Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ναυτόπουλος Γιώργος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ναυτόπουλος Γιώργος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 19 Ιουλίου 2013

Το φιλί

Με πιάνει αυτο το ζόρικο μεθύσι των φιλιων σου...

του σκύλου τη δαγκωματια
το νύχι της αρκούδας
της μέδουσας το διάφανο
φαρμακερο πλοκάμι
το δηλητήριο του φιδιου
στην άκρη μιας πλεξούδας
και μια μπουκια από κάρβουνο
μαύρη σαν το κατράμι

της θάλασσας την αγκαλια
του ήλιου τ' άγιο χάδι
της μέλισσας το άγριο
το θυμαρίσιο μέλι
άρωμα πεύκου, που η βροχη
το νότιζε το βράδυ
και μια γουλια από βάλσαμο
τα χείλια μου να θέλει

με πιάνει αυτο το ζόρικο μεθύσι των φιλιων σου
μισο φιλι να με πονά και τ' άλλο να με σώνει
εκει, στο γλυκοχάραγμα των αναστεναγμων σου
εκει Θεός και διάβολος, και - φεύγω, ξημερώνει...


Σάββατο 1 Ιουνίου 2013

Το μέλι

Νά'χα κι ένα καθρεφτάκι που να σου 'μοιαζε λιγάκι...
 να 'χα ένα μαχαιράκι
να σε τρύπαγα λιγάκι
να σου κάνω δυό τρυπούλες
σαν της πασχαλιας τις βούλες

νά'χα βρύση από χρυσάφι
στάλα να μην πάει στράφι
να μαζέψω στο βαρέλι
της καρδιάς σου τ' άγριο μέλι

νά'χα δίψα να μερέψω
να το πιω να ξεμπερδέψω
μα για σένα θα τ' αφήσω
να μου το γυρέψεις πίσω

 
νά'χα κι ένα καθρεφτάκι
που να σού'μοιαζε λιγάκι
να το δεις, να πεθυμήσεις
και το μέλι να ζητήσεις


Τετάρτη 17 Απριλίου 2013

Βραδυνο (nocturne)

 Δεν δίνει ο έρωτας σοδιά μα ένα χάδι στη καρδιά του φτάνει για να ζήσει...
 
Δεν ψάχνει η νύχτα λογικη
κι ένα μονάκριβο φιλι
φτάνει να την πλανέψει
δέν έχει ο άνεμος αρχη
κι ένα νυχτερινο γιατι
φτάνει να τον στερέψει

Δεν έχει η νύχτα σιγαλια
και μια απόκρημνη αγκαλια
φτάνει να τη γκρεμίσει
δεν έχει η αγάπη αναπαμο
μα ένα φιλι πριν το χαμο
της φτάνει για ν' ανθίσει

Μα τα μονάκριβα ακριβά γινήκαν και χαθήκαν
κι έμεινε η νύχτα στο γκρεμο
να τραγουδάει εσπερινο,
τα βράχια αποκριθήκαν:
-βάλε βρε νύχτα τα καλα, τα ρούχα τ' ασημένια
κι άμε στην άκρη του γκρεμου
να ερωτευτεις του φεγγαριου
τα φώτα τ'αγιασμένα

Δεν έχει η νύχτα φυλακη
μα εφτα ποτήρια με ρακή
φτάνουν να την μεθύσουν
δεν έχει η θάλασσα μπογιες
μα δυο μονάκριβες ματιες
φτάνουν να τη βαφτίσουν

Δεν ρίχνει η νύχτα κεραυνο
κι ένα φιλι που 'ναι αδειανο
φτάνει να τη βυθίσει
δεν δίνει ο έρωτας σοδιά
μα ένα χάδι στη καρδιά
του φτάνει για να ζήσει

Μα τα μονάκριβα ακριβά γινήκαν και χαθήκαν
κι έμεινε η νύχτα στο βυθο
να τραγουδάει εσπερινό,
δελφίνια αποκριθήκαν:
-βάλε βρε νύχτα τα καλα, τα θαλασσόγκριζά σου
κι έλα στη μέση του γυαλου
για ν' αγαπήσεις του βυθου
τα ονειροδρόμιά σου

Γιώργος Ναυτόπουλος

Δευτέρα 18 Μαρτίου 2013

Πυρετός

Παλεύει η νύχτα λίγο χρώμα να σου κλέψει...

