζει ν’ αγιάσεις,

μη περάσεις στη λήθη, μακριά απ’ τη ζωή.

Είν’ ωραία τα όχι, να λες και ν’ αστράφτεις

και ευθεία να είναι μπροστά σου η ζωή.

Με ανθρώπους θα ζήσεις, μ’ αυτούς θα γεράσεις

και ο Βίας το είπε: «οι πλείστοι κακοί».

Από κόλακες, φαύλους, μικρούς και γελοίους,

ασφαλείας απόσταση κράτα σωστή,

αναζήτησε, βρες τούς ωραίους τιμίους,

να μπορείς τις αρχές να κρατάς στη ζωή.

Οι εκπτώσεις στα όχι σου λίγες θα είναι

και τα ναι, με περίσκεψη πάντα, θα λες,

με το μέσα σου σίγουρος φίλος θα είσαι,

της συνείδησης θα ’ναι αγνές οι φωνές.

Άρης Άλμπης

Χρόνος 2

Φίλε μας χρόνε, πώς δαμάζεις πάθη που ήτανε θεριά;

 

Χρόνε εχθρέ, που μας πεθαίνεις,

χρόνε εχθρέ, που μας γερνάς,

που τους ανθρώπους ξεσκεπάζεις,

που τη νεότητα ξεχνάς.

Χρόνε που τρέχεις δίχως στάση,

δεν ξέρεις πλούσιους και φτωχούς,

μες στη φθορά σου κάθε δράση,

χάρη δεν κάνεις στους καλούς,

Φίλε μας χρόνε, πώς δαμάζεις

πάθη που ήτανε θεριά;

Φίλε μας χρόνε, πώς λιμάρεις

νύχια που ήτανε σπαθιά.

Άφιλε χρόνε, μνημοπνίχτη,

πώς ξεθωριάζεις τα παλιά,

όμορφες σχέσεις τις θαμπώνεις,

αγάπες ρίχνεις στην πυρά.

Εσύ  των πάντων καταλύτης,

του σύμπαντος ο βασιλεύς,

νέων αστέρων ο γεννήτωρ,

των παλαιών καταστροφεύς.

Χρόνε ανίκητε δυνάστη,

χρόνε αδίστακτε θεέ,

ακούραστε χαλασοχτίστη,

δεν ξέρεις τι θα πει ποτέ.

Άρης Άλμπης

Εξοστρακισμός

Μη προκαλέσουνε τον οίκτο και τη λύπη. Να προκαλέσουν κάτι πιο βαρύ. Την αηδία!

 

Χωρίς φωνές και λιντσαρίσματα,

χωρίς γιαούρτια και πετροβολήματα,

χωρίς συκοφαντίες κι εκδικήσεις,

και δίχως σκοπιμότητες, μονάχα μ’ αποδείξεις

να δικαστούν.

Αυτοί που κλέψαν την πατρίδα, να κληθούν,

σε μια δικαία δίκη, ν’ απολογηθούν.

Δικαία δίκη,

και να ’ναι καθαρή η καταδίκη.

Κι εκτός απ’ την κατάσχεση, βαριά η ποινή.

Όχι στη φυλακή!

Μη προκαλέσουνε τον οίκτο και τη λύπη.

Να προκαλέσουν κάτι πιο βαρύ. Την αηδία!

Γι’ αυτό, σωστή ποινή η εξορία.

Άχθος αρούρης τώρα, εδώ, δεν έχουν θέση,

κι αφού διαλέξανε πατρίδα τους το χρήμα,

έτσι που τη ζωή τους έχουν πια εκθέσει,

τους διώχνουμε σε ξένο τόπο, να μην έχουνε πατρίδα.

Υπάρχει ατιμωτικότερο απ’ αυτό;

Κι ας έχουν κι άλλο πλούτο εκεί στην Εσπερία.

Θα τους μαυρίζει την ψυχή

και των λωποδυτών ακόμα η αηδία.

Κι όταν γεράσουν, ας γυρίσουν.

Ως τότε η αηδία μας θα γίνει οίκτος.

Άρης Άλμπης 

Πώς ξεκινά το ποίημα

Πρώτη αιτία μου είσαι εσύ... Kαι ξεκινάει να καίει η φωτιά!...

