Προδομένες σκέψεις

Μυρίζω ελπίδες, ξερνάω ευχές... 


Μες την τρέλα της σκέψης γυρίζω,
προδομένη, γυμνή και δακρύζω...
Μυρίζω ελπίδες, ξερνάω ευχές,
σκοντάφτω στις θύμησες τις χθεσινές...

Κουρασμένη απ’το τώρα, το ίσως μπορεί,
μετράω τα λόγια με πένα υγρή...
Σελίδες γεμίζω, θεριώνουν τα πάθη,
με πνίγουν σε μέθη, ψυχή μου, τα λάθη...

Πόσο ν’αντέξει αυτό το κορμί,
βιώνει το τέλμα, γελά στο «γιατί»...
Φιλίες αρχίζει με τ’ανθρωπάκια του φόβου,
μαζί πολεμούν τον επισκέπτη του πόνου...

Αγώνας μεγάλος, διαρκής, χωρίς τέλος,
αρπάζει ζωή, δοξάζει το πένθος...
Σφραγίζει τα λόγια μεγάλων στιγμών
σε πύρινους κόμπους αγκαθωτών διχτυών...

Κι η πλάση ανθίζει, ζωντανεύει, χορεύει,
ελπίδες χαρίζει, τα στήθη μαγεύει...
Τις σκέψεις στον ήλιο τραβάει μακριά,
σπασμένα χαμόγελα στα χείλη ξυπνά...


Μαριάννα Κουκουμτζή

Της Γνώσης και της Άγνοιας...

Το έγραψα για ένα αυτιστικο παιδάκι...ένα κοριτσάκι διαφορετικό.. :)
Κάποιος της μιλάει,εκείνη ακούει...

Μαριάννα

“Στων ματιών μου την άκρατη λαχτάρα, πλανήθηκες γυμνή,
υπέπεσες σε παραπτώματα εξέλιξης, πληγώθηκες, χάθηκες στο άγνωστο...
Μπορεί φαινομενικά να απέμεινες φτωχή από αισθήματα,
αναζητώντας το κενό στην ανθρώπινη παρουσία,
μα πάντα θα ατενίζεις τα μελλούμενα στην αγκαλιά της αμφιλύκης,
προεικονίζοντας τους φόβους σου λευκούς και σκοτεινούς...
Κι αυτή η ακούραστη διαδικασία γέννησης της λυτρωτικής μελωδίας,
που ηχεί ολημερίς στην ψυχή σου, δοξάζει τη ματαιότητα, καταπραΰνει τον πόνο,
διχάζει χάριν της Γνώσης και της Άγνοιας, που γεννήθηκαν στα έγκατα του ανθρώπινου μυαλού σου....αυτό τα ακονίζει για αιώνες, όπως ο σιδεράς την αξίνα
με ακρίβεια, ακατάπαυστα...με ακρίβεια κι ακατάπαυστα αποζητώ το δρόμο
να σε φτάσω, να σε συναντήσω και μαζί σου να πλανηθώ στους δικούς σου δρόμους,
να μάθω να βλέπω τον κόσμο μέσα απ΄τη δική σου σκοπιά...
Κι αν μ’αφήσεις...θα βρω τον τρόπο να σου δείξω πως να χαμογελάς...
Θα βρω τις λέξεις να σου πω πως να μ’αγαπάς...”


Κουκουμτζή Μαριάννα

Φύγε...

Αναδημοσίευση εικόνας από το blog Φωτοποιήματα
http://fotopoiimata.blogspot.com/2011/01/blog-post_12.html


Πως θα στο πω,
κουράστηκα να μαρτυρώ τα σ’ αγαπώ
Πως να στο πω
το πάθος τέλειωσε εδώ για μας τους δυο
Φωτογραφίες πέταξαν μες το γκρεμό
Εικόνες έσβησα μόνο να μην πονώ

Refrain
Κράτα...
στείλε ένα δώρο στη ζωή
Μονάχα κράτα
Τα σ’ αγαπώ που σου χα πει
Και τώρα μείνε
Μείνε στο τώρα στο μπορεί
Μείνε στο αύριο γιατί
Σ’ αφήνω εδώ....
Φύγε...
πάρε μια αγάπη δυνατή
μαζί και φύγε
Να δραπετεύσεις σου ζητώ
Και τώρα ζήσε
Ζήσε στο τώρα στο μπορεί
Ζήσε το αύριο γιατί
Δε θα μαι δω....


