Γιατί είναι τέχνη

Τέχνη...



Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος
Μουσική: Δημήτρης Μπαρμπαγάλας
Ερμηνεία: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Υπάρχει χώρος στο ανόητο στομάχι σου
κι όσο σε παίρνουνε τα χρόνια συνηθίζεις
την κρύα σούπα που προσφέρουν οι μαλάκες σου
καταβροχθίζεις

Ήρθες ανάποδα στον κόσμο μα το ξέχασες
κι όλο σε ξύνω με το νύχι να ξεφτίσεις
και περιμένω να με δείξεις με το δάχτυλο
και να με φτύσεις

Μα εσύ ματώνεις μ' ένα ψέμα την αλήθεια μου
κι εγώ γυρεύω τη δική σου ν' ανασάνω
για να πηδήξω απ' της ψυχής σου το παράθυρο
και να πεθάνω

Γιατί είναι τέχνη να πεθαίνεις για την πλάκα σου
Γιατί είναι τέχνη ν' αγαπάς τον εαυτό σου
Γιατί είναι τέχνη να πεθαίνεις για την πλάκα σου
Γιατί είναι τέχνη ν' αγαπάς το θάνατό σου

Στο μαύρο τοίχο που κυκλώνει την αγάπη μου
μ' ένα μαχαίρι τ' αρχικά σου χαρακώνεις
με σημαδεύεις στην καρδιά μ' ένα χαμόγελο
και με σκοτώνεις

Όμως εγώ σ' αγαπάω το πήρα απόφαση
τη λογική σου μια για πάντα θα ξεκάνω
για να ξαπλώσω στην αγάπη σου ανάσκελα
και να πεθάνω

Γιατί είναι τέχνη να πεθαίνεις για την πλάκα σου
Γιατί είναι τέχνη ν' αγαπάς τον εαυτό σου
Γιατί είναι τέχνη να πεθαίνεις για την πλάκα σου
Γιατί είναι τέχνη ν' αγαπάς το θάνατό σου

Τι να σου κάνω η αλήθεια είναι βρώμικη
θα σε λαδώσω για να ζήσω παραπάνω
να δω τη στάχτη μου να χάνεται στον άνεμο
να με ξεκάνω

Σε θέλω

Και μιας και περί Βασίλη ο λόγος...



Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος
Μουσική: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Είν' ο αέρας που τα βράδια μου σφυράει
Είν' η καρδιά μου που φρικτά σε αγαπάει
Είν' η ζωή μας που αφήσαμε και πάει
μια φλέβα έρωτα που σπάει και χτυπάει

Είναι το φως σου που μ' αγγίζει και ανθίζω
είναι που έμαθα στο τίποτα να ελπίζω
είναι που έπαψα την τύχη μου να βρίζω
μια τύχη άτυχη που πια δεν την γνωρίζω

Σε θέλω, σε θέλω
με ντύνω, με στολίζω
πάρε με, με χαρίζω

Σε θέλω, σε θέλω
σε 'σένα που ελπίζω
σε 'σένα με χαρίζω

Είναι τα μάτια σου που κλείνεις και τρομάζω
είναι που μέσα σου σαν χρώμα ξεθωριάζω
είναι που θέλω το κορμί σου και διστάζω
μη φύγει τ' όνειρο καθώς θα σ' αγκαλιάζω

Είν' η κορδέλα σου που φέρνει το άρωμά σου
αυτή που μάζευες τις νύχτες τα μαλλιά σου
νύχτες που σ' έπινα στα bar της αγκαλιάς σου
σήκω ξημέρωσε θ' αργήσεις στην δουλειά σου...

Σε θέλω...

Δισκογραφία:
Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Σφεντόνα (1992)

Κάτι Σαββατοκύριακα

Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος
Μουσική: Σάντυ Πολίτη
Πρώτη εκτέλεση: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Μοιράζω φύλλα και ποντάρω σε ένα ψέμα
και σε αφουγκράζομαι σαν τίγρης της Βεγγάζης.
Και συ με κείνο το παράπονο στο βλέμμα
μέσα από ύποπτα προσπέκτους με κοιτάζεις.

Βαμμένα κόκκινα τα χείλια μέσα και έξω,
σε περιμένω σε ένα χάρτινο κρεββάτι.
Με τα παιχνίδια μου δεν πρόλαβα να παίξω,
στο ίδιο ψέμα θα ποντάρω, κάνε κάτι.

