Τίποτα

Ας είχε ένα λόγο να υπάρχει η πίκρα...

 

Μακάρι να μπορούσαν να εξαφανιστούν όλα όσα ένοιωσα!

Μακάρι να αδιαφορούσα, σ’ άλλο σταθμό να σταματούσα…

Δεν έχω να θυμάμαι τίποτα καλό

δεν έχω να θυμάμαι τίποτα κακό

κι αυτό είναι χειρότερο…

Μακάρι να είχαν γίνει πολλά να ‘χω κάτι να σκέφτομαι…

Μακάρι να το μετάνιωνα μετά κι η φυγή ας με μαχαίρωνε!

Δεν έχω να θυμάμαι τίποτα καλό

δεν έχω να θυμάμαι τίποτα κακό

κι αυτό είναι χειρότερο…

Ας είχε ένα λόγο να υπάρχει η πίκρα

να μη νοιώθω πως είμαι τρελή

να αγαπώ μια σκιά, να αγαπώ ένα όνειρο

να αγαπώ ένα τίποτα…. τίποτα καλό τίποτα κακό…

 

 Ιωάννα Τσαβδαρίδου

Μη!

Ήταν μια λάθος στιγμή, τότε που άλλαξε ο νους την ψυχή...

Ήταν μια λάθος στιγμή, τότε διάλεξα απλά τη φυγή.

Δε την άκουσα Θεέ μου μες τα στήθη βαθιά

την καρδιά που χτυπούσε για εκείνον τρελά…

Και μου φώναζε ΜΗ,

μη το κάνεις… λέξη μην πεις…

θα μένω μισή για όσο ζεις

κλείσε το στόμα εκλιπαρούσε…

κλείσε το στόμα και μη το λες,

ότι έγινε, ήταν ‘’εχθές’’!

Ήταν μια λάθος στιγμή, τότε που άλλαξε ο νους την ψυχή.

Κι καρδιά που ζητούσε του μυαλού εντολή…

δε την άκουγα τότε η τρελή!

Και μου φώναζε ΜΗ,

μη το κάνεις… λέξη μην πεις…

θα μένω μισή για όσο ζεις

κλείσε το στόμα εκλιπαρούσε…

κλείσε το στόμα και μη το λες,

ότι έγινε, ήταν ‘’εχθές’’!

Ιωάννα Τσαβδαρίδου 

Ευτυχώς

Ευτυχώς που υπάρχουν και τα όνειρα...

Οι δυο μας κάτω απ’ τη βροχή με μια ψυχή…

δε σταματάω να σου φωνάζω… σ’ αγαπάω!!

Πάλι ξυπνάω ιδρωμένη η εικόνα άξαφνα φεύγει..

όνειρο ήτανε ξανά… ένα απ’ τα πολλά…

μα ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτά!

Τα δυο κορμιά ενωμένα στην αμμουδιά…

μέσα στο πάθος και τα φιλιά έχουν ζωή

Μα πάλι ξυπνάω ξαφνικά χάνεται η θάλασσα κι η αμμουδιά

όνειρο ήτανε ξανά… ένα απ’ τα πολλά…

μα ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτά!

Ιωάννα Τσαβδαρίδου 

Το χαρτάκι

 Δε σου είπα σ’ αγαπάω...

 

Εκείνο το μικρό χαρτάκι

γκρέμισε αμέσως την ψυχή μου

εκείνο το μικρό χαρτάκι

άλλαξε τα πάντα στη ζωή μου…

Μπορεί και για καλό, πάντως η μοίρα

άλλα είχε γραμμένα…

ένα όνομα κι ένα τηλέφωνο στην τσέπη σου κρυμμένα…

Έτσι έμαθα για εκείνη, λάθος μέρα, λάθος ώρα

και μου κόπηκε η φόρα για όσα ήθελα να πω…

να σου ανοίξω την καρδιά μου, για πρώτη φορά,

τόσα χρόνια μετά!

Ίσως βρήκα το χαρτάκι για να ζούμε χωριστά…

Ένα τόσο δα χαρτάκι

πάγωσε τα όνειρά μου, μού κοψε και τον αέρα

ένα τόσο δα χαρτάκι

έγινε βάρος στην καρδιά μου από εκείνη τη μέρα…

Μπορεί και για καλό, πάντως η μοίρα

άλλα είχε γραμμένα…

ένα όνομα κι ένα τηλέφωνο στην τσέπη σου κρυμμένα…

Έτσι έμαθα για εκείνη, λάθος μέρα, λάθος ώρα

και μου κόπηκε η φόρα για όσα ήθελα να πω…

να σου ανοίξω την καρδιά μου, για πρώτη φορά,

τόσα χρόνια μετά!

Ίσως βρήκα το χαρτάκι για να ζούμε χωριστά…

Δε σου είπα σ’ αγαπάω

δε σου είπα μείνε εδώ

δε σου είπα ξενυχτάω

δε σου είπα σε ποθώ!!