Τι να σου πω,
πόσα τραγούδια ακόμα να σου τραγουδώ
Τι θα γραφτεί
στην ιστορία της αγάπης μόνο αυτό
Πως οι συγγνώμες περπατούν με το χαμό
Λυτρώθηκα από σένα κόπηκα στα δυο


Refrain
Κράτα...
στείλε ένα δώρο στη ζωή
Μονάχα κράτα
Τα σ’αγαπώ που σου χα πει
Και τωρα μείνε
Μείνε στο τώρα στο μπορεί
Μείνε στο αύριο γιατί
Σ’ αφήνω εδώ....
Φύγε...
πάρε μια αγάπη δυνατή
μαζί και φύγε
Να δραπετεύσεις σου ζητώ
Και τώρα ζήσε
Ζήσε στο τώρα στο μπορεί
Ζήσε το αύριο γιατί
Δε θα μαι δω....


Μαριάννα Κουκουμτζή

Λόγια δίχως τίτλο...

Τι κι αν έβλαψα
τον εγωισμό μου δίνοντας πνοή σε γραμμές με τόνους και τελείες
Τι κι αν ζήτησα
απ΄το χθες να μου φανερώσει τις λερωμένες σελίδες της ιστορίας μας
Τι κι αν προσευχήθηκα
σε όλους τους Θεούς μήπως και πετύχω αυτόν που πιστεύεις
Ζήτησα τη λύση, μόνη
Πλήγωσα τη σκέψη, μόνη
Ξεπέρασα τον πόνο, μόνη

Θαρρείς δεν πόνεσα
σ’αυτή τη φοβερή προσπάθεια ,ξεγυμνώνοντας το ιερό μέσα μου?
Θαρρείς δεν ήξερα
πως είναι όσα ζήτησα χαμένες αναπνοές ελπίδας και πόνου?
Θαρρείς πως δε κατέστρεψα
την γεωμετρικά και παραστατικά τέλεια ζωή μου?
Πόσα ακόμα βλέμματα
υποκρισίας και ματαιότητας μπορώ να αντέξω?
Πόσα ακόμα λόγια
Ξεπερασμένα και αταίριαστα με το δικό μου κόσμο θα ακούσω?
Πόσες και πόσες ώρες
θα μπερδεύομαι με την παραίσθηση περιμένοντας εσένα?
Θυμώνω με σένα
Δακρύζω για σένα
Μιλάω δίχως εσένα

Μα δεν βλέπεις την αυτότροφη τράπεζα των ερωτικών πεπραγμένων γύρω σου;
...δική μου είναι
Μα δεν βλέπεις τις συγγνώμες που χορεύουν κάθε βράδυ στα όνειρά σου;
...δικές μου είναι
Μα δεν βλέπεις την παράκληση που σχηματίζει πυραμίδες ένοχων αναμνήσεων;
...δική σου είναι
Κουράστηκες ν’ακούς...καταλαβαίνω
Αρνείσαι ν’ακούς...καταλαβαίνω
Φοβάσαι ν’ακούς...καταλαβαίνω
Μα μη γυρίσεις το κλειδί της πόρτας, θα σπάσω...


Μαριάννα Κουκουμτζή

Το κανονάκι

Ζήτησα απ’ τις εκκλησιές
Τις δαντέλες τις χρυσές
Πένα, ήχος και πατίνα
Καστανή μου, Διαμαντίνα

Έλα απόψε στο περβόλι
Να σου τάξω το βελόνι
Που ‘χα φέρει από τα ξένα
Μυστικά μόνο για σένα

Να το πάρεις να κεντήσεις
Όνειρα και αναμνήσεις
Απλωμένα στο πανί
Τέχνης λαϊκής πνοή

Ρεφραίν
«Είχα ένα μικρό μεράκι
Που το λέγαν κανονάκι
Να το παίζω να θυμάμαι
Μες τους ήχους να κοιμάμαι
Γύρε πλάι μου μην κλαις
Τα παλιά γράφουν το χθες
Κι ο,τι μέσα μας θυμίζουν
Μας πλουτίζουν μας γεμίζουν»



Και θα βάλω και κρασί
Μες σε κούπα πλουμιστή
Να το πίνεις να μεθάς
Τα φιλιά σου να σκορπάς

Τα μαλλάκια να τινάζεις
Στο ρυθμό μου να στενάζεις
Να ‘βρεις όνειρα καινούρια
και του κόσμου τα καλούδια.

