Εξομολόγηση

Κι αυτές οι σκέψεις χαρακώνουν το κορμί μου...

Στίχοι: Γιαννούλης Λαούδης
Σύνθεση : Γιάννης Βελίκης, Χρήστος Φολτόπουλος, Βίκη Κουλιανού
Ερμηνεία: Γιάννης Βελίκης - Arpeggios M.P.
Mix - Mastering - Ηχοληψία - Παραγωγή: Χρήστος Φολτόπουλος.


Πέρασαν μέρες και δεν έχω μήνυμά σου
που δεν πήρα ένα στίγμα απ’ την καρδιά σου
χάθηκε πλέον κάθε ελπίδα να γυρίσεις
εσύ που έλεγες ποτέ δεν θα μ’ αφήσεις

Πόσο μου έλειψε, δεν ξέρεις, η φωνή σου
πόσο μου έλειψε η αγάπη η δική σου
σαν το σκοτάδι μοιάζει τώρα η ζωή μου
κι αυτές οι σκέψεις χαρακώνουν το κορμί μου

Σε αγαπώ, σε θέλω τόσο κι ας πονάω
κι ας ματώνω, ας υποφέρω, ας ξεψυχάω
δεν είσαι εδώ για να με βλέπεις πως περνάω
σε αγαπώ, κατάλαβέ το… Σ’ αγαπάω..

Όσα περάσαμε ποτέ δεν θα ξεχάσω
Ό,τι αισθάνθηκα ποτέ δεν θα αδειάσω
θα είσαι πάντα ένα κομμάτι από εμένα
ένα ναυάγιο στης ψυχής μου τον πυθμένα

Ποτέ δεν μπόρεσα να σου γράψω ένα στίχο
μία καρδιά να ζωγραφίσω σε έναν τοίχο
κι αν είχα δάκρυα μια θάλασσα να φτιάξω
δεν είχα δύναμη την σκέψη σου να αλλάξω

Σε αγαπώ, σε θέλω τόσο κι ας πονάω
κι ας ματώνω, ας υποφέρω, ας ξεψυχάω
δεν είσαι εδώ για να με βλέπεις πως περνάω
σε αγαπώ, κατάλαβέ το… Σ’ αγαπάω.


 Arpeggios M.P.

ΜΑΖΙ ΣΟΥ

Φοράω μια διπλή ζώνη γύρω στο στήθος κι ονειρεύομαι πως είναι κόμπος που δένει την καρδιά μας...

Στίχοι: Wu Ti & Αγνώστου (Στίχοι: προσαρμογή 2 ποιημάτων «ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥΣ» του Wu Ti (5ος-6ος αι. μ.Χ.) και το «ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ» αγνώστου, Εκδ. Πλέθρον, προσαρμογή: Γιάννης Βελίκης).

Σύνθεση: Γιάννης Βελίκης, Χρήστος Φολτόπουλος, Βίκη Κουλιανού

Ερμηνεία: Βίκη Κουλιανού

Ποιος λέει πώς εγώ πόθησα

αυτόν το χωρισμό,

Πως θέλησα αυτήν

την απομάκρυνση;

Τα ρούχα μου αναδίνουν

ακόμα το άρωμά σου,

τα χέρια μου κρατούν

ακόμα το γράμμα σου.

  

Σε βουνό ψηλά,

μαζί σου θέλω να σμίξω μια μέρα

για μιαν ολάκερη ζωή,

για παντοτινά.

Κι αν ποτέ μου σ’ αφήσω

Χιόνια θα 'ρθουν μεσ’ στο καλοκαίρι

Και η γη κι ουρανός θα γίνουν ένα.

Φοράω μια διπλή

ζώνη γύρω στο στήθος

κι ονειρεύομαι πως είναι κόμπος

που δένει την καρδιά μας.

Μάθε την αγάπη τους

Ότι οι άνθρωποι την κρύβουν

σαν ακριβό λουλούδι

που δεν πρέπει να κοπεί

Σε βουνό ψηλά,

μαζί σου θέλω να σμίξω μια μέρα

για μιαν ολάκερη ζωή,

για παντοτινά.

Κι αν ποτέ μου σ’ αφήσω

Χιόνια θα ρθουν μεσ’ το καλοκαίρι

Και η γη κι ουρανός θα γίνουν ένα.

Arpeggios M.P.

Σ’ αποζητώ

Σαν το δοξάρι που γυρεύει σε βιολί ονειρεμένες μελωδίες ν’ αναστήσει!...

Στίχοι: Στέλιος Φραγκάκης

Σύνθεση : Γιάννης Βελίκης, Χρήστος Φολτόπουλος, Βίκη Κουλιανού.

Εκτέλεση: Βίκη Κουλιανού, Γιάννης Βελίκης

Ηχοληψία -- Παραγωγή: Χρήστος Φολτόπουλος.

 

Σ’ αποζητώ

όπως το χώμα αναμένει τη βροχή

πριν έρθει η Άνοιξη τα δέντρα να καρπίσει

Σε λαχταρώ

όπως το γέλιο η θλιμμένη η ψυχή

και η πεταλούδα το γαρούφαλλο ν’ ανθίσει

Σ’ αποζητώ και σε πονώ,

κι όπου βρεθώ

κι όπου σταθώ

θα σε γυρεύω!

Τι πιο μεγάλο κι αληθινό

να ξαναπώ

πως σ αγαπώ

και σε λατρεύω!

Σ’ αποζητώ

σαν το δοξάρι που γυρεύει σε βιολί

ονειρεμένες μελωδίες ν’ αναστήσει!...