 

Πότε μια λέξη, πότε μια φράση,

κάποια ιδέα, καινούρια, παλιά,

γίνεται σπίθα, γίνεται φλόγα

και ξεκινάει να καίει η φωτιά.

Έναυσμα γίνεται και ένα βλέμμα,

ένα χαμόγελο κάποιας στιγμής,

κάποτε δάκρυ με ξέχειλη πίκρα,

όμως και δάκρυ χαράς περισσής.

Κίνητρα άπειρα μέσα στη φύση,

δέντρα, λουλούδια, μπουμπούκια, πουλιά,

σύννεφα, χρώματα μέσα στη δύση,

χείμαρροι, μπόρες, ποτάμια, βουνά.

Πέρ’ απ’ τη φύση και πάνω απ’ όλα,

πρώτη αιτία μου είσαι εσύ,

λέξεις και φράσεις γεμάτες με σένα,

πρώτο μου ποίημα μες στη ζωή.

Όταν η σκέψη μου μένει σε σένα,

λέξεις - πλημμύρα ορμητική,

πλήκτρα, μολύβια δεν προλαβαίνουν

όλα να έρθουν μαζί στο χαρτί.

Κι όταν το ποίημα φτάσει στο τέρμα,

βλέπω τους στίχους ξανά και ξανά,

φλόγα καινούρια καθένας ανάβει,

νέο ξεκίνημα γίνεται πια.


Άρης Άλμπης

Και τι σαν ...

Με αφορμή την  ανάρτηση στο  http://kariatida62.blogspot.gr/2012/07/blog-post_06.html 



 

Χρόνε αδίστακτε, άτεγκτε, άφιλε,

που αγωνίζεσαι για τη φθορά.

Κι αν τη ρυτίδωσες κι αν την ελεύκανες

κι αν στο λαιμό της σημάδια πολλά,

μένει για μένα η πρώτη, η μόνη μου,

πάνω απ’ όλες, γλυκιά ομορφιά,

μέσα στα μάτια της βλέπω τον κόσμο μου,

το κάθε βλέμμα της μια αγκαλιά.

Κι όταν γερμένοι στων χρόνων τα πράγματα,

ίδιες οι σκέψεις μας μες στη σιωπή,

πάντα με θέρμη μιλούν τ’ ακροδάχτυλα,

όπως και τότε, απ’ την πρώτη στιγμή.


Άρης Άλμπης
http://arisalbis.blogspot.gr/ 
 

Μοναξιά 2

                                                 Το δέντρο που πληγώσαμε....

Ένα δεντράκι φυτέψαμε οι δυο μας

και το ποτίζαμε πάντα μαζί,

κι όπως μεγάλωνε, καρποφορούσε,

κι ήταν ολόγλυκοι όλοι οι καρποί.

Πέρασαν κι έφυγαν κάμποσα χρόνια,

ήρθε και γύρισε άλλος καιρός,

όμως εγώ επιμένω ακόμα

και μοναχός το ποτίζω ο πικρός.


        Άρης Άλμπης
http://arisalbis.blogspot.com/

Ω ΠΑΤΡΙΔΑ!

Ωδή σε μια  Ελλάδα ράκος....

Ω Πατρίδα ρημαγμένη,

ω Πατρίδα τραγική,

ω Μητέρα προδομένη,

απ’ ανεύθυνο παιδί.

Χρόνια βλέπω τις πληγές σου

και αδιάφορα κοιτώ,

πάν’ απ’ όλα οι δουλειές μου,

το συμφέρον το στενό.

Σου ζητούσα να μου δίνεις

επιδόματα, μισθούς,

λες και είχες να πουλήσεις

σωρευμένους θησαυρούς.

Διάλεγα τους βασιλείς σου

που μου έταζαν πολλά,

βρίσκαν άδειο το πουγκί σου

και ζητούσαν δανεικά.

Για να τους ξαναδιαλέγω

μου χαϊδεύανε τ’ αυτιά

κι έκανα πως δεν τα ξέρω

άλλα έργα στα κρυφά.