Ξάπλωσε κι εσύ με μένα
Διώξτα τα όνειρα τα ξένα
Και μαζί μου τώρα γύρνα
Τις σελίδες και ξεκίνα.


Ρεφραίν
«Είχα ένα μικρό μεράκι
Που το λέγαν κανονάκι
Να το παίζω να θυμάμαι
Μες τους ήχους να κοιμάμαι
Γύρε πλάι μου μην κλαις
Τα παλιά γράφουν το χθες
Κι ο,τι μέσα μας θυμίζουν
Μας πλουτίζουν μας γεμίζουν»


Μαριάννα Κουκουμτζή

Δυο κίτρινες κορδέλες...

Σε κουτάκι έβαλα δυο κίτρινες κορδέλες
μεταξωτές, γυαλιστερές, σιδερωμένες...
δυο κομμάτια από άγαλμα θα τις προσέχουν
στα κρυφά, στα σκοτεινά θα τις νταντεύουν...
δυο σταγονίτσες μύρο θεϊκό να εξαφανίζουν
τη μυρωδιά που βασανίζει και δακρύζουν...
κι ένα ρολόι τσέπης, κειμήλιο χρυσό
να μην ξεχνούν το χρόνο που κυλάει σα νερό...
και μια φωτογραφία με δυο άσπρα άλογα
να καλπάζουν που και που μέσα στα όνειρα...
κλωστές, βελόνια, πλουμιστά κουμπιά
να πηγαίνουν στους χορούς σωστά...
δυο φτερά από παγώνια θηλυκά για να ζηλεύουν
και τα βράδια τον ερωτά τους να θεριεύουν...
ύστερα τις κλείδωσα καλά με το κλειδί
και το πήγα στην αυλή, στο πηγάδι το βαθύ...
εκεί το έκρυψα καλά να μην το βρει κανείς
μην τυχόν κι απ΄ τη χρυσή του λάμψη τυφλωθείς...
κάθε τρεις και λίγο πάλι εκεί εγώ βουτάω
το κλειδάκι μες στα χέρια μου κρατάω...
κι ανοίγω το κουτάκι με λαχτάρα
στις κορδέλες τραγουδάω με κιθάρα...

Μαριάννα Κουκουμτζή

Λιγμέ μου...

Θυμάμαι σαν τώρα
Το άρωμα της πρώτης μας βραδυάς.
Κοιμάμαι στο στρώμα
Σε πούπουλα μορφές διπλής σκιάς.

Λιγμέ μου, να ζήσεις
τυφλές ελπίδες γύρω να σκορπάς.

Να μάθεις, μαθαίνεις
το στεναγμό μου που ‘χει ερωτευτεί.
Μην τάξεις, να αρπάξεις
τα τάματα τα ξένα που ‘χεις βρει.

Λιγμέ μου, να ψάξεις
Τα ματια μου που γέννησαν βροχή.

Mη μένεις, μη μείνεις
Μες την καρδιά μου πλέξε τον ιστό.
Μην κλάψεις, να κάψεις
Την αύρα σου που σβήνει στο σταυρό.

Λιγμέ μου, να φύγεις
Να μπεις σε άλλα στήθη και καημό.


Μαριάννα Κουκουμτζή

Σκουπίδια μιας ζωής...