Σε λαχταρώ

όπως το στόμα λαχταράει το φιλί

από δυο χείλη αγαπημένα να τρυγήσει

Arpeggios M.P.

Θα 'ναι

Ακόμα λίγο άσε με να σ’ αγαπώ... Κι ύστερα, σκότωσέ με!

Στίχοι: Θεόφιλος Σαρασίδης

Σύνθεση: Γιάννης Βελίκης, Χρήστος Φολτόπουλος, Βίκη Κουλιανού

Ερμηνεία: Γιάννης Βελίκης - Arpeggios M.P.

Ηχοληψία - Παραγωγή: Χρήστος Φολτόπουλος.  

Θα 'ναι τα μάτια σου δυο θάλασσες

κι εγώ καράβι αταξίδευτο,

που ξεκινάει για τ' άγνωστο, το απατηλό, το λάγνο.

Θα 'ναι η φωνή σου το γλυκό τραγούδι των Σειρήνων,

που θα με παρασέρνει

στης αγκαλιάς σου το φιλόξενο ακρογιάλι.

Κι αν είσαι όνειρο, παιχνίδι του μυαλού,

μη μ' αρνηθείς!

Μη σβήσεις... Μη χαθείς...

Ακόμα λίγο άσε με να σ’ αγαπώ...

Κι ύστερα, σκότωσέ με!

Θα 'ναι τα χείλη σου τριαντάφυλλα.

Με τ' άρωμά τους θα μεθώ.

Με τ' άγγιγμά τους θα πεθαίνω.

Θα 'ναι τα χέρια σου δυο κρίνα.

Χάδι ανοιξιάτικο στη φθινοπωρινή μελαγχολία.

Κι αν είσαι όνειρο, παιχνίδι του μυαλού,

μη μ' αρνηθείς!

Μη σβήσεις... Μη χαθείς...

Ακόμα λίγο άσε με να σ’ αγαπώ...

Κι ύστερα, σκότωσέ με!

Θα 'ναι το στήθος σου λωτός.

Λήθη παντοτινή της μοναξιάς

που μ' έχει αλυσοδέσει…

Κι αν είσαι όνειρο, παιχνίδι του μυαλού,

μη μ' αρνηθείς!

Μη σβήσεις... Μη χαθείς...

Ακόμα λίγο άσε με να σ’ αγαπώ...

Κι ύστερα, σκότωσέ με!

Arpeggios M.P.

Εάν εσύ δε μ' αγαπήσεις

Kι εγώ πάλι τρομοκρατημένος πως ίσως δεν αγαπηθώ πως ίσως αγαπήσω, αλλά όχι εσένα...


Στίχοι: Σάμιουελ Μπέκετ (ποίημα Συνδεδεμένος, μτφ. Αγνώστου, προσαρμογή: Γιάννης Βελίκης)
Σύνθεση: Γιάννης Βελίκης, Χρήστος Φολτόπουλος, Βίκη Κουλιανού.
Ερμηνεία: Γιάννης Βελίκης (Αrpeggios M.P.) 

Είναι τέτοια η απελπισία στο να κρύβεις τις λέξεις που θες να πεις Με τη φυγή σου οι ώρες πέφτουν πάνω μου βαριές σύντομα θα σέρνονται, πάνω σ’ ένα κρεβάτι όπου οι μάχες αρπάζονται τυφλά αναζωπυρώνοντας αναμνήσεις από παλιές αγάπες αντικρίζοντας ματιές εκεί που κάποτε ήταν τα δικά σου μάτια και γι’ αυτούς που αγαπάμε εννέα μέρες δεν είναι ποτέ αρκετές ούτε εννέα μήνες, ούτε εννέα ζωές
Και σου λέω πάλι εάν εσύ δεν με διδάξεις δεν θα μάθω σου λέω πάλι, τελευταία φορά που σου το λέω εάν εσύ δεν μ’ αγαπήσεις δε θ’ αγαπηθώ ποτέ εάν εγώ δεν σ’ αγαπήσω δε θ’ αγαπήσω ποτέ
η ανατάραξη των ειπωμένων λέξεων χτυπά στην καρδιά και πάλι Αγάπη αγάπη αγάπη σαν γδούπος βαρύς ενός παλιού εμβόλου κι εγώ πάλι τρομοκρατημένος πως ίσως δεν αγαπηθώ πως ίσως αγαπήσω, αλλά όχι εσένα
πως ίσως αγαπηθώ αλλά όχι από εσένα ξέροντας πως να μη ξέρω να προσποιούμαι εγώ και όλοι οι άλλοι που θα σε αγαπήσουν αν σε αγαπήσουν, εκτός κι αν δεν σ’ αγαπήσουν

Arpeggios M.P.

Φως του δικού σου αστερισμού

Θέλω να βγω απ’ τα κελιά μου, έλα αγάπη μην αργείς...

Στίχοι: Ασκληπιάδα Κυριάκου
Σύνθεση: Γιάννης Βελίκης, Χρήστος Φολτόπουλος, Βίκη Κουλιανού
Εκτέλεση: Γιάννης Βελίκης (Αrpeggios M.P.)
Ηχοληψία - Παραγωγή: Χρήστος Φολτόπουλος.


Μες στις στιγμές μού δίνει σήμα
φως του δικού σου αστερισμού
κι η ένωσή μας βλέπω μοιάζει
όπως της γης και τ’ ουρανού.

