Σήκω λίγο στις μύτες...

Μη ζητάς μια Ιθάκη  αν πιο πριν δεν χαθείς...
 

Η δική μου πατρίδα 
είναι αστέρι που πέφτει
μια ευχή που δεν είπα 
γιατί κοίταγα αλλού
τον εχθρό και τον ξένο 
έχω δει στον καθρέφτη
κι η ψυχή μου έχει πάρει 
ένα χρώμα πηλού.

Όμως εσύ που θέλεις να ’ρθεις πιο κοντά μου
βγες απ’ το δρόμο που χαράζει η τροχιά μου
και μην πας με τα θύματα
και μην πας με τους θύτες
στην καρδιά σου να μείνεις παιδί.
Βρες καινούργια συνθήματα
σήκω λίγο στις μύτες
ο θεός να σε δει…

Σε μι’ ανέραστη νύχτα 
σε μια μέρα βιασμένη
αν σε δέσει η συνήθεια 
δεν μπορείς να λυθείς
μη ζητάς αποδείξεις 
γιατί ο κόσμος μικραίνει
μη ζητάς μια Ιθάκη 
αν πιο πριν δεν χαθείς.

Πάνος Σταθόγιαννης 

Γεννήθηκα τον Αύγουστο

Θέλει αρχίδια η ζωή, θέλει γερό στομάχι...


Γεννήθηκα τον Αύγουστο που ο θεός κοιμάται,
με βάφτισαν στον άνεμο, με τάξανε στ' αστέρια,
μα τ' άστρα φέρνουν ίλιγγο και πέφτει όποιος φοβάται,
κι αφού δε μου 'λαχαν φτερά, πετάω με τα χέρια...

Γεννήθηκα τον Αύγουστο που είναι παχιές οι μύγες,
δεν είμαι από σίδερο και δεν κολλάω στη βράση,
είναι πολλά τα ψίχουλα μα οι ψυχούλες λίγες,
σου δίνουν το κλειδάκι τους στη φέξη και στη χάση...

Γεννήθηκα τον Αύγουστο με το χρυσό φεγγάρι,
μ' ανάθρεψαν τα κύματα, τα μάρμαρα κι οι βράχοι,
και μου 'μαθαν οι μαχαιριές στου κόσμου το παζάρι
πως θέλει αρχίδια η ζωή, θέλει γερό στομάχι...

Πάνος Σταθόγιαννης 

Σ' ΕΧΩ ΑΧΤΙ...

Να γείρω πάνω σου, να σ’ ανασαίνω κι ας είσαι κέρατο βερνικωμένο κι άτιμη φάρα...

Με παλιοτσίγαρα, ουίσκι σκέτο,
ρίζες απλώσαμε σ’ αυτό το γκέτο,
νύχτα και μέρα.
Θα γίνω κύκνος σου αν γίνεις Λήδα,
πάμε ένα Σάββατο στην Αργολίδα
να πάρω αέρα.

Το λεν οι θάλασσες και τα νησάκια -
μαζί πηγαίνουνε σα δελφινάκια
χαρά και πόνος.
Αλλιώς τ’ αμάξι μου που θα ’χε μείνει
στις ανηφόρες σου από βενζίνη,
θα ’σπρωχνα μόνος
           
Χίλια χιλιόμετρα θα περπατήσω,
μια σπίθα κόκκινη να σου χαρίσω
μέσα στη στάχτη.
Γύρνα και κοίτα με πώς σε κοιτάω,
γιατί σ’ αγάπησα και σ’ αγαπάω
και σ’ έχω άχτι.

Πες μου δυο όνειρα και μια αλήθεια,
σεργιάνι βγάλε με στα παραμύθια
με μια κιθάρα.
Να γείρω πάνω σου, να σ’ ανασαίνω,
κι ας είσαι κέρατο βερνικωμένο
κι άτιμη φάρα.

Πάνος Σταθόγιαννης

Φιλιά και τσίπουρα

Μπροστά στα μάτια μου η ψυχή γίνεται σάρκα....