 

φυσάει ο ψίθυρος στραβα άγριον αγέρα
και μαύρη θάλασσα χτενίζει τα μαλλια
ένα πουκάμισο που γιόμισες φιλια
φοράει το σώμα που το είχε για παντιέρα

αργομεθάει ευλαβικα η νυχτα με αψέντι
κι η τρικυμία από νωρις να σέρνει το χορο
κείνο το δίκιο, που το φύλαγες καιρο,
τό 'χεις  χαρίσει σ' ένα μεθυσμένο γλέντι

πάνω στ' αμπάρι μουσαμάδες, καναβάτσο
παλεύει η νύχτα λίγο χρώμα να σου κλέψει
έχει ο Van Gogh καινούργιο πίνακα να θρέψει
κι απέ γοργόνα σου κεντάει στό 'να σου μπράτσο

προίκα του μύθου, πυρετος, να βράζεις στο ζουμι σου
προσφάϊ το γινάτι σου κι η μοίρα μου στενη
στις ξέρες του Ισημερινου φωτια μεσουρανει
μηνάει καραβοτσάκισμα στο μυστικο κορμι σου

Γιώργος Ναυτόπουλος

Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2013

Άτιτλο

Κείνη η νύχτα που την παίξαμε στα ζάρια γυρίζει ανάστροφα και λούζεται στο φως...
δε μου μιλας όταν σωπαίνω
πνίγεις του νου το ουρλιαχτο
και στο λαιμο σου ξεχασμένο
μιας μέλισσας το φυλαχτό

μη με κοιτας που όλο γλυστράω
σ' ένα ανείπωτο τανγκο
τ' άδειο ποτήρι που κρατάω
σπάω στα δέκα κι ας κοπώ

δεν σε ακούω και φωνάζω
με μαχαιρώνει η Ηχώ
κι ότι στο μέλλον μου κι αν τάζω
λιώνει, χαρτάκι στο νερό

μη με ρωτάς
πώς και στα χέρια μου φυτρώνουνε φεγγάρια
πώς και στη κούνια σου κοιμάται ο καιρος
κείνη η νύχτα που την παίξαμε στα ζάρια
γυρίζει ανάστροφα και λούζεται στο φως
 

Δευτέρα 26 Νοεμβρίου 2012

Επιθυμίες

Αλοίψου γη και θάλασσα κι ανοίξου στα βαθιά...

Δεν θέλω τ' αψεγάδιαστα φτερά του συνειρμού σου
ούτε το απαράμιλλο της τρέλλας σου φιλί
νά 'ρθω μια νύχτα να σταθω στο γείσο του μυαλου σου
να κάνω κείνη τη βουτια που πόθησα πολύ

Δεν θέλω την κοσμορροη του τελευταίου τραίνου
τ' άστρο που δεν λαμπύρισε, τη φλόγα που δεν καίει
την αυταπάτη του έρωτα του χιλιοπροδομένου
θέλω εκείνο το παιδι, που σαν πονάει κλαίει

Θέλω κείνο πού σού 'φτιαξα της νύχτας το γιορντάνι
να το φορας κατάσαρκα σκουτι θαλασσινό
να περπατάω στα κύματα, ν' αφήνω το λιμάνι
να κοροϊδέψω μια φορα και ρέμα και γκρεμό

Κρύψου, κι αν σ' αποθύμησα
πάρε απ' τον κάβο αλμύρα
σου τό 'χα πει πολλες φορες
φυλάξου απ' τη φωτια
απ' το φιλντίσι της ψυχης
ξύδι και μέλι πήρα
αλοίψου γη και θάλασσα
κι ανοίξου στα βαθια

Τετάρτη 19 Σεπτεμβρίου 2012

Departer


Θέλω να φτιάξω ένα όπλο από λυγμό με μια λεπίδα από σώμα αναμμένο...
 
