ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Από χιλιάδες «θα ‘πρεπε να» και ανεπίκαιρες δηλώσεις σαν τσίχλες μασημένες...

Και όπως πάντα, επιλογές μου,

με βρίσκετε να επιστρέφω στα λόγια

που επαναλάμβανα πριν χρόνια

-μία συνήθεια

που ποτέ δεν θα άλλαζα.

Παρ' όλα αυτά, με φέρατε

σε αυτόν τον απομακρυσμένο

και καθοδηγούμενο τόπο,

τον φορμαλιστικά οριοθετημένο

από ιστορίες-δράματα,

μικρές ελεημοσύνες

κι επιμέρους ανταλλάγματα.

Από χιλιάδες «θα ‘πρεπε να»

και ανεπίκαιρες δηλώσεις

σαν τσίχλες μασημένες

με απωθημένα και τραύματα

κι από συχνές ανατάξεις

που, αλίμονο, αφήνουν

ανεπηρέαστα

κλειστά κατάγματα.

Βασιλική Δραγούνη

Η βαλίτσα

Με κάτι σαν άγγιγμα από φτερούγες στους ώμους...
 

Αποδημητικά πουλιά
με άναρθρο βλέμμα
και κάτι σαν άγγιγμα
από φτερούγες στους ώμους

ξεστράτισαν απ' τα υψίπεδα
του λογικού προσχήματος
κρατώντας ανυπότακτα
τους ύπουλους φόβους.

Γέρικες κουκουβάγιες
με ράμφη μισάνοιχτα
νυχθημερόν καραδοκούν
στου κόσμου τους δρόμους

με ένα ακόμη όνειρο
μέσα στη βαλίτσα
κι έναν κορμό
γεμάτο φόνους.


Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΕΡΗΤΙΚΟ

Αναπόδραστο στη μνήμη...  Ανεκπλήρωτο στη ζωή...
 

Αδιαίρετο στο λίγο
Ανυπολόγιστο στο πολύ
Αόρατο στο σκοτάδι
Αδιαπέραστο στη σιωπή

Αξεδιάλυτο στο τώρα
Αντίστροφο στη ροή
Απροσδιόριστο στη γεύση
Άπιαστο στην αφή

Αναπότρεπτο στο φόβο
Ανεξήγητο στη λογική
Ανεξερεύνητο στο μέλλον
Ασαφές στη στιγμή

Αμετάβλητο στο χρόνο
Ανεξιχνίαστο στην ψυχή
Αναπόδραστο στη μνήμη
Ανεκπλήρωτο στη ζωή.


Βασιλική Δραγούνη

Ερημονήσι

 Η μόνη χώρα είναι αυτή που γνώρισα ποτέ...

 

Στο ερημονήσι ασάλευτα κυλούν οι εποχές

σε μονοπάτια δύσβατα και χέρσες περιοχές

σε ανεξιχνίαστα φιόρδ κι απόκρημνες ακτές

σε δάση αφιλόξενα και απάτητες κορυφές,

κρατήρες ηφαιστειακούς, χαράδρες και ρωγμές

και ολονυχτίς να ακούγονται θηρίων ιαχές

μέσα από κρύπτες άβατες και σκοτεινές σπηλιές

σαν κύματα ήχου ορατά σε νύμφες και θεές.

Λευκά πουλιά αναπαύονται στων δέντρων τις κορφές

και ουράνια τόξα σκοτεινά κυκλώνουν τις θωριές

των αστεριών που άγρυπνα διαγράφουνε τροχιές

με διάφανες κι απατηλές του ονείρου αναλαμπές.

Πύρινοι ανεμοστρόβιλοι οι χίμαιρες του χθες

που αναζωπυρώνονται στων δράκων τις φωτιές

στριφογυρνάνε στις πυκνές του ύπνου φυλλωσιές

κι αγκομαχώντας χάνονται στης νύχτας τις σκιές.

Η αυγή δεν καθρεφτίζεται σε θάλασσες βαθιές

κι η δύση δεν βυθίζεται σε φωτεινές ακτές.

“Καράβι δεν περνά από δω, πώς να φύγω;” μου λες

“Η μόνη χώρα είναι αυτή που γνώρισα ποτέ.”

Βασιλική Δραγούνη

Λαθρεπιβάτης

 Γυρεύω το απροσδόκητο στις θάλασσες τις σκοτεινές...

 

Στην αύρα των κυμάτων

θα ψάξω τις στιγμές

τον θησαυρό των πειρατών

σε χώρες δράκων και στοιχειών

λύτρα και λάφυρα σωρό

στα υπόγεια φυλαγμένα

και ξόρκια στοιχειωμένα

σε χάρτες και περγαμηνές

γραμμένα με παλιές γραφές.

Μακριά από στάσιμα νερά

και στείρες προσμονές

γυρεύω το απροσδόκητο

στις θάλασσες τις σκοτεινές

χωρίς πυξίδα για οδηγό

σωσίβια ρίχνω στο νερό

τα λάφυρα του χτες

κι αφήνω πίσω θύελλες

και μίζερες σιωπές.

Βασιλική Δραγούνη