Ιωάννα Τσαβδαρίδου

Το λουλούδι

Το λουλούδι μας στο χώμα έπεσε και χάθηκε...


Εκείνο τ’ όμορφο λουλούδι που μου χάρισες παλιά,
εγώ το ‘κανα τραγούδι, το αγάπησα βαθιά…

Το ‘βαλα σ’ ένα σωλήνα από φυσητό γυαλί
 και το πρόσεχα σα να ‘χε και αυτό ψυχή!

Του μιλούσα, το κοιτούσα, κι έβλεπα κάθε βραδιά,
που περνούσαμε οι δυο μας, με τ’ αστέρια συντροφιά.

Το ‘βαλα σ’ ένα σωλήνα από φυσητό γυαλί
και το πρόσεχα σα να ‘χε και αυτό ψυχή!

Μία μέρα τόσο κρύα, που τρυπούσε το πετσί,
ήρθε και η προδοσία να παγώσει την ψυχή…

Τότε ήταν που ο σωλήνας ράγισε στα ξαφνικά
έσπασε με έναν κρότο που βουίζαν τα αφτιά…

Το λουλούδι μας στο χώμα έπεσε και χάθηκε
όπως η παλιά αγάπη που μαράθηκε!

Μα η σκόνη του νομίζω πως πλανιέται στον αέρα
σα φυσάει ο βαρδάρης το γυρνάει παντού σα σφαίρα!


Ιωάννα Τσαβδαρίδου

Περιπλανιέμαι

Είμαι χαμένος σε άλλη γη...
 
Είμαι ταξιδιώτης που ναυάγησε

χάθηκε στο χρόνο μέσα ράγισε

πίστεψε σε λόγια που του τάξανε

μα ήταν όλα ψεύτικα... ξεβάψανε.

Και η ώρα περνάει και δεν ξέρω που πάει

είμαι χαμένος σε άλλη γη,

περιπλανιέμαι, περιπλανιέμαι, περιπλανιέμαι,

και όπου βγει!

περιπλανιέμαι και όπου βγει

πήρε όλο μου το είναι και το δάκρυ μάτωσε

πήρε της καρδιάς το χτύπο και μετά την πάτησε

κοίτα πως με κατάντησε.

Σε ξένα μέρη σ' άγνωστα μονοπάτια

με μαύρους κύκλους στα μάτια

περιπλανιέμαι, περιπλανιέμαι, περιπλανιέμαι,

και όπου βγει!

περιπλανιέμαι και όπου βγει

είμαι χαμένος σε άλλη γη,

περιπλανιέμαι, περιπλανιέμαι, περιπλανιέμαι,

και όπου βγει!

Είμαι σε δίνη σ' ένα κενό,

απ' το σκοτάδι πως να κρυφτώ

μου λείπεις το βλέπω σε χάνω,

μα είμαι μόνος τι να κάνω...

περιπλανιέμαι..... περιπλανιέμαι

 Ιωάννα Τσαβδαρίδου

Φοβάμαι!

Φίλε τα ύπουλα λόγια φοβάμαι...

Φοβάμαι! Τη μοναξιά μου φοβάμαι

Τα όνειρα μου φοβάμαι, φοβάμαι πολύ.

Φίλε τα δάκρυα μου  φοβάμαι

Κι όλα τα πάθη φοβάμαι πολύ.

Φοβάμαι! Φοβάμαι λέω και ματώνω

Τα όνειρα μου πληρώνω,

Τη μοναξιά πληρώνω, πληρώνω ακριβά.

Φοβάμαι τη μοναξιά μου φοβάμαι

Και τις πληγές μου φοβάμαι, φοβάμαι πολύ.

Φίλε τα ύπουλα λόγια φοβάμαι

Το λάθος πλάνο φοβάμαι πολύ.

Φοβάμαι! Πλάι στάσου φοβάμαι

Το χρόνο φοβάμαι, φοβάμαι πολύ.

Φίλε πόσο φοβάμαι, θα μείνω μόνη φοβάμαι

Τη μοναξιά!

 Ιωάννα Τσαβδαρίδου

Το φεγγάρι

Καλωσορίσατε Ιωάννα στη συντροφιά μας...

Το φεγγάρι κρυμμένο στα σύννεφα

μα ο αέρας φυσάει ζεστός

και η πόλη ακούει τα παράπονα

που της λέει ο ουρανός…

Και τις σκέψεις τυλίγουν τα κύματα

και ο χρόνος φαντάζει μικρός

Το μυαλό μου να λύνει τα αινίγματα

που του άφησε πριν ο καιρός.

Το φεγγάρι κρυμμένο στα σύννεφα

μα ο κόσμος περνάει βιαστικός

και το μόνο που αφήνει διλήμματα

για το λόγο που λείπει αυτός…

Και τις σκέψεις τυλίγουν τα κύματα

και ο χρόνος φαντάζει μικρός

Το μυαλό μου να λύνει τα αινίγματα

που του άφησε πριν ο καιρός.

Ιωάννα Τσαβδαρίδου