Σαν ερωτευμένος Άργος

Τα μάτια σου στα μάτια μου ποτέ δε θα γεράσουν...


Στίχοι: Αθηνά Σπανού
Μουσική: Νίκος Μουτάφης
Ερμηνεία: Αλέκα Γιανναδάκη

Το σύμπαν συνωμότησε με έφερε κοντά σου
Με είδες και σε διάλεξα μόνο απ' τη ματιά σου
κι αν έφυγες δεν ξέφυγες από το πεπρωμένο
κι εγώ παρέμεινα εδώ απλά να περιμένω...

ταξίδεψε αφού το θες μα πίσω σαν γυρίσεις
το δάκρυ απ' τα μάτια σου να τρέξει να τ' αφήσεις
γιατί το δάκρυ σου αυτό θα 'ναι για εμένα
ο λόγος πως η πίστη μου δεν πήγε στα χαμένα...

Και αν αλλάξεις πρόσωπο δεν θα αλλάξεις βλέμμα
να σε διακρίνω θα μπορώ και μέσα από το ψέμα
τα χρόνια κι αν αλλάξουνε οι μέρες κι αν περάσουν
τα μάτια σου στα μάτια μου ποτέ δε θα γεράσουν

Ταξίδεψε αφού το θες μα πίσω να γυρίσεις
Τα μάτια σου να κλέψουνε σειρήνες μην αφήσεις
γιατί αυτός ο γυρισμός θα 'ναι για εμένα
απάντηση στις προσευχές που έκανα για σένα...


Μικρό Πολυτεχνείο: Νέοι Στιχουργοί στο φως - 6η χρονιά
Γυάλινο Μουσικό Θέατρο Upstage 6/4/2014
Αφιερωμένη στον αγαπημένο μας Νίκο Μουτάφη...

Ομόνοια

Νίκο δεν ξεχνιέσαι!...


Στίχοι - Μουσική: Νίκος Μουτάφης
Ερμηνεία: Νίκος Μουτάφης

Περνώ απ' την Αιολου
τραγούδια του κώλου
ακούγονται μεσ'
απο ράδιο φτηνό
Και δυό μετανάστες
να δίνουν κρεμάστρες
στις τρείς δώρο η μία
με δύο ευρώ

Κοιτώ στην πλατεία
Σταδίου γωνία
και κάποιοι λαχεία
σταχέρια κρατούν
Την Τρίτη κληρώνει
Και τρείς αστυνόμοι
την πράσινη κάρτα
μιάς μαύρης ζητούν

Γωνία Μπακάκου
στου αγνώστου το κάπου
που κάποτε δίναν
εκεί ραντεβού
Εγώ περιμένω κι αδείαζει το τρένο
πολύβουο πλήθος
καθένας γι' αλλού

Μια μάνα κι οι κόρες
τσακώνονται ώρες
απ΄' 'εξω απ' το Χόντο
που πάνε να μπούν
Στα δυό τους τα Prada
γραμμένα τα πάντα
και μόνο τι τσάντα
κρατάς εκτιμούν

Στης πόλης το κέντρο
δεν έμεινε δέντρο
σε γκρίζο τσιμέντο
τα πόδια πατούν
Μ' απλά ποιός το χέζη
μονάχα κινέζοι
στα γύρω τα σπίτια
κρυφά κατοικούν

Η νύχτα εχει φύγει
μαζί της κι εσύ
Ομόνοια δέκα παρά το πρωί

Ο Νίκος χορεύει Tango στο Χρώμα της Αγάπης...

