Στην τρέλα δεν τρελάθηκα

Το χάπι πάρε της ζωής...

 

Στην τρέλα δεν τρελάθηκα

στην φτώχεια δεν πεινάω

στο σπίτι που δεν έχω ζω

κι αυτό με κάνει δυνατό

στην κρίση που περνάω.

Αναπολώ το παρελθόν

την ώρα που ξαπλώνω

θυμάμαι όσα ξέχασα

μες το μυαλό μου μόνο.

(που να το φανταζόμουν...)

Είμαι πιο δυνατός

που να το φανταζόμουν!

Δεν μ' έριξαν στα τάρταρα

θεοί δεν ήμουν μόνος!

(που να το φανταζόμουν...)

σε όλα είχα να μου πω

πως θα τα καταφέρω

δεν πίστεψα τους αυλικούς

άπλα δεν ήμουν μόνος.

(που να το φανταζόμουν...)

τ' αστέρια δεν φωτίζουν

άπλα την νύχτα μόνο

ο ήλιος μας τα έκρυψε

μέχρι την δύση μόνο!

(που να το φανταζόμουν...)

στην τρέλα της ζωής αυτής

το χάπι πάρε της ζωής

γιατί δεν είσαι ο μόνος...

χαπάκιας κι' αστυνόμος! 

Γιώργος Τσελεμπής 

Aπόψε έχει το φεγγάρι

Αντίο αγάπη μου αντίο, αύριο φεύγω με το πλοίο...

 

Aπόψε έχει το φεγγάρι

κάτι από το πρόσωπό σου

πιο φωτεινό από άλλες μέρες

μα σκοτεινό τις Κυριακές

και με πληγώνουν ναι πολλές

οι αμαρτίες στο μυαλό μου

με βασανίζουνε γιατί

ήσουν ο μόνος άνθρωπος μου

που σε αγάπησα πολύ, είτε το θες

και δεν με νοιάζει αν δεν θες

εγώ θα σου στέλνω τις ευχές

να μ' αγαπάς στις σκοτεινές...

Τις νύχτες με ολόγιομο φεγγάρι

εγώ σου στέλνω το στερνό μου

αντίο αγάπη μου αντίο

αύριο φεύγω με το πλοίο

για μακρινές και ξεχασμένες

νυχτερινές και ευλογημένες

πορείες στου αγνώστου τα μυστήρια του κόσμου

στην αγκαλιά του ύπνου του μορφέα

και του βαρκάρη του άλλου κόσμου

μέσα στο έρεβος θα ψάχνω

το στρογγυλό του ουρανού

του φεγγαριού το ψέμα δωσ' μου...

απόψε γίνομαι δικός σου.

Γιώργος Τσελεμπής

Κλαίνε

Στολίζουνε το φέρετρο που αγάπη το φιλά... 

Κλαίνε τα νεκρολούλουδα

κλαίνε απ' το πρωί

η πρώτη τους αγάπη

στο χώμα έχει θαφτεί.

 

Ο ήλιος δεν την βλέπει

η μέρα, το πρωί

μήτε η νύχτα το φεγγάρι

τ' αστέρια έχουν χαθεί...

 

Κλαίνε  όσοι αγάπησαν

της νιότης την χαρά

σήμερα δεν μοιράζουν

χαμόγελα γλυκά

 

Σήμερα ταξιδεύουν 

στον Άδη δυο πουλιά

που δεν θα κελαηδήσουν

της μέρας την χαρά.

 

Κλαίνε  τα νεκρολούλουδα

μαραίνονται πεθαίνουν

στολίζουνε το φέρετρο 

που αγάπη το φιλά. 

Γιώργος Τσελεμπής