Άδειασα απ’τα χάδια σου, τα παγωμένα και στεγνά,
έχασα φωνή, μιλιά, θρηνούσα σιωπηλά.
ένιωσα το φόβο μου, που ερχόταν ξαφνικά,
ο χωρισμός, η Άνοιξη, μπερδεύτηκαν κι αυτά.
όνειρα και υποσχέσεις έπαιζαν κρυφτό,
κι ένα συγγνώμη έμεινε, μονάχο και κουτσό.
τις λέξεις πάλι σήκωσα, ξεσκόνισα μεμιάς,
το λυρισμό τους άντεξα, στα χέρια να κρατάς.
νέα, παλιά, μελλοντικά, σκουπίδια μιας ζωής,
επίθετα και ρήματα, αστείρευτης πηγής.


Μαριάννα Κουκουμτζή

Πως μπορώ

Πως μπορώ
Τα γλυκά σου μάτια ν’αντικρύσω
Πως μπορώ
Να σ’αφήσω και να συνεχίσω
Δάκρυα και πόνος...


Μοναξιά
Το βιολί μου λέει να ξεχάσω
Μοναξιά
Γύρω από το πέπλο της χαράς μου
Κρίνα ταξιδεύουν...


Το χρυσό δοξάρι
κλαίει και θρηνεί
δύναμη δεν βρίσκω για άλλα
μείνε μείνε
Αύριο μην πεις είναι αργά
άκου με πριν με αφήσεις
στον παγωμένο μου ουρανό
σε παρακαλώ
γονατίζω εδώ...

Το χρυσό δοξάρι
κλαίει και θρηνεί
δύναμη δεν βρίσκω για άλλα
μείνε μείνε
Αύριο μην πεις είναι αργά
άκου με πριν με αφήσεις
στον παγωμένο μου ουρανό
σε παρακαλώ
γονατίζω εδώ...


Πως μπορώ
Τα γλυκά σου μάτια ν’αντικρύσω
Πως μπορώ
Να σου πω όσα έχω στην καρδιά μου
Δάκρυα και πόνος
Δοξάρι μου ο πόνος...


Μαριάννα Κουκουμτζή


Οι στίχοι είνι γραμμένοι πάνω στην μουσική του Toygar Isikli του Gecenin Huznu

The Storms

I’ve sent my love to thee
And there’s nothing left for me.
Nothing into this world
Or at any orb…

Truth in love
That’s my oath,
Ivied walls
Were not my goal…
Warm happy home
Now’s full of loam…


Cry and laugh,
Your heart beats.
Things are rough
But she will beat
All the storms
That felt inside…
Live and try,
See things bright…

At the end love wins…
Take this pair of wings,
Fly away into the sky,
Afraid not, give a try…
Small bundles full of love
were not meant to be shoved…



Οι Καταιγίδες

Έχω στείλει την αγάπη μου σε σένα
Και δεν υπάρχει τίποτα για μένα.
Τίποτα, σε αυτόν τον κόσμο
Ή σε οποιαδήποτε σφαίρα ...

Αλήθεια στην αγάπη
Αυτός είναι ο όρκος μου,
Τοίχοι σκεπασμένοι με κισσούς
Δεν ήταν ο στόχος μου ...
Το ζεστό ευτυχές σπίτι
Τώρα είναι γεμάτο από μάργες ...


Κλάψε και γέλα,
Η καρδιά σου χτυπά.
Τα πράγματα είναι δύσκολα
Αλλά αυτή θα κερδίσει
Όλες τις καταιγίδες
Που ένιωσε μέσα της ...
Ζήσε και προσπάθησε,
Δες τα πράγματα πιο φωτεινά ...

Στο τέλος η αγάπη κερδίζει...
Πάρε αυτό το ζευγάρι φτερών,
Πέτα μακριά στον ουρανό,
Μη φοβάσαι, προσπάθησε ...
Οι μικρές δέσμες αγάπης
Δεν ήταν γραφτό να διωχθούν…


Μαριάννα Κουκουμτζή

Ζωγράφισα με γκρι...

Στο κύτταρο του φόβου, στο απόκρυφο του λόγου,

πλημμύρισα ζωή...

Χειμώνες, χρόνια πέρασαν και τις πληγές μου έσβησαν,

κρυφτήκαν στο γυαλί...

Σύνορα γκρεμίστηκαν, με στάχυα συναντήθηκαν,

ισοπεδώθηκε η γη...

