Ενδοσκόπηση

Kι οι στίχοι, σβούρες φλεγόμενες...

 

Μας ξέμειναν τέλος

άχρηστα κλειδιά

όστρακα και χαλίκια

από νησιά βυθισμένα

ένα πριόνι αλύπητο

που κόβει κλειδώσεις

κλαδεύει τις φλέβες

κι οι στίχοι

σβούρες φλεγόμενες

πάνω στην άρρωστη θάλασσα.

Δημήτρης Α. Δημητριάδης

Μινόρε

Κατάματα μας κοιτούν, κρυφά δακρύζουν...

 

Όταν σφίγγουν οι νύχτες

ξυπνούν οι παλιοί ξεχασμένοι οργανοπαίκτες

κατεβαίνουν στις γειτονιές

μας αγγίζουν

κατάματα μας κοιτούν

κρυφά δακρύζουν

αστράφτουν τα μπουζούκια τους

σπάνε τα δάχτυλά τους

σ’ εκατοντάδες παρορμήσεις

φλέγονται τα τέλια

τα ταξίμια τους

χορεύουν τ’ άστρα

μινόρε κυματίζουν.

Δημήτρης Α. Δημητριάδης

Αφοπλισμός

Ανήμπορος τη φλόγα να φουντώσει...

 

Οι λέβητες

σβηστοί από καιρό

πανιά και ξάρτια ξεχαστήκανε

σ’ αλλοτινούς καιρούς.

Κι αν έρχονται φουσκονεριές

ανίκανος ο θερμαστής

κι ανήμπορος

τη φλόγα να φουντώσει

γέρος κι αυτός

όπως και μεις

γέρος και κουρασμένος.

Δημήτρης Α. Δημητριάδης

Η φυλή μου

Σωπαίνουν, αφουγκράζονται και δεν ακούνε τίποτα παρά μονάχα τη σιωπή τους...

 

Οι φίλοι μου

διπλά

τρίδιπλα προδομένοι

ακολουθούν τα φεγγάρια τους.

Ολομόναχοι

με την ψυχή στα δάχτυλα

στα χείλη

στα ρουθούνια

τη συντριβή τους λιτανεύουν.

Λάμπει το πριόνι στο μεδούλι τους

θολά ποτάμια καλύπτουν τις κόρες των ματιών τους.

Με πόνο

με πόνο

στη στάχτη ρίχνουν ό,τι ωραίο αγάπησαν

με πόνο θέτουν την αποστροφή και τη ντροπή τους

σε θέα κοινή.

Μιλούν για τη μεγάλη ήττα

για την πνιχτή ήττα που τους ματώνει

κι άλλο μη θέλοντας πάντα

σπίθες μονάχα

άπτερες νίκες

παιδιά να παρελαύνουν στον ορίζοντα

σωπαίνουν

αφουγκράζονται

και δεν ακούνε τίποτα

παρά μονάχα τη σιωπή τους.

Δημήτρης Α. Δημητριάδης