Δεμένα λόγια

Κι η πουτανιά μέσ' τη ζωή ακόμη μας χρεώνει...

 

Λόγια δεμένα στης σιωπής τις αλυσίδες
λογοκρισία και κουφάλες στίς τεγίδες
μπολιάζουν μαύρο στο μυαλό των ασθενών
σε ράντζα σχίζουν την αρχή των ηδονών
στόμα που γέμισε με αίμα και με χώμα
δόντια νεκρά δαγκώνουνε μια ζωή ακόμα
με δεκανίκια τα όνειρά μας περπατάνε
στον βούρκο σέρνονται εκείνοι π' αγαπάνε.
Στο σώμα μας μια ψυχή που έμεινε απάτητη
και παραδίπλα μια καρδιά που έγινε διάτρητη
δίνουν τα χέρια να σωθούν μα έχουνε αγκάθια
πετούν τον σπόρο της ζωής σε άγονα χωράφια
η ρουφιανιά καλά κρατεί, χορεύει τσιφτετέλι
σ' οπλοβαστό κλειδώσανε τις λόγχες οι αγγέλοι
και έμεινε το στόμα μας, στυφό σαν το κυδώνι
κι η πουτανιά μέσ' τη ζωή ακόμη μας χρεώνει.

Μπαρμπακάς

Σ' ΑΓΑΠΩ ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΣΟΥ ΓΡΑΦΩ

Έγινε η ζωή εν τάφω...

 

Σ' αγαπώ κι ας μην σου γράφω

έγινε η ζωή εν τάφω

και ο χρόνος δεν κυλάει

μια βελόνα που κολλάει

έχω όνειρα κρυμμένα

στα μανίκια μου ραμμένα

και αλήθειες στο καπέλο

που τις βγάζω όταν θέλω

κι ας μας το 'λέγαν  στ' αστεία

πως θα γράψουμε ιστορία

ήρωες μέσα στον χρόνο

τιθασεύοντας τον πόνο.

Σ' αγαπώ και θα σου γράψω

μοίρα μου πως θα σ' αλλάξω

στην ζωή παίρνω κεφάλι

και αντίο μαύρο χάλι

και χτυπάς με τον ρυθμό σου

δεν χορεύω στον σκοπό σου

ο χορός μου είναι στα τρία

χώμα,αίμα κι ιστορία

παίρνω την χαρά απ' το χέρι

και στο πέτο ένα αστέρι

με το γέλιο δρόμο ανοίγω

κι όλα τ' άσχημα τα πνίγω.

Μπαρμπακάς

Η ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ Η ΛΗΘΗ

Της μνήμης και της λήθης...

Μπήγω τα νύχια βαθιά στην μνήμη
να ξύσω από πάνω της την λήθη
αυτήν που βρέξανε επάνω της τα χρόνια
και σκέπασαν το μονοπάτι της ζωής
βουνά τα ψέματα μας κρύβουνε τ' αστέρια
λιωμένο μέταλλο μας έπηξε τα λόγια
έχει η πυξίδα της καρδιάς μας G.P.S
και ιστοσελίδες μας πηγαίνουν διακοπές
ο ερωτάς μας έχει γίνει μηχανή
που κατεβάζει με ταχύτητα αγάπες
τις γδύνει μπρος τα μάτια μας αδιάφορα
και μ' ένα κλικ της ρίχνει στο κρεβάτι
μύτη φορέσαμε χοντρή, του γουρουνιού
την σέρνουμε στην ξυνισμένη μας κουλτούρα
μέσ' τα ερείπια της περασμένης μας ζωής
αναζητούμε υλικά να ξαναχτίσουμε
όμως το μονοπάτι ξέρει να κρύβεται καλά
για να αποφύγει την ψηφιακή μας σιχαμάρα
ξεχειλωμένοι σβέρκοι και χοντρές πατούσες
δεν θα καταδεχθεί ποτέ να το πατήσουνε
κι εγώ ακόμη ψάχνω-μανιωδώς-για να το βρω
τα νύχια μου έφτασαν μέχρι κόκαλο
ξύνω πληγές για να βρω την αρχή
αυτήν που χάραξα σαν ήμουνα παιδί.


Μπαρμπακάς
http://barbakas.blogspot.com/

Η ρότα

Αφιερωμένο από τον Μπαρμπακά σε όλους τους αναγνώστες της Στιχο-Μυθίας...

Του δρόμου σου η ρότα μέσ'τη σκόνη

ζεστή καρδιά σφυρήλατη επάνω στο αμόνι

έχεις μέσα σου μια φωτιά που καίει και φουντώνει

νιώθεις το σώμα σου χυτό,στην άσφαλτο να λειώνει


τζάμπα χάνεις τα χρόνια σου

μαζεύοντας ελπίδες

στούς δρόμους που σου στήσανε

αμέτρητες παγίδες


καμιά φορά η μοναξιά είναι καλή παρέα

έλεγες κι όλα τα 'βλεπες ρόδινα και ωραία

ύστερα έπαιρνες χαρτί και έφτιαχνες τραγούδια

μύριζες χίλια αρώματα σε πλαστικά λουλούδια


βαριά οι αναμνήσεις σου,στα πόδια αλυσίδα

να σε κρατούνε μακριά απ'την κρυφή σου ελπίδα

κρυστάλλινος ο έρωτας που'χες για την ζωη

και 'κείνη δεν σ' αγάπησε ποτέ της μιά στιγμή


τώρα στους δρόμους που περνάς

σκορπίζεις το εγώ σου

και βλαστημάς την τύχη σου

βρίζεις το ριζικό σου.