Στάση "Τρεις Γέφυρες", βροχή και καυσαέρια,
κι όλοι οι ρόλοι της ζωής μας αφασία –  
σπηλαιολόγοι, βουτηχτές και ορειβάτες…
Μα όταν μπαίνεις στον ναό μου σαν ιέρεια
κι ανάβεις πάλι τον βωμό για τη θυσία,
στα κεραμίδια νιαουρίζουνε οι γάτες:

          “Παιδιά, γουστάρετε, το είδαμε, οκέι,
           αλλά  με μέτρο, όπως ’λέγαν κι οι αρχαίοι…”

Όταν σε βλέπω να χορεύεις δικαιώνομαι,
μπροστά στα μάτια μου η ψυχή γίνεται σάρκα,
στίχους εμπνέομαι και χίλιες δυο βλακείες.
Μα όταν ανοίγεις και στο μέσα σου απλώνομαι,
να ταξιδέψω του κορμιού σου όλα τα μπάρκα,
βγαίνουν οι γείτονες στις πολυκατοικίες:

          “Παιδιά, θα πάει μακριά αυτή η βαλίτσα;
           στις έξι η ώρα εμείς πιάνουμε δουλίτσα…”

Γκάζι στο τέρμα στις στροφές για την Επίδαυρο,
φλασιές η θάλασσα ανάμεσα απ’ τα πεύκα
και στη σκηνή να στροβιλίζονται οι Νεφέλες.
Είπα – “σε βρήκα και δεν έχω άλλο τι να βρω”,
φιλιά και τσίπουρα, κι οι τζίτζικες στη λεύκα
μας τραγουδούν να σταματήσουμε τις τρέλες:

           “Παιδιά, αράχτε, και δεν ήρθε η συντέλεια,
           που απ’ τα χαράματα σας πιάσανε τα μέλια…''


Πάνος Σταθόγιαννης
(Ανέκδοτος λαϊκός στίχος)

Ψευδώνυμο Ελλάδα

Σιγά την γκόμενα που βρήκες ν’ αγαπήσεις…



Στίχοι: Πάνος Σταθόγιαννης
Μουσική: Ηλίας Μακρίδης
Ερμηνεία: Ηλίας Μακρίδης


Μου φαίνεται πως τα ’χεις χάσει,
νόμιζα είχες ωριμάσει,
σιγά την γκόμενα που βρήκες ν’ αγαπήσεις…
Αυτή τη χώρα τη ρημάδα,
με το ψευδώνυμο “Ελλάδα”,
που την πουλάνε στα στρατόπεδα της Δύσης.

Της φέρονται σαν αλανιάρα,
για πάρτη της δεν δίνουν διάρα,
κι από το κλάμα της δεν παίρνουνε χαμπάρι.
Ίσως τη βγάλουν και στο δρόμο,
κανονικά και με το νόμο,
γιατί ’ναι χρόνια στο κουρμπέτι, κι αυτή ψάρι.

Ξεχνάει πως έχει σόι αρχαίο,
γιαγιά γοργόνα στο Αιγαίο,
και κάθε βράδυ σε σκυλάδικα τα σπάει.
Φοράει βυζαντινά στολίδια,
απ’ της Μυκήνες δαχτυλίδια,
που ’ναι φτιαγμένα στο Χονγκ-Κονγκ και στη Σαγκάη.

Μου φαίνεται πως τα ’χεις χάσει,
νόμιζα είχε ωριμάσει,
σιγά την γκόμενα που βρήκες ν’ αγαπήσεις…

Στο τέλος νικάμε

...κι αν μας δέσουν μαζί στο κατάρτι μην φοβάσαι – στο τέλος νικάμε!...



Στίχοι: Πάνος Σταθόγιαννης
Μουσική: Γιάννης Ιωάννου
Πρώτη εκτέλεση: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & Καλλιόπη Βέτα ( Ντουέτο )

Βουτάω βαθιά σου, θηλυκέ μου ουρανέ
και ναυαγώ στης αγκαλιάς σου την απόχη
- Μου είπες όχι, αλλά ξέρω ήταν ναι!
- Σου είπα ναι και εσύ το μέτρησες σαν όχι...

Μην κοιτάζεις συνέχεια τον χάρτη
μην ρωτάς τις πυξίδες που πάμε
κι αν μας δέσουν μαζί στο κατάρτι
μην φοβάσαι – στο τέλος νικάμε!

Κοντά σου γίνομαι κακός ηθοποιός
κι εσύ μακριά μου ανολοκλήρωτο στιχάκι
τι κι αν μας γύρισε την πλάτη του ο Θεός
φτάνει μονάχα ν’ αγαπιόμαστε λιγάκι

Χαρές μας έβγαλαν σε τούνελ ενοχής
πληγές μας έγιναν πολύτιμα στολίδια
ψυχές που ανοίγονται σαν οίκοι ανοχής
ψυχές που κλείνονται στο μέσα τους σαν στρείδια

Μην κοιτάζεις συνέχεια τον χάρτη
μην ρωτάς τις πυξίδες που πάμε
κι αν μας δέσουν μαζί στο κατάρτι
μην φοβάσαι – στο τέλος νικάμε!

