ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ

Κάτι για σας κυρίες μου!... Να σας χαιρόμαστε!!

 

Υπάρχει κάτι,

πιο ζωτικό από την ανάσα,

πιο βέβαιο

από   το  αίμα στο κορμί,

πιο  πολύτιμο

από   τις  αισθήσεις της   ζωής.

 

Υπάρχει κάτι

που το νιώθω σύγκορμα να με καίει,

ουσία και νόημα

σ' όλη μου τη ζωή.

 

Υπάρχει κάτι

που συχνά με συγκλονίζει

Θεία αναγνώριση άλλης φύσης

στη δική μου φύση,

μαζί της μία φύση να γεννώ.

 

Υπάρχει κάτι

που δεν θα πάψει

γλυκά να με ενοχλεί,

κάτι, που οι άλλοι

το λένε απλά

"γυναίκα".

Aνέστης Πλουμής

ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ

Να φτάνεις σιγά - σιγά ως το κόκκαλο...

Δεν ήταν το αποτέλεσμα
που ήθελα να φθάσω.
Ίσως τότε, η γεύση τους ουσίας
να γκρέμιζε τα δρώμενα
που γράφονταν στη σκηνή
και αποκαΐδια ν’ άφηνε
στο κλείσιμο της αυλαίας.
Ήθελα μόνο
σαν κινέζικο μαρτύριο,
να πίνω στάλα - στάλα
το όνειρο που έπλασαν
στην παροδική αλήθεια,
ανεξέλεγκτες δυνάμεις
της ψυχής μου.

Και να το πίνω μεθυστικά
χορταίνοντας και μόνο
από το άρωμά του.
Φθάνοντας σιγά - σιγά,
μες από ξένες διαστάσεις,
ως το κόκαλο
της πιο τρελής μου φαντασίας.


Ανέστης Πλουμής
(Από την Ποιητική Συλλογή Homo Enastrus)

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Με πρόκληση και περισυλλογή στα γεγονότα των χωρών της Β. Αφρικής που επιζητούν Ελευθερία απέναντι στο θηρίο της Τυρανίας, αποστέλλω ένα ποίημα με τίτλο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ που έγραψα το 1989 εμπνευσμένο τότε από δύο γεγονότα εξεγέρσεων:
1) Της Τιμοσοάρα της Ρουμανίας όπου χάθηκαν πολλοί φοιτητές
2) Της σφαγής της πλατείας της Τιεν Αμεν στο Πεκίνο.

Το ποίημα συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή ΥΑΛΟΙ-ΚΡΥΣΤΑΛΛΟΙ-ΚΑΘΡΕΠΤΕΣ και δεν αναφέρει τόπο και χρόνο. Παραμένει διαχρονικό, όπως διαχρονική είναι η ανάγκη του ελεύθερου ανθρώπου να εναντιώνεται σε κάθε είδους τυρανία και σχήμα ολοκληρωτισμού όποιας απόχρωσης και εάν ενδύεται.

Ανέστης Πλουμής




ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ



Οράματα σαθρής δημιουργίας

και σήψη κούφιων εξαγγελμάτων

βάφουν, τυφλώνουν το λογισμό μου.

Θρυμματίζουν την υπόστασή μου

που σπρώχνεται ενάντια

στο θηρίο της παράφρονης εξουσίας

με ένα όπλο, τον πόθο για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.



Στου πελάγου την ερημιά

τους στίχους μου εξακοντίζω.

Φωτοβολίδα Σωτηρίας. Μήνυμα Έγερσης.



Οι πέντε γίνονται δέκα

οι χίλιοι μυριάδες

και το θηρίο λυσσομανά!

Αίμα, σίδερο, φωτιά και σάρκες

σφιχταγκαλιάζονται, θερμά φιλιούνται

Και ο χορός καλά κρατεί.

Τον σέρνε ι πρώτη η γνώση,

ξωπίσω της η στέρηση, η κατάλυση

και αμέτρητες μανάδες κολασμένων.

Γλεντοκοπούν και χαίρονται!!