 
H μέρα σήμερα ήταν συντριπτική! Δεν πρόλαβα να χωνέψω το γεγονός της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα από τη γνωστή λυκοσυμμορία και το τηλέφωνο μιας φίλης λίγο πριν τις 12 με αποτέλειωσε... 'Τα έμαθες για το Νίκο;'
Δεν χρειαζόταν να μου πει άλλη λέξη - κατάλαβα... Ο Νίκος, ο Νίκος ΜΑΣ, έφυγε... Ταλαιπωρήθηκε πολύ... Βρισκόταν στη λίστα για μεταμόσχευση εδώ και κάποιους μήνες... Αλλά δεν πρόλαβε... Η αρρώστια κι ο θάνατος τον κυνηγούσαν χρόνια... Οι γιατροί απορούσαν πως τα κατάφερνε να ζει... 'Άλλοι δεν θα φτάνανε ούτε ως τα 20' λέγανε... Αλλά ο Νίκος είχε τον τρόπο του... 'Είμαι μαχητής, μη φοβάσαι' μου είχε πει στο τηλέφωνο όταν του έγινε η διάγνωση...
Ήταν! Είχε αναπτύξει δύο πολύ δυνατά και πολύ δικά του όπλα, όλα αυτά τα χρόνια...
Το όπλο της Δημιουργίας και το όπλο της Αγάπης! Κι ο Θάνατος λες και τον σεβόταν (τον σεβόταν!) και κάθε φορά που άπλωνε το χέρι του πάνω του, το 'παιρνε πίσω μετανιωμένος...
Τον θυμάμαι να διαβάζει με το μοναδικό του τρόπο την Ομόνοια και θαύμασα το όμορφο θράσος του νέου ανθρώπου να λέει τα πράγματα με το όνομά τους και να παίζει με την ασχήμια γύρω του σαν παιδί! Μου εκμυστηρεύτηκε πως του αρέσουν κι οι δικοί μου στίχοι κι έτσι σκαρώσαμε ένα τραγουδάκι μαζί - σαν παιχνίδι κι αυτό...
Δημιουργούσε χωρίς ίχνος ματαιοδοξίας, δεν έστελνε ποτέ τραγούδια του σε διαγωνισμούς, ούτε ψαχνότανε σε δισκογραφικές και τα σχετικά. 'Βρήκα την ισορροπία μου' μου είπε κάποια στιγμή στέλνοντάς μου έναν στίχο: 'Τραγουδάκι, U tube, Στιχο-Μυθία'...  Δεν ήθελε περισσότερα  - του αρκούσε να Δημιουργεί και να μοιράζεται τις Δημιουργίες του με φίλους... Τόσο απλά!
Ήξερε αυτό που όλοι μας υποκρινόμαστε πως αγνοούμε: ότι η κάθε ημέρα είναι ένα Δώρο και δεν αξίζει να την σπαταλάς με περιττά, παραπανίσια και τιποτένια άγχη...
Αυτό αντικατοπτριζόταν και στα τραγούδια του: χωρίς πολλές φιοριτούρες, απαλλαγμένα από εσωστρέφειες και γκρίνιες, είχαν πάνω απ' όλα μία θετική στάση απέναντι στη ζωή... Και κάτι περισσότερο: ο  Νίκος έγραφε στίχους και μουσική, τραγουδούσε και έφτιαχνε βιντεάκια σαν παιδί που παίζει μπάλα σε απαγορευμένο σαλόνι: τα τραγούδια του ήταν η αποθέωση της σκανδαλιάς! Δεν δίσταζε να βάλει στο ειρωνικό του στόχαστρο ούτε τον ίδιο του τον εαυτό. Ισοφάριζε την απώλεια της ζωής που του 'κλεβε η αρρώστια με ένα χαμόγελο μικρού παιδιού!...
Ακόμη και επάνω στο χειρουργικό κρεβάτι όταν 'του κόβανε ξανά τα σωθικά' ο Νίκος έκανε αυτά που ήξερε να κάνει μια ζωή καλά: να βάφει το γκρεμό στο Χρώμα της Αγάπης - και να το χαμογελοτραγουδάει!...
Επιτρέψτε μου να κλείσω αυτό το Αντίο, μ' αυτό το τραγούδι του Νίκου, που όταν το έδειξε στη γιατρό στην οπία απευθυνόταν εκείνη δάκρυσε... Όπως δάκρυσα κι εγώ στο τηλεφώνημα της φίλης... Όπως κι όλοι οι φίλοι μας που τον συνόδευσαν σήμερα το μεσημέρι στην τελευταία του σκανδαλιά... Εγώ δεν πρόλαβα - το τηλεφώνημα ήρθε αργά...
Του το χρωστάω ένα τελευταίο φιλί...
Αντίο Νίκο!
Μας λείπεις!......