Μάζευα και υποσχέσεις

να βολέψουν τα παιδιά                        

και με ταπεινές προθέσεις

τους επέλεγα ξανά.

Έβλεπα τις αδικίες,

ανισότητες, κλεψιές,

είχαν γίνει πια συνήθειες,

κάπου ήταν βολικές.

Και οι άλλοι που δε θέλαν

βασιλιάδες να στεφθούν,

παρά μόνο να φωνάζουν

και να σε πετροβολούν,

σε αγώνες με καλούσαν

μόνο να διεκδικώ,

σ’ αδιέξοδα ωθούσαν.

Δρόμοι, πλοία, ρημαδιό.

Όταν έπαιρνες χρυσάφια

στων γηπέδων τις γιορτές,

πατριώτης για τα βάθρα

με σημαίες κι ιαχές.

Στων ακραίων τις δηώσεις,

στις κραυγές φανατικών,

άβουλος, σαν ιδιώτης

σε εξέδρα θεατών.

Κάποιοι συνετοί φωνάζαν

ότι πλέουμε στραβά,

αλλά γραφικούς τούς βγάζαν

και τους πνίγαν στα μουγκά.

Και αναζητώ τους φταίχτες

για τα λάθη μου του χτες,

τάχα συνωμότες κλέφτες,

τοκογλύφοι δανειστές.

Σήμερα ξανά σε στέλνω

στης Ευρώπης τις αυλές,

με το χέρι απλωμένο

για να ζήσω όπως χτες.

Τώρα πια ποιους να διαλέξω

που οι άξιοι σιωπούν,

χρόνια στη γωνιά τούς έχω

κι οι ασήμαντοι μιλούν.

Ω Πατρίδα λαβωμένη,

από φίλια πυρά,

κάποτε ανδρειωμένη,

τώρα μες στην καταχνιά.

Πόσους στίχους να σου γράψω,

είναι τόση η σκουριά,

τι να πρωτοπεριγράψω,

τι να πω και στα παιδιά.

Τύψεις μ’ έχουν περιζώσει

στις ευθύνες μου μπροστά,

πλούτο μέγα μου ’χεις δώσει,

σου χρωστώ τόσα πολλά!



 Άρης Άλμπης
http://arisalbis.blogspot.com/

Ο Λάκης

Σαν κάτι να μου λέει αυτή η ιστορία...

Στράβωσε η τύχη του Λάκη προχτές

και χωροφύλακες ήρθαν στο σπίτι,

είπαν πως βρήκαν παλιές του κλεψιές,

ίσως μεγάλη τοιμάσουνε δίκη.

Βρήκαν σε τράπεζες χρήμα πολύ

και στ’ όνομά του θολές εταιρείες,

λεν πως τ’ αδίκημα είναι βαρύ

και για πολλές θα πληρώσει αμαρτίες.

Και των παιδιών του τα πλούτη πολλά,

όλα, για τρεις τους ζωές, βολεμένα,

δε θα ζητήσουν ποτέ τους δουλειά,

πριν μεγαλώσουνε, όλα λυμένα.

(Πάντως οι γείτονες λένε, σωστός

ήταν ο Λάκης σε όλες τις σχέσεις,

μ’ όλους καλόκαρδος και γελαστός,

δεν αθετούσε ποτέ υποσχέσεις.)

Σε κρατική εταιρεία παλιά,

πόστο γερό είχε ο Λάκης για χρόνια,

με ισχυρούς τα ’χε πάντα καλά

και πατριώτης μεγάλος στα λόγια.

Τώρα εκεί στο κελί μοναχός,

Λάκη κατάλαβες πού έχεις φτάσει,

τότε που ήσουνα μόνο φτωχός,

είχες τιμή και σε ξέραν εντάξει.

Οι δικολάβοι σου αγωνιούν

κι αναζητούν δικαστές λαστιχένιους,

λόγους στρεψόδικους ψάχνουν να βρουν,

όπως και σ’ άλλους πολλούς τιποτένιους.