 
Θέλω να γράψω μια απρόσμενη Φωνή
να σχεδιάσω στο χαρτί μια καταιγίδα
να 'ναι τα γράμματα φτιαγμένα από αστραπή
και υστερόγραφο μια κόκκινη σφραγίδα

Μία στροφή θέλω να γράψω, που να σφάζει

να μετρηθώ με το θεριό, να το χαλάσω
μια Συβαρίτισσα να δω στο βράχο να σφαδάζει
και πριν προλάβει να μου πει, να προσπεράσω
 

Θέλω τα χέρια μου να πάρουνε φωτιά
κι ό,τι έχω γράψει παρανάλωμα να γίνει
να βλαστημήσω τα καμένα τα χαρτιά
πριν τα πετάξω στου Αχέροντα τη δίνη

Θέλω να φτιάξω ένα όπλο από λυγμό

με μια λεπίδα από σώμα αναμμένο
μ' έναν αρχαίο πολεμικό αλαλαγμό
στου νου το μάτι να τ' αφήσω καρφωμένο


Mια αιτία θέλω με μελάνι να τη ντύσω
να με μισήσει αυτή η μοίρα που με σώνει
να ταξιδέψω και το πέλαγο να βρίσω
να βρει λόγο η θάλασσα πάλι να με λυτρώνει

Θα ξαπλωθώ ανάσκελα στη πλάτη καρχαρία

γυμνός, με μόνο όπλο μου ένα φιλί από ψέμα

στη μέση του Ωκεανού θα βρω την ιστορία

να σκοτωθεί που ήθελε, μονάχα από μένα...



Γιώργος Ναυτόπουλος

enydreion.blogspot.com 

Πέμπτη 30 Αυγούστου 2012

Εάλω

Κι έτσι οξύμωρος, τρελός και μεθυσμένος θα διασχίσω, μ' ένα τσόφλι, ωκεανό...

                   


Δεν έχω λόγο να φωνάζω από το κάστρο
δεν βλέπω πια να ξεχωρίσω το στρατό
μπουλούκια κάψανε τις κερασιές στο κάμπο
πρόσφυγας φεύγω μη στερνά και σ' αρνηθώ
Στον ταρσανά καλαφατίσανε τις βάρκες
έτοιμος ήμουνα για μπάρκο από καιρό
ξερός λαιμός από τσιγάρα άλλες μάρκες
ίσα που πρόλαβα μια νύχτα να χαρώ
Κινούν παλίρροιες και κλαιν στους μαστραπάδες
κι αναθαρρίζουν στ ανοιχτά οι πειρατές
πάνω που έπιασα να γράψω δυο αράδες
γέμισε η νύχτα με καπνούς κι αναλαμπές
Στο λαβομάνο σου αφήνω ένα μαντήλι
και το κλειδί κάτω απ' τη πέτρα, να το βρεις
με ύστατο λάδι σου ανάβω ένα καντήλι
προσευχητάρι το μαχαίρι μου θα δεις

Δεν έχεις λόγο να γυρίσω, να σε ψάξω
πυξίδα που έσπασε και ρότα που στραβώνει
και τη ξανθιά τη μπούκλα μ' αίμα θα τη βάψω
βαθειά στο κόρφο να με καίει και να με λιώνει
Πήρες για δώρα καθρεφτάκια και γιρλάντες
άλικο σάλι ξεφτισμένο απ' τον καιρό
παίζαν καντρίλιες για τα πόδια σου οι μπάντες
κι εγώ ένας ναύτης που τραβούσε στο νερό
Θα ζωγραφίσω στο πετσί μου καρχαρία
θα ξεριζώσω απ το μυαλό μου το βυθό
κι έτσι οξύμωρος, τρελός και μεθυσμένος
θα διασχίσω μ' ένα τσόφλι ωκεανό

Σπάσαν τα τείχη, που κοιτούσαν παραλία
κι οι νυχτοφύλακες πισθάγκωνα δεμένοι
τούτη τη νύχτα που κουρσέψανε τη Τροία
την αποφράδα, τότε σ' έχασα, Ελένη


Γιώργος Ναυτόπουλος

http://enydreion.blogspot.gr/