Στίχοι - Μουσική: Νίκος Μουτάφης
Ερμηνεία: Νίκος Μουτάφης
Δημιουργία video: Νίκος Μουτάφης

Θα ετοιμαστεί πάλι να πάει στη δουλειά
θα βάλει ρουζ, κραγιόν σε γήινες αποχρώσεις
και ατσαλάκωτη την άσπρη την ποδιά
να τσαλακώνει τις καρδιάς τις περιπτώσεις

Θα μπει ξανά να δει αν όλα παν καλά
τις πιθανές να διερευνήσει μεταπτώσεις
τι κι αν με πότισαν βαριά ναρκωτικά
πρέπει να είσαι αδελφή για να γλιτώσεις

Πέστε μου τι
γυρεύω τώρα εγώ
να βάφω τον γκρεμό
στο χρώμα της αγάπης
το τέλος μου είναι πλέον ορατό
μα δε θ΄ αντισταθώ
στ' αυθόρμητο άγγιγμά της
Πέστε μου τι
γυρεύω τώρα εγώ
χορεύω στο κενό
γελάει κι ο Ιπποκράτης
το τέλος μου είναι
πλέον ορατό
μα πρώτα θα πνιγώ
στο χρώμα της αγάπης


Θα πιάσει πίσω κοτσιδάκια τα μαλλιά
θα πάρει αίματα και ράμματα θα κάνει
να τη, προσπέρασε το θάλαμο ξανά
απογοήτευση το τάμα μου δεν πιάνει

Κάτι την άκουσα να λέει στ' αγγλικά
της λένε ‘φάρμακα γιατρέ μου να μας γράψεις’
τι κι αν μου κόψανε ξανά τα σωθικά
τα σωθικά μου είναι εδώ για να τα κάψεις


Πέστε μου τι
γυρεύω τώρα εγώ
χορεύω στο κενό
γελάει κι ο Ιπποκράτης
το τέλος μου είναι
πλέον ορατό
μα πρώτα θα πνιγώ
στο χρώμα της αγάπης

Για κρίση ούτε λέξη

Στα σιδερένια γκισέ της εφορίας αδίκως ο ταμίας θα ψάχνει να με βρει...

Στίχοι: Νίκος  Μουτάφης
Μουσική:  Νίκος  Μουτάφης
Ερμηνεία:  Νίκος  Μουτάφης

Το mute της τηλεόρασης
απόψε θα πατήσω
και το κουμπί τερματισμός
το laptop για να κλείσω

να μη λερώνει ο σκύλος μου
θα βάλω εφημερίδες
αδιάβαστες της Κυριακής
με τις σομόν σελίδες

που έχουν δώρο dvd
και ένθετο μαγειρική
με μια special συνταγή
σουσάμι με γαρίδες

R
Δεν ξανακούω για κρίση ούτε λέξη
στα δίχτυα σου εχω μπλέξει
κι ας μπώ στη φυλακή

Στα σιδερένια γκισέ της εφορίας
αδίκως ο ταμίας
θα ψάχνει να με βρει

Δεν ξανακούω τι λεν για τον Γιωργάκη
τη Μερκελ και τον Ακη
στο ράδιο στην τιβί

Κι όλοι μου λένε
να δεις που σε λιγάκι
αυτή μέχρι μουστάκι
να κόψεις θα σου πει

Το γαρ πολύ της θλίψεως
γεννά παραφροσύνη
μα εγω για σας να τρελαθώ
δεν παίρνω την ευθύνη
ο ήχος των στεγαστικών
τηλέφωνο που σπάει
μ' αφου είσ' εδώ
και σ' αγαπω
μαζί σου κι όπου πάει

κάθε μας μέρα μια γιορτή
μικρό ταξίδ' ειν' η ζωή
κι όποιος γεννιέται για να ζει
στον έρωτα χρωστάει

Δεν εχει πόρτα η θάλασσα

Γνωρίσαμε (κι αγαπήσαμε!) τον στίχο αυτό πριν λίγους μήνες... Ο Νίκος Μουτάφης όμως δεν συνηθίζει ν' αφήνει δουλειές στη μέση!...