Κι αν καταφέρουν «αθώος» να βγεις,

και τη χρηματολάσπη να πλύνεις,

πόσους γνωστούς σου και φίλους θα βρεις,

πού θα τραβήξεις να πας και να μείνεις;

Κι αν τα μικρόφωνα μπρος σου στηθούν,

όταν θα σ’ έχει αφήσει η τσιμπίδα,

τι θ’ απαντήσεις σ’ αυτούς που ρωτούν:

-Ποια έχεις τώρα, βρε Λάκη, Πατρίδα;


Άρης Άλμπης
http://arisalbis.blogspot.com/

Πρωτομαγιές και Ελληνική Πρωτομαγιά

 Στον απόηχο της Πρωτομαγιάς  δύο αγαπημένοι συνεργάτες της Στιχο-Μυθίας μας πλέκουνε μαγιάτικο στεφάνι!

Πρωτομαγιές 

Του Μάη του πάει το φιλί!... 

Γελαστό πρωινό κι είναι πρώτη τού Μάη,

λαμπυρίζουν σταγόνες δροσιάς στα κλαριά,

συννεφάκι λευκό προς το Γράμμο τραβάει

και η κρήνη τραγούδι συρτό στην ιτιά.

Τον αέρα σπαθίζουν γοργά χελιδόνια

και διαγράφουν πυκνούς θαυμαστούς ελιγμούς,

στραφταλίζουν στο Σμόλικα άφθονα χιόνια,

στολισμένο το χώμα με μύριους ανθούς.

Έτσι όμορφη ήταν και τότε η μέρα,

το χωριό μας ολόκληρο μια ζωγραφιά,

εξοχές με παλμούς να δονούν τον αέρα,

για το Μάη τραγούδια από χρόνια παλιά.

Με κορίτσια κι αγόρια, με γέλια και ρίμες,

αντηχούσε νωρίς η βαθιά ρεματιά,

ζωηρές, φωναχτές, σθεναρές εφηβείες,

τρυφερές οι ματιές στην τρανή συντροφιά.

Λίγο σκόπιμα ίσως και λίγο τυχαία,

για νερό μοναχοί μας στην κρύα πηγή,

τ’ ακροδάχτυλα γίναν για λίγο παρέα

και γευτήκαμε πρώτη φορά το φιλί.

Στο πανέμορφο πρόσωπο το λατρεμένο,

σαν γαρύφαλλο άλικο ήρθε ντροπή,

απ’ τα χείλη μου άκουσες λόγο πηγαίο

και ξεθώριασε γρήγορα η ενοχή.

Το φιλί μας εκείνο γλυκό, στιγμιαίο,

παραμένει ο κρίκος στις δυο μας ζωές,

ξαναγίνεται πάντα ορόσημο νέο,

στις σαράντα κοινές μας πρωτομαγιές.

Άρης Άλμπης
http://arisalbis.blogspot.com 



Ελληνική Πρωτομαγιά

 Ο Μάης στην Ελλάδα είναι μελαγχολικός...

Ελλάδα μου, Πρωτομαγιά
στα μπλέ και πράσινα ντυμένη
με χαιρετάς με ένα γειά
χαμογελάς, μα είσαι θλιμμένη.

Δεν σού δωσα νερό να πιείς
σκληρά σου φέρθηκα, αλήθεια
θα έχεις δίκιο, ότι κι αν πείς
τώρα, απο σε, ζητώ βοήθεια.

Το σώμα μου, κάνω χαρτί
λίγο απ το αίμα μου, μελάνι
στης Ιστορίας τα γιατί
κρεμώ, Μαγιάτικο στεφάνι...


Γιώργος Μακριδάκης
m@gior
1.5.2012
 http://magior.blogspot.com/

Ευθύνη

         (4.4.2012: Συνταξιούχος αυτοπυροβολήθηκε στην πλατεία Συντάγματος εις ένδειξιν διαμαρτυρίας…)  

  

Νέα κραυγή απ’ το κέντρο τής χώρας,
κι άλλη γροθιά στο στομάχι γερή,
νέο προμήνυμα άγριας μπόρας.
Χρέος μας, όλοι να μείνουμε ορθοί.

Χρόνια αφήσαμε φίδια και βδέλλες,
δίχως αιδώ σε δανείων τρυφή,
πλήθος ασήμαντων χρίσαμε ηγέτες.
Βάραθρο χάσκει μπροστά μας βαθύ.

