Μη μ’ αφήσεις

Πανέμορφο, ανέκδοτο Ποίημα από την Βίκυ Δερμάνη!... Λύχνε μου, σ' ευχαριστώ...

Θαρρώ  πως δεν θ’ αντέξουν

τα παλιά τριμμένα όνειρα

που με τάξη τόση έβαλα

σε συρτάρια και ράφια

σε ντουλάπια και τσέπες

σαθρά τριμμένα όνειρα

έβαλα με τάξη τόση

μη με αφήσεις κι εσύ

το χέρι γλιστρά

ιδρώτας το λούζει

το χέρι πονά και στάζει

μη μ’ αφήσεις κι εσύ

στάσου κοντά

τον ρόγχο ν’ ακούω της σιωπής

άκου

αλυχτούν τ’ αγριεμένα όνειρα  

ανελέητα θεριά ανήμερα

καταβροχθίζουν δάκρυα

άκου

ποτέ δεν σε είχα

μα στάσου πλάι μου

δεν αργώ

θα ντυθώ τα φθαρμένα

μη και κρυώσω

με ακούς;

δεν είμαστε λίγοι οι ζωντανοί

μα κι αν οι νεκροί πιο πολλοί  

ας τους αναστήσουμε

ας αναστηθούμε

μη μ’ αφήσεις κι εσύ

μη μ' αφήσεις

Βίκυ Δερμάνη

http://lyhnoskeomenos.blogspot.com/2012/03/blog-post_02.html 

Άνθιση

Ονειρευόμαστε μιαν Άνοιξη
μ’ ένα κορμί κλυδωνιζόμενο
μ’ ένα ανθισμένο βλέμμα
στα σκιρτήματα των φύλλων

οργώνουν τα δάχτυλα χωράφια
μέσα στη βροχή
σπέρνουν πνοές
μιαν άγρια προσδοκία
να χαραχτεί η ψυχή
πάνω στην πέτρα
όπως σμιλεύονται τ’ αγάλματα
αναζητώντας τη μέθη του ήλιου
γύρω απ’ της καρδιάς μας τα βότσαλα
τα φαγωμένα απ’ την αρμύρα
σηκώνοντας το βάρος
των ποταμών όλων
στις παλάμες μας
με μιαν σιωπή αγέρωχη
με ένα κλαδί αγριελιάς στο στόμα
ένα λεπτό μικρό κλαδί
που ταπεινά απιθώνουμε
εκεί που χύθηκε το κόκκινο κρασί
σκορπώντας τις ανάσες μας
στην λευκή ευφορία των γλάρων

Βίκυ Δερμάνη
http://lyhnoskeomenos.blogspot.com/2011/03/blog-post_19.htm