Κι αν το τιμόνι έχω χάσει
στην τρικυμία της ζωής
θα ’χω εσένανε πυξίδα
όταν κοντά μου εσύ θα ’ρθεις.

Θλιμμένο νούφαρο η καρδιά μου
στο περιθώριο της ζωής
έξω θα βγω απ’ τα κελιά μου
άμα στο δρόμο μου φανείς.
Θλιμμένο νούφαρο η καρδιά μου
στο περιθώριο της ζωής
θέλω να βγω απ’ τα κελιά μου
έλα αγάπη μην αργείς.

Σκόνη η ζωή μου του ανέμου
ήτανε πριν φανείς εσύ
και όλες οι στιγμές τα βράδια
βυθίζονταν μες στο γιατί.

Αχ με δοκίμασε η τύχη
κι εκτροχιάστηκα μακριά
μα τώρα οδηγό στο χάρτη
εσένα ορίζει η καρδιά.


 Αrpeggios M.P.

Έψαξα να σε βρω

Όλα όσα ψάχνω μόνο σε ένα θα τα βρω…


Στίχοι: Αγνώστου

Σύνθεση : Γιάννης Βελίκης, Χρήστος Φολτόπουλος, Βίκη Κουλιανού

Εεμηνεία: Βίκη Κουλιανού, Γιάννης Βελίκης (Αrpeggios M.P.)

Ηχοληψία -- Παραγωγή: Χρήστος Φολτόπουλος

Έψαξα να βρω τα πιο όμορφα χρώματα…
και μάζεψα λουλούδια,
κοίταξα ώρες ατέλειωτες θάλασσες και ουρανό,
ηλιοβασιλέματα, ανατολή πουλιά και ουράνιο τόξο…
μα απ’όλα όσα αντίκρισα ένα με μάγεψε μονάχα…
το ωραιότερο γαλάζιο, το πιο βαθύ και φωτεινό…
το χρώμα των ματιών σου!
Έψαξα να βρω τα πιο ευωδιαστά αρώματα…
και μύρισα τον άνεμο η άνοιξη σαν μπαίνει και άνθη και αρώματα και τη βροχή που πέφτει…
μα απ’όλα όσα μύρισα ένα με πλάνεψε μονάχα…
το πιο ωραίο άρωμα που δεν θα το ξεχάσω, με ταξιδεύει, με μεθά… το άρωμα του κορμιού σου!
Έψαξα να βρω τον πιο ωραίο ήχο…
κι άκουσα πουλιά να κελαηδούν, το θρόισμα των φύλλων το νεράκι που κυλά και μελωδίες
μα απ’όλους όσους άκουσα ένας με μάγεψε μονάχα….
με γαληνεύει πάντοτε… τόσο γλυκός και τρυφερός…
ο ήχος της φωνής σου!
Έψαξα να βρω την πιο ωραία εικόνα…
κι είδα βουνά και θάλασσες και δάση και τοπία…
μα απ’όλες όσες κοίταξα μια με μάγεψε μονάχα…
με ηρεμεί σαν την κοιτώ… γεμάτη αρμονία…
και είναι η μορφή σου!
Έψαξα να βρω την ευτυχία κάπου…
και πλούτη μάζεψα πολλά και
όλο τον κόσμο γύρισα και γνώρισα τη δόξα και ανθρώπους και κουλτούρες και γεύτηκα τα πάντα…
μα ύστερα κατάλαβα πως όλα όσα ψάχνω μόνο σε ένα θα τα βρω…
και χρώματα και αρώματα και μουσικές και εικόνες και όλη την ευτυχία…
και στην ύπαρξή σου.

Αrpeggios M.P.

Μονόγραμμα

Κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς...


Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης (Προσαρμογή: Βίκη Κουλιανού).
Σύνθεση : Γιάννης Βελίκης, Χρήστος Φολτόπουλος, Βίκη Κουλιανού
Εκτέλεση: Γιάννης Βελίκης  (Arpeggiosmp)
Ηχοληψία - Παραγωγή: Χρήστος Φολτόπουλος

Σ' αγαπάω μ' ακούς;
Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς
και τραγουδάω για τα αλλά που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια.
Για τα «πίστεψέ με» και τα «μη.»
Μια στον αέρα μια στη μουσική,
εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδάω
κλαίω για το σώμα πού άγγιξα και είδα τον κόσμο.
Είμ' εγώ μ' ακούς;
Σ' αγαπώ μ' ακούς;
Πουθενά δεν πάω μ' ακούς;
Η κανένας ή κι οι δυο μ' ακούς;
Είμ' εγώ μ' ακούς;
Σ' άλλη γη σ' άλλο αστέρι μ' ακούς;
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε ο ίδιος μ' ακούς

Έτσι μιλώ για 'σένα και για 'μένα..
Επειδή σ' αγαπάω και στην αγάπη
ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος

από παντού, για 'σένα, μέσα στα σεντόνια,
να μαδάω λουλούδια κι έχω τη δύναμη.
Αποκοιμισμένο, να φυσάω να σε πηγαίνω παντού,
σ' έχουν ακούσει τα κύματα πώς φιλάς,
πώς λες ψιθυριστά το «τι», πως χαϊδεύεις;
Είμ' εγώ μ' ακούς;
Σ' αγαπώ μ' ακούς;
Πουθενά δεν πάω μ' ακούς;
Η κανένας ή κι οι δυο μ' ακούς;
Είμ' εγώ μ' ακούς;
Σ' άλλη γη σ' άλλο αστέρι μ' ακούς;
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε ο ίδιος μ' ακούς

Πάντα εμείς το φως κι η σκιά.
Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτάδι,
πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά
Το κλειστό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ.