Δάκρυα φυλακίστηκαν, γαλάζιοι πάγοι έγιναν,

νεκρής ψυχής ευχή...

Κι όσο αυτά λογάριαζα, τη σκέψη παρακάλαγα

ν’αντέξει τη φυγή...

Μα όταν σε θυμήθηκα, κανόνες απαρνήθηκα,

ζωγράφισα με γκρι...

Μονάχος μου πλανήθηκα, γυμνός και προσευχήθηκα

να αλλάξω τη μορφή...

Κατάφερα τ’αδύνατα, τα σύνεργά μου αόρατα

με ενέπνευσε η βροχή...

Σταγόνες γύρω κύλησαν, με πόνο όλα τα τύλιξαν,

ορίσαν την ποινή...

Να μείνω μόνος ζήτησαν, εκεί με καταδίκασαν

στου ονείρου το φιλί...

Μαριάννα Κουκουμτζή

Στην Αλάμπρα...

Στην Αλάμπρα θέλω πάλι να βρεθώ,
να μουδιάζω, με τον ίδιο τρόπο να ριγώ.
Με φεγγάρι να θωρώ τον κιθαρίστα,
με χορδές να τραγουδά τη Ρεκονκίστα...

Στις λευκές ομίχλες, μες τις πέτρες να κυλίσω.
Τη νυχτιά να φοβηθώ,τις σκιές της να ζητήσω,
να μου δείξουν τη μορφή του που ξεφτίζει
και ο τρόμος το κορμί μου πλημμυρίζει...

Τη μεγάλη Πύλη του Αλκάθαρ να περάσω.
Να λυγίσω τα λιοντάρια, να τα σπάσω.
Τους κουρασμένους αυλικούς της να ρωτήσω,
για μια κιθάρα, μια αγάπη, έναν ήχο...

Να τον περιμένω στην Άβιλα των Ιπποτών.
με τα μύρτιλα απ΄τους κήπους παλατιών.
Τις εικόνες με πινέλα να του φτιάξω,
τον γλυκό μου στεναγμό να του φωνάξω...

«Τα μάτια μου σε ψάχνουν μες στα κάστρα,
στα κανόνια της ψυχής, σε ξένα άστρα.
Παλιά σπανιόλικα τραγούδια να μου λες,
καθισμένος στην Αυλή με τις Μυρτιές...

Γίνε πύλη μου εσύ κι εγώ η τάφρος,
Η αγάπη μου εσύ κι εγώ το πάθος.
Βάλε μουσικές σφραγίδες να θυμίζουν,
τη μαβιά αγάπη μας να διαιωνίζουν...»

Μαριάννα Κουκουμτζή

Ο θάνατος του clochar (ζητιάνος στο Παρίσι)…

Ο άνεμος του φθινοπώρου φυσάει δίχως παύση
και το βλέμμα του φυλακισμένο σ’ αυτή την πλάση.
Σκέφτεται, αν γρήγορα η οργή περάσει,
αν τη σκέψη του εκδίκησης κατευνάσει.

Παρασύρεται απ’ τα σύννεφα κάνει σκέψεις ταξιδιώτη,
σκουπίδια τα ρούχα του γεμίζουν με την πτώση.
Αν τα γευτεί, θα σημάνει η πράξη του αποχωρισμού,
οχλούν, μα για κείνον τώρα παίρνουν τη μορφή Θεού.

Θεϊκός, απλησίαστος ο ουρανός, ατέλειωτος ο όγκος
και η γη εδώ ριζωμένη-στα ανθρώπινα- στη λέξη κόσμος.
Μεθυσμένος παραμιλά και προσεγγίζει την εικόνα του,
μα τα πουλιά του λίγα και ο άνθρωπος στον πόνο του.

Στα μάτια των περαστικών τη γέννησή του βλέπει.
Λίγο αλλαγμένη μα να τη συνηθίσει θέλει.
Δύναμη δεν έχει να φωνάξει, σέρνει πόδια και κορμί
μέσα στη φωτιά που ανάβει άλλες εικόνες αποζητεί.

