Το τραγούδι της νύχτας

Στίχοι: Μιχάλη Μαρματάκη
Μουσική: Τερμίτες
Ερμηνεία: Φλέρυ Νταντωνάκη
από το δίσκο Τσιμεντένια Τραίνα, 1986

Εκεί σκορπισμέμη στον ύπνο μουσκεύει η ψυχή
θλιμμένη αγαπιέμαι από σκεύη κουζίνας και πράγματα
και κάπου στο βάθος της νύχτας αστράφτεις εσύ
σε εικόνες γεμάτες περάσματα.

Αίμα στο στόμα μου και τ' όνειρο άσπρο
μικρές αγγελίες στον τύπο διαβάζεις
μου μοιαζεις με όστρακο κι απόρθητο κάστρο
Αίμα στα πόδια μου και τ' όνειρο άσπρο
γυμνή-ξαπλωμένη να τρέχω διατάζεις
μου μοιάζεις απόμακρος και σβήνεις σαν άστρο
αίμα στο βλέμμα μου και τ' όνειρο άσπρο
στο χρώμα μπερδεύτηκα - δεν βλέπω - μ' αρπάζεις
φωνάζω σαν νήπιο μια λέξη σαν ''άσ' το''.

Εκεί διάλυμένη στον ύπνο, βαμμένη χρυσή
με γέλια φλερτάρω ένα σκεύος κουζίνας χαράματα
και μ' ένα μπουκάλι υγρό γεννημένο εσύ
γυμνή με δικάζεις να βάλω τα κλάματα

'Να 'μαι '' φωνάζω μπροστά στον καθρέφτη
''γυναίκα από πέτρα με ψυχή βιασμένη''
κοιτάζω τη φάτσα μου να βλέπει τον κλέφτη
''να 'μαι '' ψελλίζω κοντά στον καθρέφτη
διακρίνω τη χλόη μου με στάχτη βαμμένη
και κει μπρος στα πόδια μου το σώμα μου πέφτει
''να 'μαι '' υστερίζω σιμά στον καθρέφτη
τον χτυπώ με γροθιά και με βλέπω σπασμένη.

Ξυπνώ μουσκεμένη κοντά σ' ένα κάλπικο ψεύτη.

Ξυπνώ μουσκεμένη...

Φυλακές ανηλίκων (α & β μέρος)

Στίχοι: Μιχάλης Μαρματάκης
Μουσική: Γιώργος Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Α' μέρος
-----------------
Ακούστε τα κλειδιά, πως τρίζουνε,
τα κάγκελα ακούστε, πως βροντάνε,
φωνές, από τους φύλακες, που βρίζουνε,
κάτι σαν απομόνωση, ή σαν φαΐ ζητάνε.

Μην κοιμηθείτε μπρούμητα,
μην κοιμηθείτε ήσυχα,
το 'να σας μάτι ανοιχτό,
γιατί απόψε, έχουν σκοπό,
οι φύλακες στ' αφεντικό,
σάρκα ανθρώπινη να πάνε,
γιατί ζητάει φαΐ εκλεκτό.

Στην απομόνωση κλειστός,
πέθανε πάλι ένας μικρός,
με κουτουλιές στον τοίχο.
Της φυλακής το καθεστώς,
μαζί όπως πάντα κι ο γιατρός,
γράψαν πως είχε τύφο.

Το θάψαν λέει στην αυλή,
μα υποψιάζομαι πολύ,
πως θα τον φάνε οι φύλακες.
Γι' αυτό φωνάζαν σα σκυλιά,
εκεί που κλείναν τα κελιά,
με σύρτες κι αλυσίδες.
-----------------------

Β' μέρος
-------------------
Στην απομόνωση κλειστός,
χάνει τα μάτια του ο Χριστός,
πάνω στην εικονίτσα.
Με δυο νυχιές κι είναι τυφλός,
σκεφτόταν κι έκλαιγε ο μικρός,
δεμένος μ' αλυσίδες.

Ήτανε πέντε την αυγή,
όταν ακούστηκε η κραυγή,
που πάγωνε το αίμα.
Στην απομόνωση κλειστός,
ξέρω κομμάτια είν' ο νεκρός.

Ξέρω κομμάτια είν' ο νεκρός.