ArpeggiosMP

ΟΝΕΙΡΟ ΜΕΣΑ Σ΄ΟΝΕΙΡΟ

Η ζωή είναι όνειρο κρυμμένο μέσα σ' άλλο...

Ποίηση:  Έντγκαρ Άλλαν Πόε

Μετάφραση: Κώστας Ουράνης

Σύνθεση : Γιάννης Βελίκης.

Ερμηνεία: Γιάννης Βελίκης (Αrpeggios M.P.)

Ηχοληψία -- Παραγωγή: Χρήστος Φολτόπουλος

Το υστερνό μου φίλημα στο μέτωπο σου πάρε
και άφησε με, αγάπη μου, δυο λόγια να σου πω
Αλήθεια λες σαν όνειρο πως διάβηκε η ζωή μου
χωρίς κανένα ατέλειωτο και ξέμακρο σκοπό.

Μα αν η ελπίδα πέταξε σε μέρα ή σε νύχτα
εκεί με σκέπασε βουνό της δυστυχιάς μεγάλο
σου φαίνεται πως έχασα το πιο λίγο καλή μου
αφου η ζωή είναι όνειρο κρυμμένο μέσα σ' άλλο.

Στέκομαι σ' άγρια ακρογιαλιά που δέρνει το κύμα
κι άμμους χρυσούς στα χέρια μου σφιχτά σφιχτά κρατάω
τι λίγοι και πως χάνονται απ' τα κλειστά μου χέρια
ενώ εγώ σε δάκρυα ολόπικρα ξεσπάω.

Θεέ μου, είναι αδύνατο να σώσω μόνο έναν
από το κύμα που κυλά με θόρυβο μεγάλο;
Είναι όλα όσα βλέπουμε σ' αυτόν εδώ τον κόσμο
ένα όνειρο ατέλειωτο κρυμμένο μέσα σ' άλλο;

Arpeggios M.P.

Σε αναπνέω

Άλλη κατοικία δεν έχω , μένω στο σώμα σου ...


Ποίηση: Γιάννης Ρίτσος
Μουσική: Γιάννης Βελίκης (βασισμένο σε ιδέα του U.J.Roth)
Ερμηνεία: Γιάννης Βελίκης - Arpeggios M.P.
Ηχοληψία - Εκτέλεση Παραγωγής: Χρήστος Φολτόπουλος.

Μέσα σε λίγες νύχτες
πως πλάθεται και καταρρέει
Όλος ο κόσμος ;

Οι νύχτες με στενεύουν
στην απουσία σου.

Όπου κι αν βρίσκεσαι
υπάρχω και εγώ
Όσο απομακρύνεσαι
Σε πλησιάζω , Σε αναπνέω.

Ηδονή -
Πέρα από την γέννηση
Πέρα από τον θάνατο
Τελικό και αιώνιο
Παρόν.

Τι να κάνω τα 'άστρα
Τώρα που λείπεις εσύ ;
Με το κόκκινο του αίματος
Είμαι για σένα , Σε αναπνέω

Η γλώσσα Εγγίζει
Βαθύτερα από τα δάκτυλα
Ενώνεται .
Τώρα με τη δική σου αναπνοή
Ρυθμίζεται το βήμα μου και ο σφυγμός
Άλλη κατοικία δεν έχω ,
μένω στο σώμα σου , Σε αναπνέω

(Γυμνό Σώμα, Τα Ερωτικά, Εκδ. Κέδρος)

Arpeggios M.P.

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Η πρώτη κίνηση θα ήταν να φωνάζει, κάθε μέρα, ξυπνώντας, σε έναν κόσμο γεμάτο αδικίες και αθλιότητες κάθε είδους : « διαμαρτύρομαι , διαμαρτύρομαι ……»


Κείμενο: Federico García Lorca (Μετάφραση: Τάκη Βαρβιτσιώτη)
Μουσική: Χρήστος Φολτόπουλος, Γιάννης Βελίκης.  
Απαγγελία: Χρήστος Φολτόπουλος (Arpeggios M.P.)

