Η Τζέτζω η τρελή

Άλλο ένα (εξαιρετικό) πάντρεμα της Στιχο-Μυθίας που βρήκε το δρόμο του προς τη δισκογραφία...

Καλοτάξιδο!

Στίχοι: Ανατολή Παπανότη
Μουσική: Βασίλης Ρουμελιώτης
Ερμηνεία: Άνθια Κωνσταντινίδου


Αγκάθια το μαλλί,
για ντέφι και βιολί
τον τενεκέ βαρούσε
τις νύχτες που γυρνούσε,
η Τζέτζο η τρελλή.

Τα μήλα τα μωβιά
τα σάπια της φιλιά,
σκουπίδια που κρατούσε,
στα χείλη τ΄ακουμπούσε,
η Τζέτζο η τρελλή.

Έψαχνε η Τζέτζο τις νυχτιές
κι όλο ρωτούσε τις σκιές,
για κάποιο παληκάρι,
για τον δικό της Πάρη.

Θύμωνε η Τζέτζο το πρωί
και στο φεγγάρι πριν χαθεί,
τα μήλα της πετούσε,
τον Πάρη της ζητούσε

Σκαλί για ουρανό
θα βρει ένα πρωινό,
μαζεύει την ψυχή της
κι αδειάζει το κορμί της,
η Τζέτζο η τρελλή.

Τ΄όνομα της τρελλής
δεν τό ΄ξερε κανείς,
το ΄μάθαν στην κηδεία,
τη λέγαν Ευτυχία,
τη Τζέτζο την τρελλή.


Δίσκος:
Άνθια Κωνσταντινίδου - Φτάνω όπου αγαπώ (2015)

Ας ξαναρχόσουν

Ο Παράδεισος ανοίγει με φιλί...Ακυκλοφόρητο κι ολόφρεσκο!...

Στίχοι: Γιώργος Γκρίλης
Μουσική: Βασίλης Ρουμελιώτης
Ερμηνεία: Αδριανός Νόνης

Δεν έχει απόψε ο ουρανός εδώ αστέρια
μονάχα μάτια που σαν τότε με κοιτάνε
τότε που η γη μου ήταν γεμάτη καλοκαίρια
- τώρα τα μάτια σου τα μπλε ποιον ξενυχτάνε;

Ας  ξαναρχόσουνα
μες στα μάτια μου αργά να βυθιζόσουνα
να μην μοιάζει αυτός ο κόσμος με απειλή

Ας  ξαναρχόσουνα
και στην αγκαλιά μου πάλι να κρυβόσουνα
τον Παράδεισο ν' ανοίξεις με φιλί

Χιλιάδες οι ήλιοι που φυλάς στο μαξιλάρι σου
- να ξημερώνανε και μια δική μου μέρα...
Να 'μουν ο αέρας που ανεμίζει το φουλάρι σου
κι εσύ η πιο τρελή κι αδέσποτή μου σφαίρα

Ας  ξαναρχόσουνα
μες στα μάτια μου αργά να βυθιζόσουνα
να μην μοιάζει αυτός ο κόσμος με απειλή

Ας  ξαναρχόσουνα
και στην αγκαλιά μου πάλι να κρυβόσουνα
τον Παράδεισο ν' ανοίξεις με φιλί

Ο παπαγάλος

Ο γνωστός Παπαγάλος του Ζαχαρία Παπαντωνίου έγινε ένα πολύ όμορφο τραγούδι από τον συνθέτη μας Βασίλη Ρουμελιώτη...



Ποίηση : Ζαχαρίας Παπαντωνίου
Μελοποίηση : Βασίλης Ρουμελιώτης
Ερμηνεία: Παρασκευάς Θεοδωράκης

Σαν έμαθε τη λέξη καλησπέρα
ο παπαγάλος, είπε ξαφνικά:
«Είμαι σοφός, γνωρίζω ελληνικά
τι κάθομαι εδώ πέρα!»

Την πράσινη ζακέτα του φορεί
και στο συνέδριο των πουλιών πηγαίνει,
για να τους πει μια γνώμη φωτισμένη.
Παίρνει μια στάση λίγο σοβαρή,
ξεροβήχει, κοιτάζει λίγο πέρα
και τους λέει: καλησπέρα!

Ο λόγος του θαυμάστηκε πολύ.
Τι διαβασμένος, λένε, ο παπαγάλος!
Θα ‘ναι σοφός αυτός πολύ μεγάλος,
αφού μπορεί κι ανθρώπινα μιλεί!

Απ’ τις Ινδίες φερμένος, ποιος το ξέρει
πόσα βιβλία μαζί του να ‘χει φέρει,
με τι σοφούς εμίλησε, και πόσα
να ξέρει στων γραμματικών τη γλώσσα!

