Κατερίνα Τσιλιλή: «Ο κόσμος έχει ξεχάσει να ζει... και το χειρότερο είναι ότι έχει ξεχάσει τον τρόπο να διεκδικεί τη ζωή του».
Συνέντευξη στο Γιώργο Γκρίλη
Ο τίτλος της ποιητικής της
συλλογής μοιάζει να περιγράφει ιδανικά την ποίησή της. Ποίηση διττή,
γιατί αφ’ ενός είναι μια ποίηση χωρίς περιττά στολίδια, λιτή, γήινη κι
απόλυτα βιωμένη μέχρι την τελευταία της λέξη – θα την χαρακτήριζα
εξομολογητική. Από την άλλη, μία δίψα είναι αυτή που την κατατρύχει
σχεδόν απ’ άκρη σ’ άκρη: «δίψα για καθαρό ουρανό»,
για να χρησιμοποιήσω έναν στίχο από ένα τραγούδι που μου αρέσει πολύ. Ο
χρόνος και η αιωνιότητα, ο άνθρωπος και ο Θεός, το βίωμα και το
ζητούμενο, όχι ως δίπολα, αλλά σαν τα sine qua non στοιχεία που συναποτελούν και γονιμοποιούν τη ζωή στις πιο απλές, στις πιο καθημερινές της χειρονομίες.
Και βεβαίως πανταχού παρών και τα πάντα πληρών ο σάρκινος Θεός: ο Έρωτας…
Η Κατερίνα Τσιλιλή μας
αυτοσυστήνεται μέσα από την πρώτη της ποιητική συλλογή, τις Μέρες
Διττές, που κυκλοφόρησε μόλις πριν λίγους μήνες από τις εκδόσεις
Μανιφέστο και αποτέλεσε την αφορμή γι’ αυτή μας την κουβέντα…
Μέρες Διττές ο τίτλος της
ποιητικής σας συλλογής, που κυκλοφόρησε πρόσφατα… Είναι ο χρόνος Ιανός
λοιπόν; Πείτε μας δυο λόγια για τις αλήθειες που κρύβει ή φανερώνει η
πρώτη σας έξοδος στα ελληνικά γράμματα
Η κάθε μέρα της ζωής μας είναι διττή, η
χαρά και η λύπη εναλλάσσονται συνέχεια. Ο χρόνος γίνεται μέλλον και
παρελθόν. Για μένα ο χρόνος είναι συλλογή στιγμών και αυτές οι στιγμές
είναι που δίνουν αξία στη ζωή μας. Άλλοτε βλέπουμε τον χρόνο σαν
ευκαιρία να αρχίσουμε κάτι και άλλοτε σαν αφορμή για να λήξουμε κάτι,
άλλοτε σαν ίαση και άλλοτε σαν πληγή. Οι Μέρες Διττές είναι η δική μου
ίαση.