Μα τι να σου πω για την ποίηση ; Τι να σου πω γι αυτά τα σύννεφα , γι αυτό τον ουρανό ; Να τα κοιτάζω , να τα κοιτάζω , να τα κοιτάζω και τίποτα άλλο. Καταλαβαίνεις πως ένας ποιητής δεν μπορεί να πει τίποτα για την ποίηση. Ας τα αφήσουμε αυτά στους κριτικούς και στους δασκάλους. Μα ούτε κι εσύ , ούτε κι εγώ , ούτε κανένας ποιητής , δεν ξέρουμε τι είναι ποίηση. Είναι εκεί , κοίταξε. Έχω την φωτιά μέσα στα χέρια μου , το ξέρω και δουλεύω τέλεια μαζί της. Μα δεν μπορώ να μιλήσω για αυτή χωρίς να κάνω φιλολογία. Καταλαβαίνω όλες τις ποιητικές τέχνες. Θα μπορούσα να μιλήσω για αυτές , αν δεν άλλαζα γνώμη κάθε πέντε λεπτά. Δεν ξέρω. Ίσως μια μέρα να αγαπήσω πολύ την κακή ποίηση , όπως αγαπώ σήμερα την κακή μουσική , παράφορα. Θα κάψω ένα βράδυ τον Παρθενώνα για να αρχίσω να τον κτίζω το πρωί και να μην τον τελειώνω ποτέ. Στις διαλέξεις μου μίλησα κάποτε για την ποίηση , άλλα το μόνο για το όποιο δε μπορώ να μιλήσω είναι η ποίηση μου . όχι γιατί δεν έχω συνείδηση του τι κάνω. αντίθετα αν είναι αλήθεια πως είμαι ποιητής από χάρη του θεού η του δαίμονα είναι εξίσου αλήθεια ότι είμαι ποιητής χάρη στην τεχνική και την προσπάθεια , και γιατί κατέχω απόλυτα του τι είναι ποίημα. Μόνο το μυστήριο μας κάνει να ζήσουμε . μόνο το μυστήριο. Δεν τρώω , μήτε πίνω , μήτε σκέπτομαι . παρά… μονάχα με την ποίηση. Το μεγαλείο ενός ποιήματος , δεν εξαρτάται από την ευρύτητα του θέματος και τα αισθήματα που θέτει σε ενέργεια .θα μπορούσε κανείς να προσφέρει μιαν ανεξάντλητη εντύπωση του απείρου μονάχα με το σχήμα και το άρωμα ενός ρόδου . Μ ένα κουμπί , μ ένα καρούλι , μ ένα φτερό, με τα πέντε δάκτυλα του χεριού , το παιδί κτίζει έναν κόσμο δύσκολο που τον διαπερνούν ανήκουστες απηχήσεις ….

ΚΟΛΑΣΜΕΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Τα νικημένα μπράτσα της - όπλα πια πεταμένα...

Ποίηση: Κάρολος Μπωντλαίρ
Απόδοση: Γιώργος Σημηριώτης
Σύνθεση: Χρήστος Φολτόπουλος, Γιάννης Βελίκης
Ερμηνεία: Γιάννης Βελίκης (Arpeggios M.P.)
Ηχοληψία - Παραγωγή: Χρήστος Φολτόπουλος.

Λάγγεμα απ την χλωμή φεγγιά των λύχνων ξεχυνόνταν,
Και στα βαθιά προσκέφαλα τα μοσχομυρωδάτα ,
η Ιππολύτη τα τρανά τα χάδια ονειρευόταν
που την αυλαία άνοιγαν στ αθώα της τα νιάτα.
Με τα μάτια γύρευε θολά απ της τρικυμίας τη ζάλη
Τον πάναγνο της ουρανό μακριά να ξεχωρίσει ,
Σαν κείνο τον ταξιδευτή που στρέφει το κεφάλι
Στους γαλανούς ορίζοντες που το πρωί είχε αφήσει.
Τα δάκρυα απ τα μάτια της , που πέφταν κουρασμένα ,
Το τσάκισμα , το ξάφνιασμα , η πικρή γλύκα , ο σάλος ,
Τα νικημένα μπράτσα της - όπλα πια πεταμένα ,
Όλα βοηθούσαν , στόλιζαν το τρυφερό της κάλλος .
Κι ολόχαρη στα πόδια της μπροστά , να γαληνεύει ,
Της έριχνε κάτι ματιές όλο φωτιά η δελφίνη .
Σαν ένα αγρίμι δυνατό που λες παραμονεύει
Το θύμα του , αφού δαγκωνιές πάνω του πρώτα αφήνει .

« Ω Ιππολύτη μου , τι λες για αυτή την ιστορία ;
Καταλαβαίνεις τώρα εσύ , χρυσή μου , πως δεν κάνει
Τα πρώτα ρόδα σου τ αγνά να προσφερθούν θυσία
Σ εκείνη τη βαρεία πνοή που θα σου τα μαράνει ;
Εμένα τα φιλιά μου είναι λαφρά ως πεταλουδάκια
Που λίμνες διάφανες, πλατειές , χαϊδεύουν σαν βραδιάζει ,
Και του εραστού σου τα φιλιά θ' ανοίξουν όμοια αυλάκια
Που κάρο , αλέτρι κοφτερό βαθιά τη γη χαράζει .

Και θα περάσουν πάνω σου σαν τα ζευγαρωμένα
βαριά βόδια κι αλόγατα με πέταλα ως μαχαίρι ....
Ω Ιππολύτη αγάπη μου , γύρισε κατά μένα
Εσύ ψύχη μου και κάρδια , μοναδικό μου ταίρι .

Γυρνά σ' εμέ τα μάτια σου που με αστέρι μοιάζουν
Για μια γλυκεία βαλσαμική μάτια σου εγώ θα σκίσω
Τους πέπλους που ανέγνωρες απόλαυσες σκεπάζουν
Και σ ένα ατέλειωτο όνειρο θε να σ΄ αποκομίσω .

Τότε η Ιππολύτη υψώνοντας το παιδικό κεφάλι
ξάφνου η κόρη ανοίγοντας τον άπειρο της πόνο
φώναξε : «νοιώθω μια άβυσσο ν απλώνεται βαθιά μου ,
μια άβυσσο ολάνοιχτη , κι αυτή είν' η κάρδια μου
που σαν ηφαίστειο ολόφλογη κι άπατη σαν τα χάη ,
Στην λάμια τούτη χορτασμό τίποτα δεν θα φέρει !!
μουγκρίζει , κ΄ η ερινύα που πάντα αίμα διψάει,
θα καίει της ως το κόκαλο με το δαυλό στο χέρι
Ας μας χωρίσουν οι κλειστές κουρτίνες απ τα πλήθη
και τα ερωτολαγγέματα τ' ανάπαμα ας μας δώσουν !!
Ω!! θέλω να εκμηδενιστώ μες τα βαθιά σου στήθη
κι απάνω εκεί τα στήθια μου τάφου δροσιά να νιώσουν

(Aπό τη συλλογή «Απαγορευμένα Ποιήματα» του  Κάρολου Μπωντλαίρ σε απόδοση Γιώργου Σημηριώτη)

Arpeggios M.P.