«Κυρ- παπαγάλε, θα ‘χουμε την τύχη
ν᾿ ακούσουμε τι λες και πάρα πέρα;»
Ο παπαγάλος βήχει, ξεροβήχει,
μα τι να πει; Ξανάπε: καλησπέρα!

H Tζέτζο η τρελλή

Μία ιστορία της Ανατολής που έγινε στίχος από την ίδια και μελοποιήθηκε από τον Βασίλη Ρουμελιώτη. Εδώ σε καινούρια (εξαιρετική!) εκτέλεση από την Άνθια!

Κανείς, μέρα, δεν την έβλεπε την Τζέτζο την τρελλή. Λούφαζε στο ερειπωμένο νεοκλασικό της οδού Υμηττού, απέναντι από την εκκλησία του Αη Νικόλα. Παρέα με ποντίκια, γιατί, ούτε τ΄αδέσποτα σκυλιά δεν μπαίναν στα χαλάσματα. Κι αν κάποιο, τύχαινε να τρυπώσει στα ερείπια, πεταγόταν έξω τρομαγμένο κάποια στιγμή. Γιατί τη Τζέτζο, τίποτα δεν την πλησίαζε. Ούτε άνθρωπος, ούτε ζώο. Κι όταν τις νύχτες που έβγαινε, τύχαινε κάποιος στο δρόμο της, αν ήταν γείτονας και την γνώριζε, παραμέριζε, ή, άλλαζε δρόμο. Αν όμως ήταν κάποιος, που πρώτη φορά την συναντούσε και την πλησίαζε ανυποψίαστος, τον περιέλουζε με βρισιές και φτυσιές. Κάποιο βράδυ, μια φιλεύσπλαχνη γειτόνισσα, που την άκουσε καθώς περνούσε το δρόμο, κατέβηκε με ένα ταπεράκι στο χέρι, να της το δώσει, να φάει λίγο σπιτικό φαγητό, η κακομοίρα. Στα μούτρα της το ΄φερε η Τζέτζο.
Τ΄όνομα της τρελλής, κανείς δεν το ΄ξερε. Το Τζέτζο, παρατσούκλι της το βγάλανε. Από το τρίξιμο που έκανε το σκουριασμένο καρότσι λαϊκής που έσερνε πίσω της, τις νύχτες που γύριζε στους δρόμους της συνοικίας. Τζζ..τζζ..τζζ..τζζ..Μέσα στην ησυχία της νύχτας, δήλωνε την παρουσία της ανατριχιαστικά. Κάπου, κάπου έβγαζε και μία φωνή, σαν κάποιον να έψαχνε. Τα σκουπίδια από τους κάδους και τα απομεινάρια από την λαϊκή αγορά ήταν η τροφή της. Μ΄αυτά φόρτωνε το καρότσι της και το πρωί χωνόταν στα ερείπια, ίδια με φάντασμα που πήγαινε να βρει τα φαντάσματά του.
Το πρωινό που την χτύπησε το διερχόμενο αυτοκίνητο, όλος ο δρόμος είχε γεμίσει ζαρζαβατικά και σάπια μήλα. Κάποιος αυτόπτης μάρτυρας επέμενε πως μόνη της έπεσε στις ρόδες του αυτοκινήτου, του ανθρώπου. Επέμενε.
Η κηδεία της έγινε στον Αη Νικόλα. Ανέλαβαν οι ιερείς του ναού. Ενορίτισσα, βλέπεις! Εκεί, στην εξώδειο ακολουθία ακούστηκε το όνομά της για πρώτη φορά. Ευτυχία!
Οι λιγοστοί ενορίτες που βρέθηκαν στην κηδεία σκέφτονταν πως έν΄αγκάθι ήταν. Που τους τρύπησε παρ΄όλο που δεν τους άφησε να τ΄αγγίξουν. Και πως και τη ζωή της την ίδια στα μούτρα τους την έφτυσε!!

ΑΝΑΤΟΛΗ

Στίχοι: Ανατολή Παπανότη
Μουσική: Βασίλης Ρουμελιώτης
Ερμηνεία: Άνθια Κωνσταντινίδου
Δημιουργός Video: Άνθια Κωνσταντινίδου

Αγκάθια το μαλλί,
για ντέφι και βιολί
τον τενεκέ βαρούσε
τις νύχτες που γυρνούσε,
η Τζέτζο η τρελλή.

Τα μήλα τα μωβιά
τα σάπια της φιλιά,
σκουπίδια που κρατούσε,
στα χείλη τ΄ακουμπούσε,
η Τζέτζο η τρελλή.

