Φυσαρμόνικα

Ο χρόνος που κυλά πίσω κανένα δεν θα φέρει...

Άδειο το σπίτι στέκει ερημικό.
Στο βάθος φυσαρμόνικα που παίζει
τραγούδι σε ρυθμό ρομαντικό
και συ γερμένος σε μικρό τραπέζι.

Κλείνεις τώρα τα μάτια σου και πας
σε χώρες μακρυνές κι ονειρεμένες
τα πρόσωπα κοιτάζεις που αγαπάς
μαζί τους ζεις στιγμές ευτυχισμένες.

Παίζει κι η φυσαρμόνικα απαλά
με σε θαρρείς κι αυτή πως υποφέρει.
Σα να το ξέρει: ο χρόνος που κυλά
πίσω κανένα δεν θα φέρει.


Θεοχάρης Παπαδόπουλος
Από τη συλλογή 'Κραυγές'

Καημός

Κι αρχίζει στο μυαλό σου πανηγύρι...

Πολύτιμο κρασί μες το ποτήρι.
Πίνεις γουλιά – γουλιά κι απολαμβάνεις,
ξεχνιέσαι και δεν ξέρεις πια τι κάνεις
κι αρχίζει στο μυαλό σου πανηγύρι.

Χτυπάς με τη γροθιά σου το τραπέζι,
ποτήρι και μπουκάλι παρασέρνεις,
θες να πεις κάτι δεν τα καταφέρνεις
και βλαστημάς τη μοίρα που σ’ εμπαίζει.

Σώνεται το κρασί μες το ποτήρι.
Η πίκρα πιο βαριά ξαναγυρίζει
αρρώστια το κορμί σου το θερίζει
κι ο νους ψάχνει να βρει κάπου να γείρει.

Σπασμένο το μπουκάλι σε κοιτάζει,
ματώνει το κορμί σου το μαχαίρι,
που κάρφωσες με το ‘να σου το χέρι
μη διώξεις τον καημό που σε σπαράζει.

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Από την ποιητική συλλογή "Πρόσωπα Γνωστά" , εκδ. ΡΕΩ, Αθήνα 2011
 

ΤΑ ΛΕΦΤΑ

Ο κύκλος του χρήματος...

 

Ήμουν φτωχός και ξεχασμένος,

σα λουλουδάκι μαραμένος

Κι έχυνα δάκρυα καυτά

γιατί δεν είχα πια λεφτά.

Τότε παντρεύτηκα μια χήρα

και τα κοσμήματά της πήρα,

έκανα χρήματα πολλά

κι όλα μου πήγαιναν καλά.

Λεφτά να δεις στα δυο μου χέρια

και καθώς κοίταγα τ’ αστέρια,

ιδέα μου ‘ρθε να κερδίσω

και τα λεφτά μου ν’ αβγατίσω.

Και τα μισά τα παίζω ζάρια,

ρίχνω και χάνω κατοστάρια.

Τ’ άλλα μισά σε μετοχές,

τα ‘χασα δίχως ενοχές.

Τώρα ταλαίπωρος γυρνάω,

είμαι μονάχος και πεινάω

και χύνω δάκρυα καυτά

γιατί δεν έχω πια λεφτά. 

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 
Aπό την ποιητική συλλογή "Πρόσωπα Γνωστά", εκδόσεις ΡΕΩ, Αθήνα 2011.

Έλλειψη

 Κάτι σου λείπει στη ζωή σου...

Μακρύ μαλλί, στ’ αυτί σου σκουλαρίκι,
ανέμελο το βήμα σου στο δρόμο,
τα μάτια σου δεν γνώρισαν τον τρόμο,
το βλέμμα σου δεν κοίταξε με φρίκη.

Κι όμως! Κάτι σου λείπει στη ζωή σου.
Μια σύριγγα το χέρι σου χαράζει,
μία καρδιά στο πάτωμα σφαδάζει
κι ακόμα νοιώθεις άδεια την ψυχή σου.