Σήμερα παντρεύεται

η Αγανάκτηση τον Ξεσηκωμό!



Αλλά το θηρίο δεν το παραδέχεται

πως το αίμα της αντίδρασης

ρέει από δίκη του φλέβα.

Που όσο στους δρόμους γύρω

θα το σκορπά, τόσο θα αργοπεθαίνει.



Η ακατάσχετη τούτη αιμορραγία

προμήνυμα αγγέλου

για τον καρπό του γάμου,

την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.


Ανέστης Πλουμής
από την Ποιητική Συλλογή: ΥΑΛΟΙ-ΚΡΥΣΤΑΛΟΙ-ΚΑΘΡΕΠΤΕΣ (1990)

ΟΣΤΡΙΑ / ΤΟ ΚΑΡΦΙ

Αντί Προ(δότη)Λόγου, ο λόγος στον φίλο (ποιητή και σεναριογράφο..) Ανέστη Πλουμή, που αποδυνκείει πως Χιούμορ κι Ευαισθησία στην Τέχνη πάνε χεράκι - χεράκι..:

'Για όσους είδαν την ταινία ''Ο ΜΑΥΡΟΣ ΚΥΚΝΟΣ'' αλλά και για όσους πρόκειται να την δούν, στέλνω παρακάτω δύο ποιήματά μου από τη συλλογή μου ''ΥΑΛΟΙ-ΚΡΥΣΤΑΛΟΙ-ΚΑΘΡΕΠΤΕΣ'' που έγραψα γύρω στο 1990 (πριν είκοσι χρόνια) και το Χόλυγουντ τα έκανε φέτος ταινία. Θα ζητήσω δικαιώματα...!!!
Κάποιος συνάδελφος σεναριογράφος, όταν του είπα έχω εκατό ποιήματα, μου είπε ότι έχω εκατό ιδέες για σενάρια.... Δεν τον πίστεψα τότε.... Τρέμε Χόλυγουντ, σου έρχομαι......

Ανέστης'



ΟΣΤΡΙΑ

Βαρύς ο ουρανός, σα τσιμεντένια πλάκα
τη πλάση γύρο σκέπασε.
Πιο βαρύ το πάθος μου,
επισκίασε το φως μου,
τον δρόμο που είχα πάρει.

Ποιος άραγε να είμαι, τί θέλω,
πού πηγαίνω;........

Γέλιο νευρικό μ' έπιασε
ώσπου πόνεσε το στήθος μου.
Ύστερα έκλαψα.
Έκλαψα υστερικά μέχρι το πρωί.
Κοιτάχτηκα στο καθρέπτη.
Ήμουν πάλι εγώ. Εγώ ο ίδιος.
Τίποτα δεν άλλαξε από χθες!!

Πήρα ένα μαχαίρι
και το έμπηξα βαθιά
μέσα στο καθρέπτη.
Δίχως να βγάλει άχνα,
στο αίμα λούστηκε το είδωλο μου.

Άφησα στα ματωμένα κρύσταλλα
το πτώμα να ξεψυχά
και έφυγα ελεύθερος, ανάλαφρος
μακριά...


Η εικόνα είναι δανεισμένη από το Ιστολόγιο του Vagnes Φωτοποιήματα:
http://fotopoiimata.blogspot.com



ΤΟ ΚΑΡΦΙ

Καθώς πορεία έβαλα να σκίσω
της ψυχής μου τη λευκή στολή,
ένα καρφί ξεπρόβαλε
στη στράτα του σκοπού μου
και σαστισμένο μ' άφησε
λουσμένο από τρόμο.

Μα γρήγορα επανέκτησα
τον αρχικό μου πόθο
και, την όψη του αγνοώντας,
προχώρησα με ορμή.
Και αφού τους σκοπούς μου έζησα
κερδίζοντας
τη γύμνια της ψυχής μου,
η απορία με κένταγε
γιατί πρωτύτερα
το καρφί να συναντήσω;

Με αγωνία ξεκινώ
το λόγο του να μάθω.
Μα στη κίνηση μου πάνω,
μ' έσφαξε ο πόνος,
καθώς βαθιά στην ύπαρξή μου
ήτανε μπηγμένο τώρα πια,
εκείνο το καρφί.