Ο άνεμος στο νησί

Άσε τον άνεμο να φύγει μακριά...

Ποίηση: Πάμπλο Νερούδα (Μετάφραση: Αγνώστου)

Σύνθεση: Γιάννης Βελίκης

Ερμηνεία: Γιάννης Βελίκης(Arpeggios M.P.). 

Απαγγελία: Χρήστος Φολτόπουλος. 

Ηχοληψία - Παραγωγή: Χρήστος Φολτόπουλος.

Ο άνεμος είναι άλογο, άκου τον πως τρέχει στην θάλασσα, στον ουρανό.
Θέλει να με πάρει, άκου πως περιτρέχει όλη την γη για να με πάρει μακριά
Κρύψε με στην αγκαλιά σου γι αυτή τη νύχτα μόνο, που η βροχή θρυμματίζει πάνω στην θάλασσα και στην στεριά τα αμέτρητα στόματα της
Άκου πως ο άνεμος με καλεί καλπάζοντας για να με πάρει μακριά.

Με το μέτωπο σου στο μέτωπο μου, με τα χείλη σου στα χείλη μου δεμένα τα κορμιά
Στον έρωτα μας που μας καίει
άσε τον άνεμο να φύγει μακριά...

Άσε τον άνεμο να φύγει αφροστεφανωμένος, να με καλεί και να με ψάχνει καλπάζοντας μες το σκοτάδι
και εγώ, βυθισμένος στα μεγάλα σου μάτια
γι αυτή την νύχτα μόνο, να ξαποσταίνω αγάπη μου.

Με το μέτωπο σου στο μέτωπο μου, με τα χείλη σου στα χείλη μου δεμένα τα κορμιά
Στον έρωτα μας που μας καίει
άσε τον άνεμο να φύγει μακριά...

Arpeggios M.P.

ΑΝΑΣΤΡΟΦΗ

Ξέρεις την αγωνία...;


Ποίηση: Κάρολος Μπωντλαίρ 
Απόδοση στα ελληνικά: Γιώργος Σημηριώτης
Σύνθεση: Χρήστος Φολτόπουλος, Γιάννης Βελίκης
Ερμηνεία: Γιάννης Βελίκης (Arpeggios M.P.)
Ηχοληψία - Παραγωγή: Χρήστος Φολτόπουλος.


Άγγελε που είσαι όλο χαρά , ξέρεις την αγωνία .
Τις τύψεις , τα ντροπιάσματα , τα κλάματα , την πλήξη ,
Τον τρόμο που 'ρχεται άγνωστος, λες, την καρδιά να σφίξει
Να την τσακίσει σαν χαρτί στο σκότος με μανία ;
Ξέρεις την αγωνία; Ξέρεις την αγωνία;

Άγγελε που είσαι όλο καλό , ξέρεις την έχθρα εκείνη ,
Και τη σφιγμένη την γροθιά το δάκρυο που στάζει
χολή όταν η εκδίκηση σατανικά προστάζει
και θέλει στις δυνάμεις μας ο στρατηγός να γίνει ;
ξέρεις την έχθρα εκείνη ; ξέρεις την έχθρα εκείνη ;

Άγγελε που είσαι όλο υγιά , τους ξέρεις τους άρρωστους,
Που μες τους κρύους του διαδρόμους των σπιταλιών γυρνούνε,
Και σαν εξόριστοι μ' αργά βήματα περπατούνε ,
γυρεύοντας το λίγο φως που ο Ήλιος χύνει ομπρός τους ;
τους ξέρεις τους άρρωστους ; τους ξέρεις τους άρρωστους ;

Άγγελε που είσαι όλο ομορφιά , τις ξέρεις τις ρυτίδες ,
Το φόβο για τα γερατειά , και τι πόνο σου δίνει ,
Όταν της αφοσίωσης κοιτάς την κρύφια οδύνη ,
Στα μάτια που ήπιες άλλοτε του έρωτα τις αχτίδες ;
τις ξέρεις τις ρυτίδες ; τις ξέρεις τις ρυτίδες ;

Άγγελε που είσαι όλο χαρά , ευτυχία και φως μονάχα,
Πεθαίνοντας θα εζήταγε ζωή ο Δαβίδ να πάρει
Απ' τις πηγές του μαγικού κορμιού σου και την χάρη
Όμως τις προσευχές εγώ ήθελα μόνο να 'χα ,

Άγγελε που είσαι όλο χαρά , ευτυχία και φως μονάχα .
χαρά , και φως μονάχα χαρά , και φως μονάχα.


(Συλλογή «Απαγορευμένα Ποιήματα»)

Arpeggios M.P.

ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ....

Αργοπεθαίνει ο σκλάβος της συνήθειας...


