Πατρίδα μου

Nερό που καίει στο στόμα μου η ανάσα της ερήμου...

Πατρίδα μου που σ’ έχασα

μία ζωή ζητούσα

τα μάτια σου να δω ξανά

αν είναι ίδια όπως παλιά

τότε που μ’ αγαπούσαν

Πατρίδα μου αξιώθηκα

πάλι να κατοικήσω

τα χέρια σου – να τα κρατώ

να μου γεννούν τον πυρετό

και να μην κάνω πίσω

Πατρίδα μου που με έζησες

δύο φορές σαν ξένο,

αυτά τα χείλη που φιλώ

με σπρώχνουν πάλι στο γκρεμό

κι όμως τα ανασαίνω

Σαν πρόσφυγας στο σώμα σου ιδρώνει η ψυχή μου

νερό που καίει στο στόμα μου η ανάσα της ερήμου

 Γεώργιος Λίγος

Το σπίτι που θα ζούσαμε μαζί…

Θα έκρυβε αινίγματα ο ουρανός μας, μα θα ήταν δικός μας…

 

Θα ΄ταν διώροφο – λουλούδια στο μπαλκόνι

τζάκι αναμμένο – ένα μικρό αηδόνι…

το σπίτι που θα ζούσαμε μαζί….

Θα είχε αυλή, σκυλιά, παιδιά, κήπο και τάξη

θα είχε Κλέφτες και Θεούς – θα ‘ταν εντάξει

 το σπίτι που θα ζούσαμε μαζί….

Θα μπαινοβγαίνανε οι φίλοι και οι μνήμες

θα το ζηλεύανε τα χρόνια και οι μήνες…

το σπίτι που θα ζούσαμε μαζί….

Θα είχε γυάλινη οροφή κι ο ουρανός μας

θα έκρυβε αινίγματα, μα θα ήταν δικός μας…

το σπίτι που θα ζούσαμε μαζί….

Πέτρινοι τοίχοι και μια υπομονή μεγάλη

κι ένα περίστροφο κρυμμένο στην μασχάλη

το σπίτι που θα ζούσαμε μαζί….

Σκεπή οπωσδήποτε – πιο κόκκινη απ’ το αίμα

κι εγώ εκεί να σ’ αγαπώ – δεν είναι ψέμα…

το σπίτι που θα ζούσαμε μαζί….

Ένα χαμόγελο που πάγωσε στο χιόνι

και κρεμασμένος ένας ήλιος στο σαλόνι…

το σπίτι που θα ζούσαμε μαζί….

 

Κι έγινα Δαίμονας κι εσύ η Λυπημένη

και τώρα τίποτε, κανείς, δεν περιμένει…

ζωή που θα την ζούσαμε μαζί….

Ήθελα σπίτι, ένα ταξίδι, εσένα… μόνη…

γίνανε χώμα όλα αυτά, λευκό σεντόνι…

ζωή μου που δεν έγινες ζωή….

Γεώργιος Λίγος

Το Μνημείο του Γνωστού Στρατιώτη

Και γυρνάνε και κοιτάν και καμαρώνουν…
Κάποιοι κιόλας χαιρετούν στρατιωτικά…
Τσολιάδες, ξένοι, εχθροί και φίλοι
χαμογελάνε σαν τουρίστες… Φλας ανάβουν…
Κάποιοι χορεύουν…
Κάποιοι ξεχνιούνται, εδώ, για ώρα…
Και κάποιοι (αχ, έχει η Ελλάδα Ποιητές…)
σκαλίζουνε στο μάρμαρο Ωδές…


Και μόνο εσύ
ούτε μια ματιά δεν ρίχνεις…
Κι ας έγινα, βρε ηλίθια, για σένα μόνο
Το Μνημείο του Γνωστού… Πιστού… Σκυλιού σου και Στρατιώτη…


Γεώργιος Ι. Λίγος