Έψαχνε η Τζέτζο τις νυχτιές
κι όλο ρωτούσε τις σκιές,
για κάποιο παληκάρι,
για τον δικό της Πάρη.

Θύμωνε η Τζέτζο το πρωί
και στο φεγγάρι πριν χαθεί,
τα μήλα της πετούσε,
τον Πάρη της ζητούσε

Σκαλί για ουρανό
θα βρει ένα πρωινό,
μαζεύει την ψυχή της
κι αδειάζει το κορμί της,
η Τζέτζο η τρελλή.

Τ΄όνομα της τρελλής
δεν τό ΄ξερε κανείς,
το ΄μάθαν στην κηδεία,
τη λέγαν Ευτυχία,
τη Τζέτζο την τρελλή.

Τότε που λέγαμε για αγάπη

Αγαπημένος συνθέτης της Στιχο-Μυθίας (ο πρώτος που μελοποίησε στίχους μέσα από αυτό το blog!), μας εμπιστεύεται τα δικά του τραγούδια.. Κάνουμε σήμερα την αρχή.. Βασίλη σε ευχαριστούμε!



Ερμηνεία: Παρασκευάς Θεοδωράκης
Στίχοι - Μουσική: Βασίλης Ρουμελιώτης
Επιμέλεια Video: Στιχο-Μυθία ( http://stixo-mythia.blogspot.com )

Θυμάμαι λέγαμε γι' αγάπη
Όταν τους δρόμους παίρναμε
Μια σπιθαμή γινόταν το Αιγαίο
Φόντο φτωχό, πίσω απ' το γέλιο σου
Μικρή η θάλασσα, να λούσει τα δικά σου τα μαλλιά
Τότε που λέγαμε γι' αγάπη

Ρεφραίν

Κι η αγάπη τελικά τη μάχη χάνει
Παρηγοριά ψάχνει να βρει, στα εθνικά ρεκόρ
Καράβι εκπέμπει s.o.s , μα στη στεριά δε φτάνει
Σιγά-σιγά βυθίζεται , μαθαίνοντας το σκορ


Μαζί σου ήμουνα και δε νοιαζόμουνα
Όταν για ύπνο γέρναμε
Έλεγα , ' έχουμε καιρό για τα' άλλα , το πρωί '
Ό,τι δεν πρόλαβα , ό,τι δε μπόρεσα
Όλα όσα αγάπαγες εσύ
Βάλθηκα τώρα ν' αγαπήσω
Εκτός από εμένα

Ρεφραίν

Κι η αγάπη τελικά τη μάχη χάνει
Παρηγοριά ψάχνει να βρει, στα εθνικά ρεκόρ
Καράβι εκπέμπει s.o.s , μα στη στεριά δε φτάνει
Σιγά-σιγά βυθίζεται , μαθαίνοντας το σκορ

Κι η αγάπη τελικά τη μάχη χάνει
Παρηγοριά ψάχνει να βρει, στα εθνικά ρεκόρ
Και όπως πανηγύριζα , η κάμερα με πιάνει
Φωτογραφία αταίριαστη κι ένα θολό ντεκόρ

Ένας χρόνος Στιχο-Μυθία! – Η Τζέτζω η τρελή…

10 Ιουλίου σήμερα! Σβήνουμε το πρώτο μας κεράκι λοιπόν!

Άντε σιγά – σιγά θα μάθουμε να περπατάμε και να μιλάμε κιόλας!

Αν και νομίζω πως έχουμε καταφέρει και στεκόμαστε (για τα καλά!) στα πόδια μας! Και μιλάμε κιόλας… Μην σας πω ότι το ‘χουμε ρίξει και στο τραγούδι!

Ένα blog που ξεκίνησε περισσότερο σαν στοίχημα…

Το στοίχημα του Στίχου και του Μύθου!

Σε μια εποχή που στο ελληνικό πεντάγραμμο μοιάζει να κυριαρχεί το τραγούδι που ΔΕΝ ενδιαφέρεται για τον Στίχο και που στερείται παντελώς του Μύθου που το ζωογονεί, δημιουργούνται blogs (η Στιχο-Μυθία δεν είναι μόνη) που βάζουν τον Στίχο στην Πρώτη Γραμμή, παλεύουν να φέρουν στο φως τους Ξεχασμένους Μύθους του και αναζητούν τις Νέες Στιχο - Μυθίες, αυτές που θα του δώσουν (είθε!) μία καινούρια ανάσα…

Θυμάμαι που πριν ένα χρόνο ξεκινούσα, σχετικά άσχετος με το Διαδίκτυο, την Στιχο-Μυθία, με την τεχνική και ηθική βοήθεια του Κώστα (Κώστα μου, χωρίς εσένα τίποτα…) του Kalio και του Άρη Κ. που έγινε και ο νονός του εγχειρήματος,  περίπου σαν προσωπική προσπάθεια…  Το μόνο δεδομένο που είχα, από την θητεία μου στο Μικρό Πολυτεχνείο, ήταν ότι υπάρχουν, σαν κι εμένα (και καλύτεροι μάλιστα!) πολλοί αξιόλογοι Νέοι Στιχουργοί των οποίων οι αγωνίες (ελλείψει κονέ…) είναι μάλλον καταδικασμένες να παλιώσουν και να κιτρινίσουν στα συρτάρια τους…  Και το ‘βρισκα κρίμα!