Στίχοι: Πάμπλο Νερούδα / Martha Medeiros
Μετάφραση -- Προσαρμογή: Γιάννης Βελίκης
Σύνθεση: Γιάννης Βελίκης
Ερμηνεία: Γιάννης Βελίκης  (Αrpeggios M.P.)
Ηχοληψία - Παραγωγή: Χρήστος Φολτόπουλος

Αργοπεθαίνει
ο σκλάβος της συνήθειας,
που κάνει πάντα τις ίδιες διαδρομές,
που στους αγνώστους δε μιλά,
που δεν αλλάζει το βήμα του

Αργοπεθαίνει
όταν φορά τα ίδια χρώματα,
Και υπακούει σε ότι του λένε στο κουτί,
Όποιος τα πάθη αποφεύγει,
Και προτιμά το μαύρο απ' το λευκό

Αργοπεθαίνει
Αν αποφεύγει την συγκίνηση
Αργοπεθαίνει δίχως λάμψη στα μάτια,
Αν αποφεύγει το χαμόγελο,
Και την καρδιά του να κτυπά δυνατά.

Που δε ρισκάρει έστω για μια φορά
Να μην ακούσει ότι του πουν για συμβουλές

Refren
Μόνο η αναπνοή
Δεν φτάνει για τη ζωή
Ο θάνατος πολιορκεί
Αγάπη, μυαλό, ψυχή.
Μονάχα με υπομονή και
πάθος για τη ζωή
Ότι η καρδιά ζητεί
Μπροστά της το βρίσκει κι ευτυχεί

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν αντιδρά
δυστυχισμένος στην ίδια δουλειά
Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει,
Αυτός που δεν ακούει ποτέ του μουσική.

Αργοπεθαίνει ο ανέραστος ο νέος
Που την καρδιά του δεν ακολουθεί
Αυτός που μέσα του ποτέ δεν θα κοιτάξει,
Το μεγαλείο που τον κάνει Άνθρωπο.

Die
Slowly
He
who becomes the slave of habit,
who follows the same routes every day,
who does not risk and change the color of his clothes,
who does not listen to music,
who does not find grace in himself,
Dies slowly,
He who slowly destroys his own self - esteem,
who does not allow himself to be helped,
who spends days on end complaining about his own bad luck,
about the rain that never stops, dies slowly.

Let's try and avoid death in small doses,
always reminding oneself that being alive
requires an effort by far
greater than the simple fact of breathing.


Αργοπεθαίνει όποιος τους άλλους αποκλείει,
Και δεν ζητάει βοήθεια ποτέ,
Όποιος γκρινιάζει για την κακή τη μοίρα
Και τον χειμώνα το βαρύ!

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ονειρεύεται,
Και τις ιδέες του δεν καλλιεργεί,
Όταν τη γνώση του κρατά μυστική,
Και δεν ζητάει τη γνώση άλλων

Refren
Μόνο η αναπνοή
Δεν φτάνει για τη ζωή
Ο θάνατος πολιορκεί
Αγάπη, μυαλό, ψυχή.
Μονάχα με υπομονή και
πάθος για τη ζωή
Ότι η καρδιά ζητεί
Μπροστά της το βρίσκει κι ευτυχεί

Arpeggios M.P.
 

Χρυσή φυλακή

Ο κόσμος όλος κερί αναμμένο θα σε φωτίζει σε όποια τρύπα κι αν μπεις...

Στίχοι: Πολύκαρπος
Μουσική: Γιάννης Βελίκης. 
Eρμηνεία: Γιάννης Βελίκης  (Αrpeggios M.P.)
Ηχοληψία - Παραγωγή: Χρήστος Φολτόπουλος.

Σαν ένα κάστρο παλιό ερειπωμένο
Με μια σοβαρή υποψία τρυφής
Ο κόσμος όλος κερί αναμμένο
Θα σε φωτίζει σε όποια τρύπα κι αν μπεις.

Με στείρους κανόνες δούλο σε κάνει
Σου λέει κοιμήσου, εγώ είμαι εδώ
Κι όταν ξυπνήσεις ρύνχος σε πιάνει
Σε ένα κελί με έναν νεκρό αοϊδό

Κι όταν ρωτήσεις γιατί είσαι εκεί
Ο κόσμος σου λέει γιατί έτσι πρέπει
Να δεις την ζωή σου χρυσή φυλακή
Έτσι ήταν πάντα από τα μεγάλα τα έπη.


Arpeggios M.P.

ΚΟΥΒΕΝΤΑ Μ' ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ

Κοίτα κι αγάπα με...

Στίχοι: Κούλα Γεωργιάδου
Μουσική: Γιάννης Βελίκης
Ερμηνεία: Γιάννης Βελίκης  (Αrpeggios M.P.)
Ηχοληψία - Παραγωγή: Χρήστος Φολτόπουλος

Σωπάσαν οι λέξεις,
Μιλήσαν οι πράξεις,
Τα όνειρα κλείσανε
Σ' ανήλιες τάξεις.
Κι εσύ βρε φίλε,
Απ' το παρελθόν,
Πώς τα κατάφερες
Κι είσαι απών;

Πού είναι το πάθος
Τι πήγε λάθος,
Ρωτάω κι ακούω,
Τη φωνή μου απ' το βάθος,
Πού ειν' ο έρωτας,
Πού εμπιστεύτηκα;
Πού είναι η αγάπη
Που ονειρεύτηκα

Κοιτάω ένα αστέρι
Δεν έχει ταίρι,
Σ' ουράνιο θόλο,
Στήνει καρτέρι.
«κρυώνεις;» ρωτάω,
Πνιγμένος στο νάζι,
Κι όλο σκέφτομαι
Πόσο μου μοιάζει

Του λέω να τα πούμε,
Κι έπειτα ας δούμε
Καθώς δεν ορίζουμε,
Το που θα διαβούμε,
Το φως τρεμοσβήνει,
Σα ν' απαντάει
«Με το Νόμο του Σύμπαντος
Ο Κόσμος γυρνάει»

Μου λες δε χρειάζεται,
Για ό,τι μοιράζεται
Με λόγια περίσσεια,
Η ζωή μας βιάζεται,
Η νύχτα τελειώνει,
Βλέπεις; Χαράζει,
Με το Νόμο του Σύμπαντος
Η μέρα αλλάζει.