Μέσα στη μέθη του πάλι δε θα δει το σούρουπο,
μόνο την αντανάκλασή του σ’ ένα βρεγμένο κούτσουρο.
Κι αυτή τη νύχτα τα συναισθήματά του είναι δύσκολα,
μπερδεύονται οι σταγόνες της βροχής με λόγια ανείπωτα.

Σε αυτόν τον τρόμο ζει τη δική του κόλαση.
Εύχεται για λίγο χρόνο μιας σταγόνας πίστωση.
Μα ό,τι τολμά να σκεφτεί παραμορφώνεται.
Στου θάνατου την αγκαλιά απλά αφήνεται...

Μαριάννα Κουκουμτζή

Άκου τα τραγούδια μου...

Ήταν μια φορά
Που ΄βρεχε γλυκά
Παράδεισος εκείνο το νησί….

Στο σπίτι το παλιό
Που φάνταζε μικρό
Στους γκρίζους τοίχους ήρθε η αυγή...



Μέσα στη σκιά
Λάμπουν ζωντανά
Τα όνειρα που κάναμε μαζί...

Κοίτα τα πουλιά
Σου μαρτυρούν πολλά
Τα χρόνια που περάσαμε εκεί...



Επωδός:

«Κλέψε μια στάλα από βροχή,
νιφάδα από χιόνι,
και φτιάξε εικόνες όμορφες
επάνω στο σεντόνι.

Κλέψε μια λέξη δυνατή,
Μια φράση από ποίημα
Και άκου τα τραγούδια μου
Που μοιάζουνε με κύμα.»




Μόνο μια φορά
Το ‘πα δυνατά
Το σ’αγαπώ,ξεκίνα...

Σώπα μη μιλάς
Και μη μου γελάς
Ν’αγγίξω την ελπίδα...



Κάνε πως μ’ακούς
Ψάξε στους βυθούς
Να βρεις τα λόγια εκείνα...

Σαν την αστραπή,
Μες στη χαραυγή
Ζητάνε την αλήθεια...



Επωδός:

«Κλέψε μια στάλα από βροχή,
νιφάδα από χιόνι,
και φτιάξε εικόνες όμορφες
επάνω στο σεντόνι.

Κλέψε μια λέξη δυνατή,
Μια φράση από ποίημα
Και άκου τα τραγούδια μου
Που μοιάζουνε με κύμα.»


Μαριάννα Κουκουμτζή

Τα λόγια της βροχής…

Η βροχή έχει φωνή, χίλια λόγια θα σου πει...
δες...σου λέει λόγια ξένα, μυστικά και μαγεμένα...
να κουρσέψεις τις σκιές, να χορέψεις με θεές,
να πετάξεις στον αγέρα μέσα από τις συννεφιές...
σου το λέει με τα πουλιά πως το ζητούν τα δειλινά,
νέο φυλαχτό ν’αρχίσεις, να τιμήσεις τα παλιά...
μα και πάλι τι να φτιάξεις, όλα γύρω σου γερνούν...
τους διαβάτες να ρωτήσεις, άραγε θα σου το πουν...
θα σου στείλει μια τσιγγάνα, να σε πάρει αγκαλιά...
να σφυρίξει σκοτεινά, πλανεμένα λόγια και φρικτά...
«θα σου δείξω, αν μ’αφήσεις ν’ακουμπήσω εδώ σιμά,
των Δρυίδων τα βοτάνια , συμβουλές αερικών,
μυστικά αφανισμένα των μεγάλων γητευτών...
θα σου δείξω ένα στρατί, θα σε βάλω σε χορό,
λίγες βέρβερες ακόμα κι έρχεται από το βουνό
η μορφή που περιμένεις, πάνω σε χρυσή βροντή
που εγέννησαν με πόνο οι ηλιαχτίδες το πρωί...»
πόσα τάματα θα κάνεις στο πανάρχαιο ιερό...
τα φοβάσαι...άκου με...θυμάσαι το στερνό σου φυλαχτό,
κείνο που έφτιαχνες για χρόνια ξαπλωμένη στα ρηχά,
μέρα νύχτα αφοσιωμένη στο σκοπό σου μοναχά...
χίλιες λέξεις το στολίζαν γεννημένες, φορτωμένες
μ’όλα εκείνα που θα βρεις σε εικόνες ξεχασμένες
από όνειρα κι ελπίδες, τυπωμένες σε χαρτί
φυλαγμένο στην καρδιά σου, φιλντισένιο το κουτί...
τη βροχή μην την ακούς, προσπέρνα τα μηνύματά της
να σε πνίξει έχει σκοπό, να σε δέσει εκεί κοντά της...
θα λυγίσεις, αν αγγίξεις τούτα δω τα δεσμευμένα,
ξέχνα του ουρανού τα λόγια...τα γραμμένα...
κι όχι φυλαχτά να φτιάχνεις από δω και πέρα,
μόνο μαντήλια να κεντάς ...να τα χαρίζεις του αγέρα...