Τάνια

Χρόνια στο νοίκι σ' έναν παράδεισο-πυριτιδαποθήκη
κι εσύ ν' ανθίζεις μες σ' του κήπου μου το χιόνι...



Μουσική: Μάκης Ψαραδέλλης
Στίχοι: Πάνος Σταθόγιαννης
Ερμηνεία: Μάκης Ψαραδέλλης (Τα Φώτα Απέναντι)


Χρόνια στο νοίκι
σ' έναν παράδεισο-πυριτιδαποθήκη
κι εσύ ανθίζεις μες σ' του κήπου μου το χιόνι
καπνίζουν κάνες και λουλάδες και λιβάνια
μέσα στη σκόνη
άμα χαθώ θα μείνεις μόνη
να χαιρετάς τα καραβάνια
- σε θέλω Τάνια.

Σκοπιά στον Έβρο
ισορροπίες σ' ένα τεντωμένο νεύρο
μαύρο αστέρι μ' έχει βάλει στο σημάδι
σε μια στιγμή περνάνε χρόνια και ζαμάνια
αύριο βράδυ
κερνάω ρακή στο Βελιγράδι
στο τσιπουράδικο ''Βαλκάνια''
- σε θέλω, Τάνια.

Αυτό σου λέω
αν δε με θέλεις θα φουντάρω στο Αιγαίο
στη Μαύρη Θάλασσα και στα στενά του Οτράντο
και θα με ψάχνεις στα νησιά και στα λιμάνια
κάνε κουμάντο
όνειρα φέρνω κοντραμπάντο
με καραβάνι στα Βαλκάνια
- σε θέλω, Τάνια.

Χρόνια στο νοίκι
σ' έναν παράδεισο-πυριτιδαποθήκη
κι εσύ ν' ανθίζεις μες σ' του κήπου μου το χιόνι
καπνίζουν κάνες και λουλάδες και λιβάνια
και στο μπαλκόνι
το ματωμένο σου σεντόνι
κρεμούν σημαία τα Βαλκάνια
- σε θέλω, Τάνια.


Δισκογραφία:
Τα Φώτα Απέναντι - Ένα φύλλο ταξιδεύει (2011)

Έτσι είναι ο Έλληνας

Τι είναι ο Έλληνας τελικά;



Στίχοι: Μάνος Ξυδούς & Πάνος Σταθόγιαννης
Μουσική: Μάνος Ξυδούς & Ηλίας Μακρίδης & Παναγιώτης Νταβέλος
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου


Στις γειτονιές όταν βραδιάζει τα παιδιά
λένε τραγούδια σαν το κύμα λυπημένα
και ψιθυρίζουν προσευχές σε φυλαχτά
που έχουν πάντα στον λαιμό τους κρεμασμένα

Σαββατοκύριακα στης μπάλας το ρυθμό
βλέπουνε πράσινα τα κόκκινα φανάρια
σε μία θέση στην εξέδρα τον φτωχών
αναζητούνε την χαμένη υπερηφάνεια

Έτσι είναι ο Έλληνας και δεν φοβάται
τρελοί αγγέλοι πάνω του όταν κοιμάται
Έτσι είναι ο Έλληνας κι αν τον μπερδέψεις
να ξέρεις δύσκολα πολύ θα ξεμπερδέψεις

Στις παραλίες απόγευμα γυμνοί
η ζεστή αυτή μπορεί να σε τρελάνει
χωρίς να νοιάζονται για ότι κι αν συμβεί
ανακατεύουν της ψυχής τους το χαρμάνι

Ανεμοστρόβιλος φουρτούνες και βροχή
από νοτιάς το 'χει γυρίσει ντραμουντάνα
μ' αυτοί την πέφτουν σε μια ξέμπαρκη μικρή
και ας μην έχουνε στην τσέπη τους δεκάρα

Έτσι είναι ο Έλληνας και δεν φοβάται
τρελοί αγγέλοι πάνω του όταν κοιμάται
Έτσι είναι ο Έλληνας κι αν τον μπερδέψεις
να ξέρεις δύσκολα πολύ θα ξεμπερδέψεις

Δισκογραφία:
Προσέχω δυστυχώς - 2002