 Θεοχάρης Παπαδόπουλος




 Η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών μας καλεί στην παρουσίαση του βιβλίου του Θεοχάρη Παπαδόπουλου "ΞΕΡΟΚΛΑΔΑ", απόψε 13 Μαΐου από τις 6:30 μ.μ. μέχρι τις 8:00 μ.μ. στην αίθουσα της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών Γενναδίου 8 και Ακαδημίας 7ος όροφος, Αθήνα.

ΔΑΚΡΥΑ

Στο χώμα πάνε και χάνονται τόσο ακριβά διαμάντια;

 
Εβούρκωσες και πάλι κλαις
και τα θολά σου μάτια
μου ‘χουν σπαράξει την καρδιά
την κόβουνε κομμάτια.

Ποτάμι δάκρυα πέφτουνε
στο χώμα κάτω σβήνουν
και τον διαβάτη που περνά
έκπληκτο τον αφήνουν.

Αξίζει τέτοιος θησαυρός
να ‘χει τέτοια κατάντια
στο χώμα πα να χάνονται
τοσ’ ακριβά διαμάντια;

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 
(Από την ποιητική συλλογή, Κραυγές - εκδ. Ιωλκός 2009)

Ζωγραφιά

Με εύθυμη διαθεση!...

Ζωγράφε, φτιάξε μια γυναίκα
να 'ναι σαν 'κείνη π' αγαπώ
όλη την τέχνη σου να βάλεις
να κάνεις ό,τι θα σου πω.

Δυο πονηρά ματάκια φτιάξε,
που να 'ναι κι όμορφα πολύ
και δύο κόκκινα χειλάκια
ν' αναζητάνε το φιλί.

Ζωγράφισε και τα μαλλιά της
να πέφτουν πάνω της λυτά
φτιάξε τα δυο λευκά της στήθη
τα δυο της πόδια τα χυτά.

Μα πως μετά θα σε πληρώσω;
Στ' αλήθεια θέλω να σου πω
είν' αξεπέραστη η τιμή της
γιατί 'ναι 'κείνη π' αγαπώ.

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Νυχτολούλουδο

Φαντάζεις νυχτολούλουδο που έγινε αστέρι...
 

Ανθίσανε σα λούλουδα
στον ουρανό τ' αστέρια
κι ο νους μου με ταξίδεψε

σε κάποια καλοκαίρια.

Σε γνώρισα την άνοιξη
π' ανθίζαν τα λουλούδια
τα καλοκαίρια σ' έβλεπα
και σου 'λεγα τραγούδια.

Όμως μια νύχτα σ' έκοψαν
σε πήραν μακριά μου
και μαραμένη σ' άφησαν
πικράθηκε η καρδιά μου.

Μου είπανε πως χάθηκες
αυτό το καλοκαίρι
φαντάζεις νυχτολούλουδο
που έγινε αστέρι.

 
Θεοχάρης Παπαδόπουλος

Ναυαγός

Θα μείνω πάντα εδώ, χωρίς ελπίδα ναυαγός μέσα στην κάμαρά μου...

 

Εκοίταζα τη θάλασσα να βρέχει την ακτή
απ' το στενό παράθυρο μέσα στην κάμαρά μου
και ξέροντας πως στη στεριά θα μείνω πια εγώ
εδάκρυζα και έχανα για πάντα τη χαρά μου.

Καράβια από της θάλασσας τα μάκρη στη στεριά
πλησίαζαν π' αγέρωχα στο κύμα είχαν παλέψει.
Καράβι τότε ένιωθα πως τάχα ήμουν κι εγώ
που δυστυχώς πια δεν μπορεί να ξαναταξιδέψει.

Δεν μ' ένοιαζε αν πέθαινα μια μέρα ναυαγός
γιατί ένας τέτοιος θάνατος θα ήτανε χαρά μου.
Όσο όμως κι αν τον ήθελα θα μείνω πάντα εδώ
χωρίς ελπίδα ναυαγός μέσα στην κάμαρά μου.

Θεοχάρης Παπαδόπουλος