Μαριάννα Κουκουμτζή

Χαραυγή

Τις νύχτες μιλούν οι προσευχές
σ’αυτά τα μονοπάτια,
εδώ που τ’όνειρο ξεσπά
και γίνεται κομμάτια.
Τύλιξε, Λίνα, το πανί
γύρω απ’το πρόσωπό σου,
να μην το δουν που προσπαθεί
να κρύψει το θυμό σου.
Διώξε μακριά σου την ντροπή
που σε αναστατώνει.
Γίνε γυναίκα σεβαστή,
γυναίκα απ’την Πόλη.

Επωδός : «Είναι η ζωή μια χαραυγή,
για κείνες που λυπούνται.
Γι’αυτές που ονειρεύονται,
τα βράδυα πως κοιμούνται...»




Σ’αυτούς τους δρόμους τους υγρούς,
σέρνεται το κορμί σου.
Τακούνι, τσάντα και κραγιόν
βιτρίνες στη ζωή σου.
Ένας παλιάτσος κουρελής,
βγαλμένος από ποίημα
κοντά σου πάλι έρχεται
με το γοργό το βήμα.
Κι αν σήμερα ζητά εδώ
τον πόθο να πουλήσεις,
σκέψου ξανά το αύριο
πως θα το νοσταλγήσεις.

Επωδός : «Είναι η ζωή μια χαραυγή,
για κείνες που λυπούνται.
Γι’αυτές που ονειρεύονται,
τα βράδυα πως κοιμούνται...»


Μαριάννα Κουκουμτζή

Η νύφη της Σαμοθράκης...

Με τον ήχο της μπουρούς χαμογέλασαν τα χείλη
κι έβγαλε απ΄την ποδιά το κρυμμένο το μαντήλι.
Μετά τις πρώτες αγκαλιές τις θερμές, τις ζωντανές,
ήρθανε και τα μαντάτα, σαν αυτά που δε θα θες
να ακούσεις από στόμα που σου τραγούδαγε μικρή
και στη κούνια σε κουνούσε σε μια κάμαρη υγρή.

-Πρέπει Καβειρώ να φύγεις με το πρώτο το καράβι,
στην Αμερική να φτάσεις που περιμένει παλικάρι
το όνομά του να σου δώσει και πολλά παιδιά να κάνεις,
να γυρίσεις τη σελίδα, νέα πράγματα να γράψεις
στο βιβλίο που κρατάς και που ήθελες να κάψεις.
Άκου με και δε θα χάσεις, νυφικό εκεί θα ράψεις.

-Μα το παλικάρι θέλει να με βάλει στη ζωή του;
Τίποτα για με δε ξέρει και φοβάμαι την οργή του,
όταν δει πως νύφη εγώ δεν κάνω για δική του...
Κοίτα με, για να χαρείς, μη μου πεις πως έχω κάλη!
Πώς θα πάω να ζητήσω στην αγκαλιά του να με βάλει
και τα όνειρα που είχε να τ’ αφήσει για μια άλλη;»



-Πύρινα μαλλιά σα φλόγες και ματιά σαν το φεγγάρι,
πόδια σαν της Αφροδίτης και κορμί με όλο χάρη,
η τιμή σου δώρο πλούσιο, θα το δει, θα το ζητάει
και μη λες πως δε θα θέλει νύφη του εσέ να πάρει.
Χίλια φαγητά γνωρίζεις και στο ράψιμο αστέρι.
Με καμία εσύ δε μοιάζεις απ’τσ’ Αμερικής τ’ασκέρι.

