Πορτοκαλί

 Οι μνήμες δεν θολώνουνε τα μάτια και γίνεσαι κομμάτι του θεού...


Στίχοι: Μεταξία Δρογώση
Μουσική: Σωτήρης Καστάνης
Ερμηνεία: Σωτήρης Καστάνης

Σε θάλασσα αρχέγονη βουλιάζεις,
σε δέρνει τρικυμία μυστική,
στα δίχρωμα αστέρια σου πως μοιάζεις,
γλιστράς σε μια κλωστή πορτοκαλί.

Το δέντρο που σκαρφάλωσες σαν δρόμος,
τ` αστέρια σου νησιά, προορισμός,
η νύχτα σου και στρόβιλος και τρόμος,
εικόνα απ` το πινέλο του Βαν Γκογκ.

Και μοιάζουν με γραμμές τα μονοπάτια,
πώς πιάστηκες στην άκρη τ` ουρανού,
οι μνήμες δεν θολώνουνε τα μάτια
και γίνεσαι κομμάτι του θεού.

Τα σύννεφα και χίμαιρες και δίνες
κι ο ορίζοντας γραμμούλα ασημί,
τον έκλεισε η νύχτα με κουρτίνες,
φεγγάρι σε ευθεία τελική.

Και σκάλισες σε φίλντισι αστέρι
και σκάλωσε το όνειρο στο γκρι
και φύσηξε ένα μπλε, βαθύ αγέρι
και έγινες βροχή πορτοκαλί.


Album:
Σωτήρης Καστάνης- Πορτοκαλί (2014)

Πάμε πάλι απ` την αρχή

Μαζί να πούμε προσευχή...


Δίδυμες είμαστε εκκλησίες από πέτρα
δεν καταφέραμε να δούμε Άγιους Τόπους
μη μου μιλάς για καθώς πρέπει και για μέτρα
μαζί να πούμε προσευχή να βρεις τους τρόπους.

Σαν δυο παράθυρα τη θάλασσα κοιτάμε
πέρα ως πέρα ότι βλέπουμε γαλάζιο
μη μου μιλάς για όσα λάθη έχουμε κάνει
ταξίδι πάρε με στο φως του Καραβάτζιο.

Κάμπος ξερός κι εμείς ελιόδεντρα στον ήλιο
λίγη δροσιά από τα κύματα ζητάμε
μη μου μιλάς για μοναξιά και για ανθρώπους
ξέρεις τα έρημα οι λύκοι τα φυλάνε.

Μη μου μιλάς μη μου μιλάς μόνο άγγιξέ με
χέρι με χέρι να βαδίσουμε μαζί
μη μου μιλάς μη μου μιλάς και κράτησέ με
μη μου μιλάς και πάμε πάλι απ` την αρχή.


Μεταξία Δρογώση

Οι γλάροι

Θέλει τ` όνειρο ταλέντο...

Στο ακρογιάλι που τις σκέψεις μου ξεπλένω

μ` ένα νερό κομμάτι κρύσταλλο κι αλάτι

βλέπω δυο γλάρους να βουτάνε και να βγαίνουν

και τ` όνειρό μου που ζητά να βάλω πλάτη.

Μετρώ τα κύματα που έρχονται και πάνε

σε μιαν ακτή γεμάτη βότσαλα και πέτρες

οι γλάροι ελεύθεροι σαν όνειρα πετάνε

δεν τους μπερδεύουν οι πολύχρωμες πετσέτες.

Οι βάρκες μόνες και τα κύματα βαραίνουν

μαρμαρωμένες σε μια θάλασσα τσιμέντο

μες το γαλάζιο ζουν οι γλάροι και πεθαίνουν

άσπρα φτερά μου θέλει τ` όνειρο ταλέντο.

Όσες φορές στα βράχια σας

γλιστρώ και με ματώνουν

τόσες φορές οι γλάροι μου

ψηλά θα με σηκώνουν.

Μεταξία Δρογώση

Τ' αντικλείδια

 Οι άνθρωποι θα πέταγαν τα τόσα τους στολίδια γιατί...