Ανέστης Πλουμής
από την Ποιητική Συλλογή: ΥΑΛΟΙ-ΚΡΥΣΤΑΛΟΙ-ΚΑΘΡΕΠΤΕΣ (1990)

Η ΦΛΟΓΑ

Ζω και ελπίζω
στη φλόγα που 'χεις βάλει
μεσ' στα φυλλοκάρδια μου
βαθιά να σιγοκαίει.

Μια φωτίτσα τόσο δα
το πόθο μου κρατάει.
Έγινε φως και οδηγός
στης μοναξιάς το δρόμο.

Μα βλέπω και φοβάμαι,
η φλόγα τρεμοσβήνει.
Έλα κοντά μου γρήγορα
φωτιά να γίνει, η σπίθα.



ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ
‘’ΔΕΝ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ Η ΑΓΑΠΗ’’

Πλουμής Ανέστης

ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΑΡΧΗ

Όταν ο ήλιος
κουραστεί και αποκάμει ,
νέκρωσε
όλες σου τις αισθήσεις
Σβήσε τον κόσμο
που η μέρα έδωσε
από λάσπη και αίμα.

Στον ύπνο του κορμιού
φέρε τη γαλήνη της ψυχής.

Και σαν ξυπνήσει ο ήλιος
πάρε βαθιά ανάσα.
Στο φέγγος της ημέρας
καινούρια αρχή τώρα ξημερώνει.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ
‘’ΔΕΝ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ Η ΑΓΑΠΗ’’

Πλουμής Ανέστης

ΜΗΝ ΜΕ ΑΡΝΗΘΕΙΣ

Μην μ' αρνηθείς
το βλέμμα σου
στα μάτια σου
να σε κοιτώ.

Μην μ' αρνηθείς
τα χέρια σου
στα δάκτυλα
να σε κρατώ.

Μην μ' αρνηθείς
τα λόγια σου
στο στόμα σου
να τραγουδώ.

Μην μ' αρνηθείς
το κόσμο σου
θα πάψω
πια να ζω.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ
‘’ΔΕΝ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ Η ΑΓΑΠΗ’’

Πλουμής Ανέστης

ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΣ ΤΑ ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ

ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΣ ΤΑ ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ

(Άστα τα μαλάκια σου…)

Μην κοιτάς αγάπη μου

πια τα περασμένα,

ο, τι πια δεν ζήσαμε

παλιά και ξεχασμένα

Θα 'ταν πάντα μιαν αυγή

που δεν είχε φέξει.

Κάθε μια μικρή ιστορία

που δεν είχε αρχίσει

θα 'ταν ένα πικρό κομμάτι

όλο νοσταλγία,

θα 'ταν τ' όνειρο που 'λεγες

πως τον καημό θα σβήσει.

Τώρα ο χρόνος πέρασε

σκέψου αληθινά,

σκέψου κείνα που έζησες

σκέψου τις χαρές σου,

σκέψου πως η θέληση

σύνορα δεν έχει,

σκέψου πως το αύριο

πάλι σε περιμένει.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ
‘’ΔΕΝ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ Η ΑΓΑΠΗ’’

Πλουμής Ανέστης

ΣΤΟΥ ΧΩΡΙΣΜΟΥ ΤΗΝ ΩΡΑ

Μέσα από τα στήθη μου
στου χωρισμού την ώρα
γλυκά σου τραγουδάω.

Μείνε στην αγκαλιά μου απόψε,
προσκέφαλο το κορμί σου να 'χω
και πάρε μου τις σκέψεις
πως σε λίγο ξημερώνει.

Μέσα από τα στήθη μου
στου χωρισμού την ώρα
γλυκά σου τραγουδάω.

Δώσε μου τον κόσμο σου
για στερνή φορά να ζήσω,
το βράδυ αυτό ν' αναστηθώ
μέσα στη θύμησή σου.