Μπαρμπακάς
http://barbakas.blogspot.com/

Ψυχοσύνθεση

Μια ανθρωπότητα σε πλήρη αποσύνθεση! Επίκαιρο - με τον τρόπο του...

Περνούν οι ώρες με ρυθμό σημειωτόν
και φτύνουν στα μούτρα το παρόν
πού'χει αρχίσει και γίνεται αχνό
σαν του λονδίνου το τοπίο το υγρό
κομμένα χέρια, πόδια ακρωτηριασμένα
ταξιδεύουν μόνα και αηδιασμένα
μέσ' το άπειρο θεατές του ονείρου
δικαιούχοι του παραδείσιου κλήρου
άνθρωποι με μνημονικά κατά-κλεμμένα
με ερωτηματικά περιβραχιόνια κομμένα
με το πρόσωπο τούς καμουφλαρισμένο
και το εγώ τούς να χτυπιέται αφρισμένο
φαιά ουσία χυμένη στο τραπέζι το καλό
απο κάποιου φιλοσοφημένου το μυαλό
στού ποιητή την έμπνευση κηλίδα
και στού φτωχού το όνειρο ασπίδα
ψυχοσύνθεση, ετούτου του γήινου πλανήτη
μοιάζει με θεωρεία ενός βαρυποινίτη
με άρρωστο γέλιο έγκλειστου ψυχιατρείου
και με υποκρισία οικογενειάρχη και κυρίου.


Μπαρμπακάς
http://barbakas.blogspot.com/

ΑΓΑΠΕΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ

Πονεμένο ζήτημα...

Δαγκώνω σκουριασμένο σίδερο
και πίνω την σκουριά του στάλα-στάλα
βαρέθηκα αγάπες δηλητήριο
να μ' έχουν πρώτο θύμα για κρεμάλα

Αγάπες μαχαιριές, να με κερνούνε
κάθε βραδιά σε χάρτινα ποτήρια
να περιμένουν μ' αγωνία τα κομμάτια μου
και να μετρούνε της ψυχής τα χαρακίρια

Βαρέθηκα απ' τη λάσπη να μαζεύω
τα μεθυσμένα λόγια την αυγή
σαν φυλακτό τον πόνο να χαϊδεύω
και την δική σας την αγιάτρευτη πληγή.


Μπαρμπακάς
http://barbakas.blogspot.com/

Σε μια ζωή πιστεύω...

Επιστροφή στην πραγματικότητα...

Άλλο ένα επίκαιρο, πολιτικό τραγούδι από τον Μπαρμπακά...

Σε μια ζωή πιστεύω που είναι δανεικιά
πτυχία στο συρτάρι και λιγοστά μαλλιά
γυρίζω μέσ'τη νύχτα μέσ' τους αστερισμούς
κι η κλίκα σας μου στέλνει νέους αφορισμούς
έψαξα τον θεό μου μέσα στα χνώτα σας
μα η χολή κυλάει εξω απ'την πόρτα σας
θέλησα να πουλήσω οτι απέμεινε
και μόνον η αγάπη στο τέλος ξέμεινε
κανείς δεν αγοράζει καρδιά ιμιτασιόν
τυπώνω αναμνήσεις μόνο σε ιλουστρασιόν
προγράμματα με δόσεις και επιδοτούμενα
πληρώνω των προγόνων χίλια χρωστούμενα
απόβλητα στους δρόμους και δάση κουρνιαχτός
γυρίζω στον αέρα, τυφλός σταυραετός
κανείς δεν παζαρεύει για την αξία του
βουλιάζει γριπωμένος μέσ' στην βλακεία του
πως να χαρίσω δώρα σε παιδικά μυαλά
αφού το μέλλον μοιάζει με βυσσινί μπογιά
ούτε για τον αέρα δεν θα μ' ευχαριστούν
εκτρώματα της ψήφου πάντα μας κυνηγούν.

Μπαρμπακάς
http://barbakas.blogspot.com/

Τα λόγια της σιωπής

Καλωσορίζω τον νέο μας στιχουργό στην παρέα της Στιχο-Μυθίας...

Μας στέλνει κάτι παλαιότερο, αλλά διαρκώς επίκαιρο, θα έλεγα...

Τι να σου πω, τι να μου πεις
μ' αυτά τα λόγια της σιωπής
τα χιλιοειπωμένα
άσε τα μάτια να μιλούν
εκείνα ξέρουν τι να πουν
κι ας είναι δακρυσμένα.

Χίλιες κουβέντες κι αν μου πεις
φτάνει μια ματιά στιγμής
με μάτια πικραμένα
να δώσει εξήγηση σωστή
μ' αυτή τη γλώσσα την βουβή
σ' ονόματα σβησμένα.

Μιλούν τα μάτια στην καρδιά
και φτάνουν ακόμη πιο βαθιά
σ' όνειρα ξεχασμένα
που δεν μπορούν να ειπωθούν
ούτε ν' αναπαλαιωθούν
με μάτια προδομένα.

Μπαρμπακάς