Ο ήλιος εάν έβγαινε όταν του κάνει κέφι
και αν χιλιάδες μουσικοί χτυπούσαν ένα ντέφι
της θάλασσας τα κύματα αν ήταν μπλε μονάχα
και δυο φιλιά σου μαγικά μες την καρδιά μου τάχα

Αν όλοι όσοι γεννήθηκαν είχαν καλή μητέρα
τ’ αστέρια αν κερνάγαμε γλυκά σε φοντανιέρα
αν το φεγγάρι το φτιαχναν έν’ ασημένιο δώρο
και μέσα στην καρδούλα σου  για μένα είχες χώρο

Ο Ιούδας δεν θα έδινε το ψεύτικο φιλί του
και του Πιλάτου να πλυθεί δεν θα ΄πρεπε η ντροπή του
οι άνθρωποι θα πέταγαν τα τόσα τους στολίδια
γιατ΄οι καρδιές δεν θ’ άνοιγαν μονάχα μ’ αντικλείδια

Μεταξία Δρογώση

Ρόδα είναι η Γη μας

Η ζωή σου μοιάζει με φτηνό μπουρδέλο...


Στίχοι: Μεταξία Δρογώση
Μουσική: Κώστας Αλεξίου
Ερμηνεία: Κώστας Αλεξίου

Σε αγώνα δρόμου με τον εαυτό σου
Τρέχεις να προφτάσεις χάνεις το εγώ σου
Δεν αναγνωρίζεις τα δικά σου λάθη,
Πνίγεσαι χτυπιέσαι από χίλια πάθη.
Με γνωστά συνήθη φορτικά τα θέλω,
Η ζωή σου μοιάζει με φτηνό μπουρδέλο.

Και καταντήσανε οι σχέσεις σου τυχαίες
οι αυταπάτες σου που βίωσες μοιραίες
Και καταντήσανε γνωστοί όλοι οι φίλοι
Κι έγιν` η αγάπη σε μια βόμβα το φυτίλι.
Και καταντήσανε τα δήθεν αναγκαία
Τη λάθος άποψη αποδέχτηκες μοιραία
Κοίτα κατάντησες το τίποτα σημαία
Και ότι λάτρεψες το έζησες λαθραία.

Ρόδα είν η γη μας και δε σε ζαλίζει
Ψέμα και αλήθεια μέσα σου γυρίζει
Νοιάζεσαι νομίζεις για τον εαυτό σου
Προσπερνάς διαγράφεις κάθε όνειρό σου.
Μόνο μόστρα βλέπεις κι όχι την ουσία
Σέρνεται η ζωή σου δίχως σημασία.

Είναι έρωτας

Πονηρέψου, αγάπησες πάλι. ..

Στίχοι: Μεταξία Δρογώση
Μουσική - Ερμηνεία: Κώστας Αλεξίου
Ενορχήστρωση: Κ.Αλεξίου & οι 3 Άσοι (Γ.Παπουτσής, Π.Κρεμυζάκης, Σ.Πασχάλης)

Όταν δεις πως μπορείς, να ξυπνάς το πρωί
και να λες γελαστά καλημέρα,
όταν κάθε φιλί, στο μυαλό, στην ψυχή
φέρνει άλλο καινούργιο αέρα.

Δώσε όση μπορείς, πιο πολύ προσοχή,
μη χαθεί η χρυσή ευκαιρία,
μπαίνεις τώρα σε νέα καλή εποχή,
μη σε πιάνει από φόβο υστερία.

Όταν δεις πως μπορείς, να ξυπνάς το πρωί
και να λες γελαστά καλημέρα,
όταν κάθε σου σκέψη μοιάζει να `ναι γιορτή,
είναι έρωτας κι έχει πρεμιέρα.

Είναι έρωτας ξανά...

Όταν δε θα μπορείς βράδυ να κοιμηθείς,
αν δεν πεις χαλαρά καληνύχτα,
όταν κάθε φιλί, στο μυαλό στη ψυχή,
τριγυρνά και σου λέει ξενύχτα.

Άκουσέ με καλά, μη σκεφτείς πονηρά,
να φανείς μη ζητάς παλικάρι,
δώσε δάκρυ, χαρά και ψυχή και καρδιά,
πονηρέψου αγάπησες πάλι.

Όταν δεις πως μπορείς, να ξυπνάς το πρωί
και να λες γελαστά καλημέρα.

Μια Παρασκευή

Ξανά εδώ μόνος μα πάγωσε ο χρόνος...

