Η αιώνια μοναξιά των άστρων

Η αιώνια μοναξιά τους στεφανώνει τις νίκες μας...

 

Όσοι δεν πρόλαβαν να ζήσουν μα κουράστηκαν ήδη

και με παράπονο κινήσαν για το μεγάλο ταξίδι

επιστρέφουν μια μέρα κοντά μας και πάλι

γιατί η πίκρα στην ψυχή τους είν' όσο ο κόσμος μεγάλη

Κάποιοι θα 'ρθουν σαν σταγόνες ανοιξιάτικης βροχής

κάτι απογεύματα του Απρίλη που 'ναι ο ουρανός βαρύς

να ποτίσουν τη γη που ποτέ δεν τους δέχτηκε

να ξεπλύνουν το αίμα που τόσο άδικα ξοδεύτηκε

Άλλοι έρχονται σαν του πελάγους αφρισμένα κύματα

τα μεσημέρια του Σεπτέμβρη κι ακολουθούν τα βήματα

των ηττημένων, των ηρώων και των μοναχικών

τραγουδούν το τραγούδι των χαμένων αδελφών

Όσοι ονειρεύτηκαν πολύ μα τα όνειρά τους προδόθηκαν

και είναι αμέτρητες εκείνες οι φορές που πληγώθηκαν

επιστρέφουν σαν όνειρα και γυρίζουν στον ύπνο μας

σαν τριαντάφυλλα άγρια που φυτρώνουν στον κήπο μας

Και όσοι φύγαν με το πιο μεγάλο παράπονο

γίνονται αστέρια, τα πιο φωτεινά στον ουρανό

πολεμούν το σκοτάδι και φωτίζουν τις νύχτες μας

η αιώνια μοναξιά τους στεφανώνει τις νίκες μας

Νίκος Σουβατζής

Ο φόβος μου

Tο βράδυ έρχεται και γίνεται μαχαίρι...

Ο φόβος μου είναι ένα γκρίζο περιστέρι

φεύγει κρυφά απ' το δωμάτιο το πρωί

πετάει αργά από μπαλκόνι σε μπαλκόνι

το βράδυ έρχεται και γίνεται μαχαίρι

Ο φόβος μου είναι κόμπος στο στομάχι

είναι φορές που στο λαιμό μου ανεβαίνει

στέκεται εκεί σε ώρες άδειες και βουβές

και περιμένει ώσπου να μείνουμε μονάχοι

Ο φόβος μου είναι μια μαύρη σκέψη

γυρνάει συχνά όλη τη μέρα στο μυαλό μου

στο υπνοδωμάτιο πολλές φορές μ' ακολουθεί

και με κρατάει άγρυπνο μέχρι να φέξει

Ο φόβος μου είναι δανεικό τσιγάρο

που τον καπνό του δεν αντέχω και με πνίγει

σε ένα βήχα ασταμάτητο ξεσπώ

και αγωνίζομαι ανάσα για να πάρω

Ο φόβος μου είναι εικόνα σε καθρέφτη

μοιάζει με κρύας νύχτας εφιάλτη

με παγωμένο χέρι δέσμιο με κρατά

κι ύστερα χάνεται στη νύχτα σαν τον κλέφτη

Ο φόβος μου είναι σαν πνιγμένο κλάμα

κρύβεται πίσω από κουβέντες τυπικές

αμήχανα χαμόγελα και ξεφτισμένες λέξεις

ξάφνου ξεσπάει στη θλίψη μου αντάμα

Ο φόβος μου είναι τραύμα ξεχασμένο

μοιάζει να έχει επιτέλους γιατρευτεί

μα όταν τα σύννεφα στον ουρανό πυκνώνουν

τότε πονάει σαν όνειρό μου προδομένο

Νίκος Σουβατζής

Άπαρτο κάστρο

 Ό,τι μισώ γυρίζει μες στους εφιάλτες μου και υψώνει τείχη γύρω απ' την καρδιά μου...

 

Είμαι ένα φως που τρεμοσβήνει στο σκοτάδι

ένα ποτάμι με μια άγνωστη πηγή

παλιάς πληγής που έκλεισε σημάδι

και μία σκέψη φευγαλέα πρωινή

Κόκκινος ήλιος που τα σύννεφα τον κρύβουν

άπαρτο κάστρο σε ψηλή βουνοκορφή

μαύρο πουλί που τη φωνή του πνίγουν

λύκος που ψάχνει πεινασμένος για τροφή

Μνήμη βαριά φορτώθηκα στις πλάτες μου

για να χωρέσει ό,τι αγαπώ στην αγκαλιά μου

ό,τι μισώ γυρίζει μες στους εφιάλτες μου

και υψώνει τείχη γύρω απ' την καρδιά μου

Κι αν βρίσκεις δύσβατα τα μονοπάτια μου

κι αν δεν μπορείς με τα φτερά μου να πετάξεις

τις απαντήσεις θα τις βρεις στα μάτια μου

που πάντα αποφεύγεις να κοιτάξεις.

Νίκος Σουβατζής