Γρήγορα ανταποκρίθηκαν κάποιοι από αυτούς - Ανατολή, Λέττη, Ιωάννα, Κουκά μου… Σιγά – σιγά η παρέα μεγάλωνε και μεγαλώνει με ολοένα και πιο γρήγορους ρυθμούς… Ποσοτικά, αλλά κυρίως, ποιοτικά και Ποιητικά! Ήδη αριθμούμε αρκετές δεκάδες νέων στιχουργών που μοιραζόμαστε μαζί με τους αναγνώστες μας (με σταθερά πάνω από 10 – 12 .000 πια μηνιαίες επισκέψεις…) τις προσωπικές μας καταθέσεις ψυχής!

Μένουν να κατακτηθούν πολλά! Και πιστεύω θα τα κατακτήσουμε! Μαζί! Ήδη ένα από τα πρώτα ζητούμενα γίνεται πράξη… Να μας βρει η μουσική! Οι στίχοι μας να γίνουνε τραγούδι!

Το πρώτο τέτοιο πάντρεμα που έγινε μέσα από την σελίδα της Στιχο-Μυθίας, ήταν όταν ο συνθέτης Βασίλης Ρουμελιώτης (γνωστός στους μυημένους από τους Αγώνες Καλαμάτας του Μάνου Χατζιδάκη) συνάντησε τους στίχους της Ειρήνης Ντάκου και της Ανατολής Παπανότη…

Όταν έφτιαχνα τα εισαγωγικά σημειώματα που πλαισιώνουν την μαυροσελίδα της Στιχο – Μυθίας, περιέγραφα τους στιχουργούς σήμερα σαν μία συμμορία τρελών! Το πρώτο τραγούδι που μελοποίησε ο κος Ρουμελιώτης είναι η Τζέτζο η Τρελή!

Τυχαίο;  

Δεν νομίζω….

Στίχοι: Ανατολή Παπανότη

Μουσική &  Τραγούδι: Βασίλης Ρουμελιώτης

Δημιουργός video clip: Μαργαρίτα Πάσχου

Αγκάθια το μαλλί,
για ντέφι και βιολί
τον τενεκέ βαρούσε
τις νύχτες που γυρνούσε,
η Τζέτζο η τρελλή.

Τα μήλα τα μωβιά
τα σάπια της φιλιά,
σκουπίδια που κρατούσε,
στα χείλη τ΄ακουμπούσε,
η Τζέτζο η τρελλή.

Έψαχνε η Τζέτζο τις νυχτιές
κι όλο ρωτούσε τις σκιές,
για κάποιο παληκάρι,
για τον δικό της Πάρη.

Θύμωνε η Τζέτζο το πρωί
και στο φεγγάρι πριν χαθεί,
τα μήλα της πετούσε,
τον Πάρη της ζητούσε

Σκαλί για ουρανό
θα βρει ένα πρωινό,
μαζεύει την ψυχή της
κι αδειάζει το κορμί της,
η Τζέτζο η τρελλή.

Τ΄όνομα της τρελλής
δεν τό ΄ξερε κανείς,
το ΄μάθαν στην κηδεία,
τη λέγαν Ευτυχία,
τη Τζέτζο την τρελλή.

Υ.Γ.1: Για την δημιουργία του σχετικού video απευθύνθηκα στην κα. Μαργαρίτα Πάσχου – αγαπημένη συνεργάτιδα και δημιουργό video clip για τα δικά της, όλα εξαιρετικά, blogs! Ανταποκρίθηκε με πολλή αγάπη! Την ευχαριστώ από καρδιάς!

Υ.Γ.2: Πολλά – πολλά ευχαριστώ σε όλους τους δημιουργούς που καθημερινά μου εμπιστεύονται τους στίχους και τα έργα τους! Και, κυρίως, σε όλους εσάς που μας περιβάλλετε, έναν χρόνο τώρα, με την αγάπη σας και μας δίνετε την Δύναμη να συνεχίζουμε!

Υ.Γ.3: Δεν νιώθω ότι σβήνουμε κάποιο κεράκι σήμερα… Μάλλον ότι το ανάβουμε!!!