Στίχοι: Μεταξία Δρογώση
Μουσική: Κώστας Αλεξίου
Ερμηνεία: Κώστας Αλεξίου
Ενορχήστρωση: Κ.Αλεξίου & οι 3 Άσοι (Γ.Παπουτσής, Π.Κρεμυζάκης, Σ.Πασχάλης)

Δευτέρα μια σφαίρα
μου δίνεις αέρα
να πάω παραπέρα
γλυκιά μου μορφή.

Μια Τρίτη στην Κρήτη
μαζί σου στο σπίτι
κλειστός ο φεγγίτης
Σε θέλω πολύ...

Τετάρτη στη Σπάρτη
με έρωτα αντάρτη
στα κρύα του Μάρτη
Μ` αφήνεις εκεί...

Μια Πέμπτη ξεπέφτεις
και λες είμαι κλέφτης
το βλέμμα σου στρέφεις
μ` ανοίγεις πληγή.

Παρασκευή με χρέωσες
Την αγάπη μας ματαίωσες
Το αντίο αποθέωσες
Με σκληρή σκηνή.

Σαββάτο στον πάτο
στο Μαύρο το Γάτο
δεν πάει παρακάτω
Μου λείπεις πολύ...

Ξανά εδώ μόνος
μα πάγωσε ο χρόνος
Παρέα μου ο πόνος
Μια γκρι Κυριακή

Η χάντρα

Ειν` οι ορμόνες μου που πια δεν συμμαζεύονται...

Πέφτω για σένα τόσους μήνες στα πατώματα
και οι ανάγκες μου κοιτούν σαν άδεια στόματα,
δεν είναι που είσαι μακριά κι όλο μπερδεύομαι,
ειν` οι ορμόνες μου που πια δεν συμμαζεύονται.

Στο λαιμό σπασμένη χάντρα, 
που πηγαίνω δίχως άντρα. 

Πέφτω για σένα χαμηλά καίω το σώμα μου
και σε φαντάζομαι τις νύχτες στ` άδειο στρώμα μου,
δεν είναι οι λέξεις κι οι πληγές που δεν γιατρεύονται,
ειν` οι ορμόνες μου που πια δεν συμμαζεύονται.

Στο λαιμό γαλάζια χάντρα, 
ψάχνω να `βρω άλλον άντρα.


Μεταξία Δρογώση

ΘΕΙΟ ΛΑΘΟΣ

Γολγοθάς κι ανεβαίνω...

 

Σαν το αίμα μου, τρέχεις,

φως, φιτίλι δεν έχεις,

λυχνάρι μου,

κάποιος πλένει τα χέρια,

σβήσαν όλα τ` αστέρια,

φεγγάρι μου.

Δυο αργύρια και κάτι,

δρόμος, πέτρα, κρεββάτι,

μ` αρνήθηκαν.

Τα ιμάτια λίγα,

στο παζάρι τα πήγα,

πουλήθηκαν.

Η χλαμύδα, το στέμμα,

το αιώνιο ψέμα,

δικάζουνε.

Παρά μία σαράντα,

οι πληγές μου για πάντα

μ` αλλάζουνε.

Ο σταυρός μου στους ώμους,

στων ανθρώπων τους νόμους

δεν στάθηκα.

Γολγοθάς κι ανεβαίνω,

μοναχός να πηγαίνω,

κουράστηκα.

Τελευταίο ταξίδι,

η χολή και το ξύδι,

στα χείλη μου.

Απ` αγκάθια στεφάνι,

στην καρδιά τρύπες κάνει,

Απρίλη μου.

Σα λεκέ σε χιτώνα,

δάκρυ, αίμα σταγόνα,

παγίδεψα.

Σε μια πέτρα κλεισμένος,

για  τον κόσμο σας ξένος,

ταξίδεψα.

Μες το «θείο» μου λάθος,

της ζωής μου το πάθος

παράσταση.

Μία σκέψη κρατάω

κι αν θα `ρθει δεν ρωτάω,

Ανάσταση.

Μεταξία Δρογώση

Καλημέρα λοιπόν

Το παιδί θα γυρίσει σελίδα...
 

Καλημέρα λοιπόν, τι μου κάνεις;

όλο τρέχεις μου λες και δεν φτάνεις,

είν` ο κόσμος παλιός, καταρρέει,

στο μπαλκόνι απέναντι κλαίει,

το παιδί και τι έχει δεν λέει.

Καλημέρα λοιπόν, πού πηγαίνεις;

πάντα έτσι μονάχος σου βγαίνεις,

δες τον κόσμο σκουριάζει και τρίζει

και γυρνά συνεχώς και ζαλίζει,

το παιδί στο μπαλκόνι σφυρίζει.