Κάτι νεκρά Σαββατοκύριακα
Πόσο μου λείπεις
Να μ' αγαπήσεις περιμένω
Τι λες, δε σε καταλαβαίνω.

Κάτι νεκρά Σαββατοκύριακα
Πόσο φοβάμαι
Να σε χαρώ δεν προλαβαίνω
Τι λες, δεν σε καταλαβαίνω.

Μοιράζω φύλλα και βουλιάζω μες το ψέμα.
Μια γκρίζα φλέβα στο κρανίο πάει να σπάσει.
Ό,τι μου χάρισες το πλήρωσα με αίμα.
Μια στάλα έρωτα στη φέξη και στη χάση.

Διπλά ποτά, σπάζω τσιγάρα, περιμένω,
να με κοιτάξεις μια φορά και να με σώσεις.
Ένα σου βλέμμα κοφτερό και αγαπημένο
αυτό το μέλλον το λαμπρό να σκοτώσεις.

Κάτι νεκρά Σαββατοκύριακα
Πόσο μου λείπεις
Να μ'αγαπήσεις περιμένω
Τι λες, δε σε καταλαβαίνω.

Κάτι νεκρά Σαββατοκύριακα
Πόσο φοβάμαι
Να σε χαρώ δεν προλαβαίνω
Τι λες, δε σε καταλαβαίνω.

Πρόστυχο

http://www.youtube.com/watch?v=IHK65zF06oo


Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος
Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης
Πρώτη εκτέλεση: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Με κομμένη αναπνοή σε κοιτάζω ένα πρωί
σα γυμνή νεράιδα να κινείσαι
απ' τ' απέναντι στενό μας χωρίζει ένα κενό
μα νομίζω πως κοντά μου είσαι
για καλό και για κακό έναν απλό τηλεφακό
έχω στήσει για να σε προσέχω
να σε βλέπω να μιλάς να δακρύζεις να γελάς
να νομίζω πως κοντά μου σ'έχω

(Χορωδία)
Άσε τα λόγια και μη γίνεσαι γελοίος
αυτό που κάνεις είναι πρόστυχο τελείως

Καρφωμένος εδώ περιμένω να δω
το κορμί σου σαν τον ήλιο να βγαίνει
στων ματιών σου το ναό μ' ένα βλέμμα να καώ
κι η ψυχή μου τη φωτιά να μη χορταίνει

Οι φίλοι τα 'χουν χάσει και με λένε τρελό
οι γείτονες με πήρανε χαμπάρι
ρωτάνε ποιος μου πήρε ξαφνικά το μυαλό
κι εγώ τους δείχνω το φεγγάρι

(Χορωδία)
Πες την αλήθεια κι άσε κάτω το φεγγάρι
πολύ αέρα το μυαλό σου έχει πάρει

Θε μου τι λέω και όλο γίνομαι γελοίος
αυτό που κάνω είναι πρόστυχο τελείως

Με κομμένη αναπνοή στο καθρέφτη ένα πρωί
το μακό σου το λευκό κοιτάζεις
η καρδιά μου προσπαθεί στο ρυθμό ν' αντισταθεί
τη στιγμή που κάνεις πως το βγάζεις

(Χορωδία)
Άσε τα λόγια και μη γίνεσαι γελοίος
αυτό που κάνεις είναι πρόστυχο τελείως

Η αλήθεια γυμνή κι εγώ δίχως φωνή
κοιτάζω το ταβάνι να γυρίζει
στον ορίζοντα του νου το φεγγάρι του ουρανού
πέφτει και το πρόσωπό μου κοκκινίζει

Οι φίλοι τα 'χουν χάσει και με λένε τρελό
οι γείτονες με πήρανε χαμπάρι
ρωτάνε ποιος μου πήρε ξαφνικά το μυαλό
κι εγώ τους δείχνω το φεγγάρι

(Χορωδία)
Πες την αλήθεια κι άσε κάτω το φεγγάρι
πολύ αέρα το μυαλό σου έχει πάρει

Θε μου τι λέω και όλο γίνομαι γελοίος
αυτό που κάνω είναι πρόστυχο τελείως


Δισκογραφία:
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Στο αφιερώνω (2003)