Μέσα από τα στήθη μου
γλυκά σου τραγουδάω.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ
‘’ΔΕΝ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ Η ΑΓΑΠΗ’’

Πλουμής Ανέστης

Η ΓΝΩΣΗ ΣΩΖΕΙ (AIDS)

Έφερες δόρυ
σε λέγανε δορυφόρο
ήμουν ασθενής
με φέραν μ’ ασθενοφόρο.

Μου κάρφωσες το όπλο σου
σου χάρισα το μυστικό μου
και ψηλά το δόρυ ύψωσες
γιατί ήταν ο εαυτός σου
η Γη και ο ουρανός σου.

Αλλά να που η δόξα καίγεται
στην άμυαλή σου γνώση.

Και γρήγορα το τρόπαιο
στο πλάι μου θα θάψεις
όταν με φόβο - έκπληξη
το μυστικό μου ψάξεις.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ
‘’ΔΕΝ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ Η ΑΓΑΠΗ’’

Πλουμής Ανέστης

ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ Ο ΛΟΓΟΣ

Απόψε η νύκτα, στο μπαράκι,
στην αγάπη ετοίμαζε θανατικό.
Σύννεφα φωλιάσανε στα χείλη μας
και χιόνι στη καρδιά μας.
Θέλαμε τα δυο μας να χωρίσουμε,
το φως από τον ήλιο.
Να μην υπάρχει ορίζοντας
σ' ανατολή και δύση.

Με σιωπή τυλίχτηκε ο χρόνος
και βουβοί στην απορία μας
αν άξιζε του χωρισμού ο πόνος
χαθήκαμε στη μουσική
που έπεφτε με νάζι, απαλή
δίχως νου, δίχως κορμί,
μόνο σε τόνους τρυφερούς
σα παράπονο στ' ακρογιάλι
που σέρνονται κοχύλια.

Πήρε του λόγου μας το κακό
το έκανε Εικόνα Αγια
και θύμισε τη ζάλη την παλιά
του Ερωτά μας
τριαντάφυλλα σκορπίζοντας
στο παραλίγο φονικό μας.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ
‘’ΔΕΝ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ Η ΑΓΑΠΗ’’

Πλουμής Ανέστης

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Ένα τραγούδι, τώρα πέστο
ένα τραγούδι, απαλό
στης αγάπης το ρυθμό
ο ήλιος να φωτίσει.

Ένα τραγούδι, τώρα πέστο
σιγά ψιθύρισέ το
στα χείλη της καρδιάς μας
να γίνει η βραδιά χαρά μας.

Ένα τραγούδι τώρα πέστο
και πέστο απ' την αρχή
γιατί η παρέα απόψε ζει
και ζει φανταστικά.

Ένα τραγούδι, τώρα πέστο
ο κόσμος να το μάθει
απόψε δεν υπάρχουν λάθη
το όνειρο θα ζήσει.
Ένα τραγούδι τώρα πέστο.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ
‘’ΔΕΝ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ Η ΑΓΑΠΗ’’

Πλουμής Ανέστης

ΚΟΜΗΤΗΣ

Στο αστρικό σου στερέωμα
ήμουν ανύποπτος κομήτης
από ξένο γαλαξία μακρινό.
Με κλόνισε η έλξη σου
με τράβηξε κοντά σου.

Πλανήτης σου δεν έγινα
με ρούφηξε η φωτιά σου
και πάνω της έλιωσα
προτού καλά με ζώσουν
οι πύρινές σου γλώσσες

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ
‘’ΔΕΝ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ Η ΑΓΑΠΗ’’

Πλουμής Ανέστης

ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΑΓΑΠΗ

Στα πέρατα του κόσμου σου
καράβι, θ' αρμενίσω
και το νησάκι σου θα βρω
το όνειρο να κτίσω.

Ναυάγιο θα γίνουνε
οι δίνες του κακού μας
όσες στην άβυσσο μας ρίξανε
του άγλυκου χωρισμού μας.