Καλημέρα λοιπόν, θα τα πούμε,

θα κυλήσει κι αυτό και θα δούμε,

είν` ο κόσμος γεμάτος θηρία,

ξαναζούμε την ίδια ιστορία,

το παιδί μας κοιτά μ` αγωνία.

Καλημέρα λοιπόν, θα σ` αφήσω,

ένα κόσμο καινούργιο θα κτίσω,

η ζωή μας προσπέρασε πάλι

με πονάει συχνά το κεφάλι,

το παιδί μας κοιτά κι αμφιβάλλει.

Καλημέρα λοιπόν, μη σε χάσω,

κάποια μέρα ξανά θα περάσω,

κι αν μου μοιάζει ο κόσμος παγίδα,

κι ένα όνειρο ωραίο δεν είδα,

το παιδί το παιδί θα γυρίσει σελίδα.

Μεταξία Δρογώση

ΠΟΤΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ

Ταξίδι φεύγω με το σάπιο μου καράβι, θα κυνηγώ την ουτοπία...

Χωρίς πυξίδα,

κάποτε έλεγες τον άνεμο πατρίδα

και το ταξίδι το δικό μου δεν σ` αρέσει,

όμως δεν πρόκειται να γίνω δικαστής σου,

δεν παίρνω θέση,

σ` ένα κουτί έχεις χωρέσει

κι έχει χλωμιάσει το κορμί σου...

...ποτέ μαζί σου!

Με τρύπιο χάρτη

και ένα άγριο, παλιόκαιρο αντάρτη,

στις μηχανές μου είναι κομμένοι οι ιμάντες

κι εσύ παλεύεις μια κρυμμένη ενοχή σου,

λάθος αβάντες,

χωρίς μετρήσεις στους εξάντες,

δεν θα `μ` εγώ η εμμονή σου...

...ποτέ μαζί σου!

Αύριο βράδυ,

ταξίδι φεύγω με το σάπιο μου καράβι,

λιώνεις σε μια εκ γενετής μονοχρωμία

να σου χαρίζομαι και να `μαι οφειλή σου,

χωρίς αιτία,

θα κυνηγώ την ουτοπία

και δεν μ` αγγίζ` η απειλή σου...

...ποτέ μαζί σου!

Μεταξία Δρογώση

ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ-ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΑΦΗΣΟΥ.

Βγάλε φτερά στους ώμους σου....

Πήρα κουβάρια και κλωστές 
και δυο χρυσές βελόνες, 
για να σου πλέξω όνειρα 
και μύθους με γοργόνες. 

Έφτιαξα ένα φυλακτό, 
απ` τις καρδιάς το χρώμα 
για να πλαγιάζεις μάτια μου 
σε μεταξένιο στρώμα. 

Βρήκα βοτάνι μαγικό, 
στου ήλιου τις κοιλάδες, 
να στο χαρίσω αγάπη μου, 
να ζεις μόνο λιακάδες. 

R. 
Άστρο, χαρά, καμάρι μου, 
καρδιά μου αποκοιμήσου, 
βγάλε φτερά στους ώμους σου, 
στον άνεμο αφήσου. 

Μεταξία Δρογώση

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΑΚΟΜΑ

Φωτιά στα χείλη ,να με κάψουν τα φιλιά σου...

Χόρεψε λίγο,

σαν τη Σαλώμη και τα πέπλα σου ν` ανοίγω,

μία πετσέτα έχει τυλίξει το κορμί σου,   

καρδιά μου αφήσου,

να ανασαίνω τ` άρωμά σου

κι όλα δικά σου,

φωτιά στα χείλη ,να με κάψουν τα φιλιά σου.

Άγιο μου σώμα,

σβήνω το φως, να φέγγει ο έρωτας στο δώμα,

μια νύχτα ακόμα.

Θύμα δικό σου,

νερό, σταγόνα να κυλήσω στο λαιμό σου,

πίσω απ` τ` αυτί σου και ανάμεσα στο στήθος,

λυδία λίθος,

να σταματήσω στην κοιλιά σου

κι όλα δικά σου,

χάδια κι ανάσες ν` ακουμπώ στα γόνατά σου.

Άγιο μου σώμα,

μύστης εγώ και είσ` ιέρεια στο στρώμα,

μια νύχτα ακόμα.

Μεταξία Δρογώση