Τα πλοία

Έρχονται και παν κοπάδι στα διόδια του Άδη...

 

Πάνε κι έρχονται τα πλοία

Όχι για να παν στην Τροία

Παν’ να φέρουνε τη λεία

Περασμένα μεγαλεία

Και διηγώντας τα να κλαις.

Έρχονται και παν κοπάδι

Στα διόδια του Άδη

Τρύγος μαύρου γιασεμιού

Στην ανάσα αγριμιού

Αχ αδειανό πουκάμισο, βασίλισσα Ελένη

Μια πόρνη από την Πάμισο του Διόνυσου ταγμένη

Με δυo φαντάρους έκανε σπονδές στην Αφροδίτη

Με τσικουδιές ανόθευτες φερμένες απ’ την Κρήτη.

Αντώνης Μινάρδος
Aπό την ποιητική Συλλογή 'Φεύγω μακριά'

Γύφτισσα

Κι ενώ σε παίρνω στο γκρεμό με έχεις συγχωρέσει…

Οι εικόνες ενδέχεται να υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.

Αλήτη σε φωνάζουνε και λες πως δεν σε νοιάζει

Και τους γελάς ειρωνικά την ώρα που χαράζει

Χαράζει το ξημέρωμα κι αυτή που ξενερώνει;

Ποιος της χαϊδεύει τα μαλλιά; Και ποιος την καμαρώνει;

Καμάρωνε με γύφτισσα κι όλα σου τα χαρίζω

Ανοίγω τις φτερούγες μου και σε ξανακερδίζω

Κοντράρισα το χάροντα…του’πα τα λάθος λόγια

Με του Ιούδα τα φιλιά κι ενώ μας σφίγγει μια θηλιά

Σπάσαμε τα ρολόγια!!!

Ρολόι μου ξεκούρδιστο, ρολόι χαλασμένο

Μη με ξυπνήσεις το πρωί , άσε με να προσμένω…

Προσμένω κρύο και χιονιά ανάμνηση σκισμένη

Φωτογραφία ανήμπορη, σκιά καταραμένη…

Καταραμένη κι όμορφη! Γι’ αυτό με έχεις δέσει

Μαζί σου χρόνια πολεμώ

Κι ενώ σε παίρνω στο γκρεμό

Με έχεις συγχωρέσει…

Αντώνης Μινάρδος
 

Ο κύριος Αντώνης Μινάρδος είναι στιχουργός.Οποιος συνθέτης ενδιαφέρεται

να μελοποιήσει στίχους του μπορεί να επικοινωνήσει μαζί του εδώ

minardosa@gmail.com

ΑΜΗΝ

Υπάρχουν και οι αγνοί...

Ισορροπώ πάνω σε ένα σκοινί

Δεν ακούω τη δική σας μουσική

Είμαι αυτόνομος και τρέχω στα λιβάδια

Δίχως να νοιώθω τα ψεύτικα σας χάδια

Φεύγω από τα μαχαίρια σας

Και τα μακριά τα χέρια σας

Έγινα ατμός στο διάβα σας

Χάθηκα στην καυτή τη λάβα σας

Το όνομα μου είναι άγνωστο

Σας τρέφει η αμηχανία

Πως μας ξέφυγε αυτός

Που έχουμε την εξουσία

Ρωτά η Ιστάρ από τη Βαβυλώνα

Που γι ‘αυτή η σάρκα σημαίνει ηδονή

Ποιος μπόρεσε σε εμένα να αντισταθεί ;

Μόνο κάποιος μωρός  η κάποιος  αληθινός

Μα έτσι είναι η ιστορία

Κι ας γονατίζουν στα μνημεία

Υπάρχουν και οι αγνοί

Που ακολουθούν την προσευχή

Αμήν , λέγουν κι Αυτόν ακολουθούνε εσαεί

Αντώνης Μινάρδος

(Από την ποιητική συλλογή 'Φανέρωση ψυχής')

Συνείδηση

Έμοιαζε σαν εκκλησία χωρίς πιστούς... Αναδύεται τώρα ξανά από τη λησμονιά...

 

Συνείδηση των πράξεων επίγνωση

Η έννοια της βαθιά χαμένη τώρα κάπου στη λήθη

Ασήκωτο το βάρος της στου κάθε ανθρώπου τη ζήση

Θεωρίες πολλές και μελέτες ψάχνουν γι’ αυτή

Τη βγάζουν από τη σκόνη και τις αράχνες που είχε συντροφιά

Έμοιαζε σαν εκκλησία χωρίς πιστούς

Αναδύεται τώρα ξανά από τη λησμονιά

Κάποιοι δε τη θέλουν είναι  επικίνδυνη λένε πολλοί

Τι θέλουν στο πυρ και στην άβυσσο

Είναι στο υποσυνείδητο όμως κι έρχεται χωρίς να σε σκεφτεί

Τύψεις κουβαλάει σε ένα πόλεμο άνισο

Μοιάζει με στοιχειωμένο σπίτι που μέσα του πετούν οι Ερινύες

Σε βαθύ πηγάδι τη θέλουν ερμητικά κλειστό

Δε μπορεί να ξεφύγει κανείς  όμως από το βάσανο αυτό

Γιατί θέλει από σένανε θυσίες

Θα έρθει την ώρα που δε θα το περιμένεις

Η καμπάνα της θα χτυπήσει στη φρίκη της στιγμής

Τότε πρέπει να σκεφτείς τι έκανα τότε, τι κάνω τώρα

Αν την απεμπολήσεις θα βρεθείς στο χείλος του γκρεμού

Πνιχτή κραυγή θα γίνει στα όνειρα σου

Και λαβύρινθος χωρίς  ελπίδα επιστροφής

Θα σε στήσει στο ικρίωμα και θα ακούς τις ιαχές του όχλου

Γι’ αυτό πάψε να την αγνοείς ,είναι κάτι δικό σου και πρέπει να το πολεμήσεις

Γιατί είναι φορτίο ασήκωτο και θα σε λυγίσει

Μέχρι και τους κραταιούς ώμους του Άτλαντα θα μπορούσε να συντρίψει

Γι ‘αυτό ανάσυρε τη από τη λήθη και θα δεις η ψυχή σου θ`ανανήψει.

Αντώνης Μινάρδος

(Από την ποιητική συλλογή 'Φανέρωση ψυχής')