-Κι η αγάπη; Τι θα κάνω; όλα αυτά για ποιον τα λέω;
Δεν τον ξέρω, δεν τον είδα, σφίγγομαι για να μη κλαίω...
Άσε με εδώ να μείνω, στο νησί που αγαπάω.
Στις δουλειές θα είμαι πρώτη, το νερό θα κουβαλάω.
Μη με στέλνεις εκεί μόνη, δε θ’άντέξω θα πεθάνω,
πριν προλάβω στο βαπόρι, όλες τις πληγές να γιάνω.

Την επόμενη αυγούλα, μ’ένα μπόγο στο γοφό
Κίνησε για μέρη ξένα δίχως να ‘χει οδηγό.
Έτοιμη για το ταξίδι που της τάξαν πως θα βρει
μια αγκάλη, ένα σπίτι, μια αλλιώτικη ζωή.
Και τη μέρα, πριν προλάβει ο μήνας τούτος να σωθεί,
Μες τα κύματα τη βρήκαν να χορεύει σαν πανί...



Μαριάννα Κουκουμτζή


Η νύφη της Σαμοθράκης έχει γραφτεί με αφορμή την ταινία του Παντελή Βούλγαρη 'Οι Νύφες'

Καλοταξιδεμένο μου

Τη νύχτα αυτή που οι φωτιές χορεύουν στο Γενάρη
Που στέκονται σαν άγγελοι στα σύννεφα κοντά,
Κρατούσες ρόδινα πανιά και τούτο το θυμάρι
Που άλλοτε το μύριζα γελώντας δυνατά.




Πανί διπλό τα μάτια σου μες του βυθού τα κάλη
Στέκει μονάχο και μιλά στα κόκκινα κοράλια.
Πέτρινα κύματα ποθούν να διώξουνε τα λάθη
Αυτά που ο άρχοντας κρυφά κρατούσε σε βεντάλια.

Αχ, και τα πρώτα λόγια σου, τα χιλιοειπωμένα
Μου ξύπνησαν σκιές παλιές κι αχόρταγα φιλιά .
Αυτά που χρόνια ολόκληρα θωρούσα ξεχασμένα
Θαμμένα εκεί στο βήμα μου πιο πέρα απ΄τη μηλιά.



Αέρηδες σε πνίξανε, νοτιάδες αφρικάνοι
Στου ίσκιου μου την αντηλιά, ζητάς να κοιμηθείς.
Θαρρείς και σε κουράσανε, μετόχια και ζητιάνοι
Κι όλου του κόσμου η μορφή, η πλάνα,η κρυφή.

Κατάρτι μου δεμένο κει, σαλεύεις να ξεφύγεις
Να βρεις Ιθάκες ζωντανές, στις Μοίρες να μιλήσεις.
Μα θα ΄ρθει η ώρα που θα βγεις τα δώρα να ζητήσεις
Και ξεχασμένος από γης θα πέσεις να χαθείς.



Καλοταξιδεμένο μου, γύρνα εκεί που ήσουν
Κι αλάργιεψε ζητώντας γη, στεριά να φωτιστείς.
Αν ήταν μοίρα να σωθείς κι αυτοί να σε μισήσουν,
Να στείλω την αγάπη μου οδηγό να πλανηθείς.

Ποιες θάλασσες σε φέρανε εδώ σ’αυτόν τον τόπο
Τον ξεχασμένο στεναγμό να πάρεις αγκαλιά;
Άκου με και σου ζητώ μη βγάλεις άλλο λόγο
Τη νύχτα αυτή λησμόνησε και φύγε μακριά...



Και μη γυρίσεις για να δεις τα κουρασμένα μάτια
Που σαν σε είδαν δεν μπορούν τον ήλιος τους να βρουν.
Τρέξε να βρεις τα χνάρια μου ανάμεσα στα βάτια
Που περιμένουν πάντοτε, δικά σου, να ενωθούν...

Μαριάννα Κουκουμτζή