Χαιρετώ το λοιπόν,
Μα θα 'μαι παρών,
Ας είμαι του Σύμπαντος,
Ένα ασήμαντο ον,
Σε χρίζω Φίλο,
καλά τα 'παμε
Ένα γεια τελευταίο,
Κοίτα κι ΑΓΑΠΑ ΜΕ!!!

Arpeggios M.P.

Σημείωση

Πνίξτε τους κύκνους στα βρωμόνερα...

Ποίηση: Charles Bukowski (Mετάφραση : Γιάννης Κατσούλης, Προσαρμογή: Γιάννης Βελίκης)
Μουσική: Γιάννης Βελίκης
Ερμηνεία: Γιάννης Βελίκης (Arpeggios M.P.)
Ηχοληψία - Παραγωγή: Χρήστος Φολτόπουλος.

Πνίξτε τους κύκνους στα βρωμόνερα,
κατεδαφίστε τις πινακίδες,
δοκιμάστε τα δηλητήρια
Η Αγάπη μου είναι Νεκρή

Χωρίστε τα φυτά από τον ήλιο,
Πάρτε τα φιλιά λεβάντας απ' τη νύχτα μου,
Μαστιγώστε τις πλάτες των αγίων
Η Αγάπη μου είναι Νεκρή

Ετοιμάστε βατράχια και ποντίκια για τις γάτες,
Κάψτε τους πίνακες τους μαγευτικούς,
Κατουρήστε το όμορφο το χάραμα,
Η Αγάπη μου είναι Νεκρή

Arpeggios M.P.

Μεσοπέλαγα

Το ρυμουλκό της Ψυχής: η Αγάπη!...

Στίχοι: Γιώργος Ορφανός
Μουσική: Γιάννης Βελίκης
Απαγγελία: Χρήστος Φολτόπουλος (Arpeggios M.P.)
Ηχοληψία - Παραγωγή: Χρήστος Φολτόπουλος.

Σκοτείνιασε ο ουρανός.
Ο ήλιος κρύφτηκε.
Λυσσομανούν οι αγέρηδες.
Ταράζεται η θάλασσα.
Φουσκωμένα σπουν στην ακροθαλασσιά τα κύματα.
ΨΥΧΗ λέγεται η δίκωπος λέμβος
Που θαλασσοδέρνεται μεσοπέλαγα.
Χωρίς πυξίδα ή φάρο.
Απάνεμο αγκυροβόλι γυρεύει.
Σωτηρία εκείνος και εκείνη, το διμελές πλήρωμα.
Και ξάφνου, ανέλπιστα παντελώς.
Φως διαχέεται στην πλάση.
Καταπαύουν οι αγέρηδες.
Γαληνεύει η θάλασσα και τα κυματάκια χαϊδεύουν τα πλευρά της λέμβου.
Στο βάθος, αχνοφέγγει φάρος ατρικυμίαστου λιμανιού....
Θαύμα; Ποιος ξέρει; Εάν αγαπάς και πιστεύεις , όλα γίνονται...
Και καταφτάνει ρυμουλκό
Να συνδράμει την Ψυχή, εκείνον και εκείνη...
Ρυμουλκό, ονόματι ΑΓΑΠΗ!

Arpeggios M.P.

Διαφάνεια

Περνάει η ζωή μας μέσα στα ψέματα...

Στίχοι: Κούλα Γεωργιάδου
Σύνθεση: Γιάννης Βελίκης
Ερμηνεία: Γιάννης Βελίκης (Arpeggios M.P.)
Ηχοληψία - Παραγωγή: Χρήστος Φολτόπουλος

Εγώ στα επίγεια ζω όλα τα γήινα.
Κι εσύ μες στ΄ άυλο
σε μια παράλληλο, που 'ναι οι δρόμοι
Που θα μας φέρουν σε σταυροδρόμι.

Χθες σ΄ ονειρεύτηκα κι ύστερα γεύτηκα
Τις αναμνήσεις που φέρνουν κρίσεις
Μα ότι βαθαίνει δε με πληγώνει
Κι όλο μακραίνει.

Εγώ ρωτάω εγώ απαντάω
Θα πούμε αλήθειες γεμάτες αίματα
Περνάει η ζωή μας μέσα στα ψέματα
Κι αυτό που αισθάνεται μόνο δεν χάνετε.

Αυτό το σώμα σωστό καμιόνι
Κλεμμένα λάστιχα μόνο τιμόνι
Χωρίς πυξίδα κι όμως σε είδα
Σ΄ άδεια πλατεία .

Παιδί μονάχο , κάνει πως παίζει
Στην φαντασία τ όνειρο εμπαίζει
Μα εγώ το βλέπω κι αυτό το ξέρει
Και πάει και κρύβεται.

Εγώ ρωτάω εγώ απαντάω
Θα πούμε αλήθειες γεμάτες αίματα
Περνάει η ζωή μας μέσα στα ψέματα
Κι αυτό που αισθάνεται μόνο δεν χάνετε.


Arpeggios M.P.