Ο κοπρίτης

                                          Γύρνα κοίτα με κυρά μου, σου κουνάω την ουρά μου...

                                  (Άσμα ρεμπετοπρεπές και γαβγισιάρικο)

Το κανίς με την κυρία

κόβουν βόλτες στην πλατεία

γύρω παίζουν τα παιδάκια

και ταΐζουν τα σκυλάκια

κι εγώ μόνος, δίχως φίλο

ν’ αλυχτάω σαν τον σκύλο

σαν κοπρίτης πεταμένος

λιώνω παραπονεμένος…

Γύρνα κοίτα με κυρά μου

σου κουνάω την ουρά μου

Γύρνα κοίτα με κυρά μου

να ξανάβρω την χαρά μου

Αργύρης Αργύρης

Με τα ρούχα της δουλειάς

Και με το χέρι το καλό, μ’ αυτό που κάνω το σταυρό, εσένα που ‘χω για Θεό...

Εγώ μικρή μου είμαι παιδί της εργατιάς

την πέτρα στύβω μες στο χέρι και τη λιώνω

κι αυτά τα δήθεν ‘μ’ αγαπάς, δε μ’ αγαπάς’

ούτε τα θέλω, ούτε τα πολυσηκώνω

Μ’ αυτά τα ρούχα της δουλειάς

ένα ζειμπέκικο για μας

θα σηκωθώ να το χορέψω κι ας ματώσω...

Και με το χέρι το καλό

μ’ αυτό που κάνω το σταυρό

εσένα που ‘χω για Θεό, θα σε σκοτώσω!

Εγώ μικρή μου είμαι παιδί της γειτονιάς

κι αυτά που έμαθες αλλού, να τα ξεχάσεις:

μέσα στα μάτια μια ζωή θα με κοιτάς

γιατί αλλιώς μια και για πάντα θα με χάσεις

Αργύρης Αργύρης

Το καπελάκι μου στραβά

Το καλοκαίρι έφυγε... Το θέμα της ζήλειας επανέρχεται...

                               

Πολλά μου τα ‘κανες μικρή, μ’ έχεις ζαλίσει

αυτή η ζήλεια σου μου καίει το μυαλό

και αν σε λάτρεψα κι αν σ’ έχω αγαπήσει

άλλη μια λέξη σου και πάω στο καλό!

Το καπελάκι μου στραβά

θα βάλω κι άντε γεια χαρά

γιατί αυτό το καθεστώς

δεν το αντέχει ούτε ο Χριστός

Λες πως η αγάπη μας ειν’ το  δικό μας κάρμα

μα εγώ την μοίρα μου ξέρω να συγχωρώ

κι αν κάπου – κάπου κάνω και κανένα σφάλμα

μάθε να βάζεις στο ποτήρι σου νερό

Το καπελάκι μου στραβά

θα βάλω κι άντε γεια χαρά

γιατί αυτό το καθεστώς

δεν το αντέχει ούτε ο Χριστός

Αργύρης Αργύρης

Αργύρης (Ο τελευταίος καφές)

Τάδε έφη Αργύρης...

Μα δεν μου λες ρε πας καλά;

Μ’ έναν καφέ, θαρρείς, τα ξεμπερδεύεις όλα;

Ρε, μου γυρίζεις τα μυαλά!

Εσύ που δήλωνες πανέτοιμη για όλα…

Τώρα

μου σερβίρεις

αυτή την φόλα;

Στάσου ρε συ δύο λεπτά!

Εκεί που έψηνες ωραίο καφεδάκι

τώρα μου ψήνεις τα μυαλά!!!

Και μου σερβίρεις πίκρα μες στο φλυτζανάκι..;

…Ήταν

κι οι καφέδες σου

φαρμάκι……

Refrain:

Τον τελευταίο μας καφέ

τώρα, μου λες, σερβίρεις….

Δεν σου τα είπανε καλά:

Εγώ είμαι ο Αργύρης!

Θα φας σου λέω μια σφαλιά…

…κι απάνω μου θα γείρεις….

Τάδε έφη…

Αργύρης!

Αργύρης Αργύρης