Θα 'χεις προσκέφαλο τα μάτια μου
τον ήλιο για σεντόνι
να σκεπάζω την αγάπη σου
ποτέ να μην κρυώνει.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ
‘’ΔΕΝ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ Η ΑΓΑΠΗ’’

Πλουμής Ανέστης

ΔΟΣ ΜΟΥ

Δος μου γαλάζιο
από τα μάτια σου
και κόκκινο
από τα χείλη σου.
Δος μου πράσινο
από τη σκέψη σου
και άσπρο
από την καρδιά σου.
Δος μου την αγάπη σου
να γίνει, η χαρά μου.
Δος μου την ανάσα σου
να μπορώ να ζήσω.
Δος μου το είναι σου
μέσα του να σβήσω.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ
‘’ΔΕΝ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ Η ΑΓΑΠΗ’’

Πλουμής Ανέστης

ΛΑΒΑ

Είμαι μια θάλασσα γλυκιά
και συ μικρό νησάκι.
Είναι τα χέρια μου κύματα
που ορμούν και σε φιλούν
και ολούθε σ' αγκαλιάζουν.

Είναι και τα χείλη σου
ηφαίστειο που καίει
στο βάθος της ύπαρξης μου.

Είναι ο κτύπος
της καρδιάς σου
σεισμός που με δονεί.

Είναι η αγάπη σου
λάβα που κυλάει,
ζεσταίνοντας
τα βάθη της ψυχής μου.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ
‘’ΔΕΝ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ Η ΑΓΑΠΗ’’

Πλουμής Ανέστης

ΛΗΣΜΟΝΙΑ

Σήμερα το δρόμο μου
θα πάρω
εγώ και ο πόθος μου
με το τσιγάρο.

Μόνος στην ερημιά
θα τριγυρνάω
μα θα σφιχτώ
να μην πονάω.

Θα ξεχειλίσει, κι απόψε
της μοναξιάς το ποτήρι
είθε να σβήσει τον πόθο
της αγάπης το χατίρι.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ
‘’ΔΕΝ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ Η ΑΓΑΠΗ’’

Πλουμής Ανέστης

ΜΑΚΡΙΑ ΣΟΥ

Τις μέρες που θα σε τυλίγει, ο πόνος
και θα ζητάς έναν δικό σου πλάι
να ξέρεις πως θα είμαι μόνος
μα η σκέψη μου κοντά σου θα πετάει.

Στο αβάσταχτο δάκρυ
κάνε κουράγιο
όταν για σένα σ' άλλη άκρη
θα μιλώ στον Άγιο.

Στη σιγαλιά της νύκτας που θα είσαι μόνη
και η σκέψη σου σε μένα ίσως τρέξει
δες τ' άστρο κείνο που το φως του λιώνει
στο πόθο μου για τη δική σου λέξη
"σ' αγαπώ"

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ
‘’ΔΕΝ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ Η ΑΓΑΠΗ’’

Πλουμής Ανέστης

ΧΑΜΕΝΗ ΕΛΠΙΔΑ

Ήμουν μόνος χαμένος
στο κόσμο αυτό
ώσπου βρήκα εσένα
κρυφό φυλαχτό.

Μια μικρή νησίδα
σ' απέραντη θάλασσα
η μόνη μου ελπίδα
στη ζωή που χάλασα.

Αλλά έκανα λάθος
και ήσουν ψέμα.
Χάθηκε το πάθος
και της ψυχής το αίμα.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ
‘’ΔΕΝ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ Η ΑΓΑΠΗ’’

Πλουμής Ανέστης

ΦΛΕΡΤ

Αν και οι δυο μιλήσαμε
με των ματιών τη γλώσσα
γιατί αρνήθηκες γιατί
και της καρδιάς μου λόγια τόσα;

Και με σκόρπισες στη μοναξιά
σα φύλλο του ανέμου
πού θα βρω το φως μου
πού θα σε βρω πε μου.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ
‘’ΔΕΝ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ Η ΑΓΑΠΗ’’

Πλουμής Ανέστης