Όσο κι αν είναι μεγάλη η οδύνη,
τώρα θα γίνει ο λόγος ευθύς,
ήρθε για όλους καινούρια ευθύνη,
πρώτα η πατρίδα μας κι ύστερα εμείς.

    (οι στίχοι αυτοί αποτελούν θλιβερή συνέχεια των αναρτήσεων : «Τριάντα χρόνια», «Ισχνέςαγελάδες»,  «Ηφωνή»)

Άρης Άλμπης
http://arisalbis.blogspot.com/ 

Μετά πενήντα χρόνια

Μία πανέμορφη ιστορία αγάπης από έναν καινούριο συνεργάτη της Στιχο-Μυθίας!...

Στάθηκε μπρος μου, χαμογελούσε,
και με εξέταζε προσεκτικά,
μόνο με κοίταζε και δε μιλούσε,
ώριμη πάνω της η ομορφιά.

Κάποιο ανέμισμα στ’ άσπρα μαλλιά της,
και οι πτυχές στο λευκό της λαιμό,
δεν πολεμούσανε την ομορφιά της,
ήταν το πρόσωπό τόσο γλυκό.

Όπως τρεμόπαιξε τα βλέφαρά της,
έλαμψε ξάφνου εικόνα παλιά,
πλάσμα πανέμορφο ήρθε μπροστά μου,
ένα κορίτσι με μαύρα μαλλιά.

Ήταν η Αννούλα μου, το ίνδαλμά μου,
κείνος ο έρωτας ο παιδικός,
τότε που είχε κοπεί η μιλιά μου,
κι ας ήμουν τόσο, μα τόσο μικρός.

Έντεκα είχαμε μονάχα χρόνια,
όταν την είδα για πρώτη φορά,
σαν κεραυνός σε απρόσμενη ώρα,
λες κι αναπήδησε όλη η καρδιά.

Κύλησαν κιόλας πενήντα μας χρόνια,
πού ’σουν, Αννούλα μου, τόσον καιρό,
πώς δε βρεθήκαμε πριν απ’ τα χιόνια,
πώς το αφήσαμε έτσι αυτό;

Τώρα ξανά η καρδιά πλημμυρίζει,
μ’ ό,τι κοιμότανε μες στον καιρό,
μια ευτυχία γλυκά με κεντρίζει,
τώρα, με κάνει η ζωή τυχερό.

Όμοια ξανάπαιξε τα βλέφαρά της,
άστραψε πάλι βαθιά ομορφιά,
και φιληθήκαμε στόμα με στόμα,
άπειρη μέσα στα δάκρυα χαρά.

Ήταν τ’ αγκάλιασμα μια αρμονία,
σαν ένα σώμα με μία καρδιά,
ήταν ανείπωτη ευδαιμονία,
τόσο μεγάλη για πρώτη φορά.

Τώρα κρατούσα τα δυο της τα χέρια,
και την κοιτούσα με μάτια θολά,
όμοια και κείνη με τόση λατρεία,
και με τα δάκρυα ήταν θεά.

Άλαλοι μείναμε ώρα πιασμένοι,
μόνο τα μάτια μας είχαν φωνή,
άμεσα σβήστηκαν πενήντα χρόνια,
τώρα, για μας, ξεκινούσε η ζωή.

Τώρα, ν’ αρχίσουμε είπαν τα μάτια,
τώρα, οι δυο μας να πάμε μαζί,
τώρα, ν’ ανέβουμε τα σκαλοπάτια,
τώρα, για πάντα μια άλλη ζωή.

Ήρθε η φωνή απ’ τα μάτια στα χείλια,
και τα δυο στόματα είπαν μεμιάς,
βρήκαμε πια την κρυμμένη ευτυχία,
όλος ο χρόνος μας είναι για μας.

Και πορευτήκαμε χέρι με χέρι,
σπάσαμε όποια παλιά μας δεσμά,
έμοιαζε όνειρο, ήταν αλήθεια,
είχαμε πια τη ζωή μας μπροστά.


Άρης Άλμπης
http://arisalbis.blogspot.com