Στίχοι: Νίκος Μουτάφης
Μουσική: Νίκος Μουτάφης
Ερμηνεία: Νίκος Μουτάφης

Δεν έχει ο ήλιος ασανσέρ για να καλέσω
Ν´ αλλάξω όροφο εσένα να μπερδεψω
Και να πατήσω το κουμπί
που λέει άλλαξε ζωή
Κι αυτή ν´ αλλάξει και ν´ αρχίσει απ την αρχή

Δεν έχει ο άνεμος ψυχή για να φυσήξει
Προς την κατεύθυνση που ο έρωτας θα δείξει
Και μεσ´ τα φύλλα του βοργιά
να 'ναι κουβάρι η μοναξιά
Σαν μια κουβέρτα που ζεσταίνει δύο κορμιά

Δεν έχ´ η άρνηση κοντέρ για να μέτρησω
Με τι ταχύτητα μισείς να σε μισήσω
Μα κι αν σου πω πως σε μισώ
Θα σαι το άλλο μου μισό
Πες δυό αρνήσεις μια κατάφαση να βρω

Δεν έχει ο Αύγουστος ψιλά για να χαλάσω
Να πάρω ελπίδες να σε δω πρωτού σε χάσω
Μ´ άμα τις βρεις μισοτιμής έλα κοντά μου μην αργείς
Κ´ ίσως να πιάσουμε την άκρη της κλωστής

Ref
Δεν έχει ο ήλιος ασανσέρ
Δεν έχει η άρνηση κοντέρ
Δεν έχει ο άνεμος ψυχή
Δεν εχει πόρτα η θάλασσα
Να κλείσω να μη φύγεις

Το χρώμα της αγάπης

Η επιστροφή του Νίκου Μουτάφη... Και τι επιστροφή!...

  Στίχοι - Μουσική: Νίκος Μουτάφης
  Ερμηνεία: Νίκος Μουτάφης
  Δημιουργία video: Νίκος Μουτάφης

Θα ετοιμαστεί πάλι να πάει στη δουλειά
θα βάλει ρουζ, κραγιόν σε γήινες αποχρώσεις
και ατσαλάκωτη την άσπρη την ποδιά
να τσαλακώνει τις καρδιάς τις περιπτώσεις

Θα μπει ξανά να δει αν όλα παν καλά
τις πιθανές να διερευνήσει μεταπτώσεις
τι κι αν με πότισαν βαριά ναρκωτικά
πρέπει να είσαι αδελφή για να γλιτώσεις

Πέστε μου τι
γυρεύω τώρα εγώ
να βάφω τον γκρεμό
στο χρώμα της αγάπης
το τέλος μου είναι πλέον ορατό
μα δε θ΄ αντισταθώ
στ' αυθόρμητο άγγιγμά της
Πέστε μου τι
γυρεύω τώρα εγώ
χορεύω στο κενό
γελάει κι ο Ιπποκράτης
το τέλος μου είναι
πλέον ορατό
μα πρώτα θα πνιγώ
στο χρώμα της αγάπης


Θα πιάσει πίσω κοτσιδάκια τα μαλλιά
θα πάρει αίματα και ράμματα θα κάνει
να τη, προσπέρασε το θάλαμο ξανά
απογοήτευση το τάμα μου δεν πιάνει

Κάτι την άκουσα να λέει στ' αγγλικά
της λένε ‘φάρμακα γιατρέ μου να μας γράψεις’
τι κι αν μου κόψανε ξανά τα σωθικά
τα σωθικά μου είναι εδώ για να τα κάψεις


Πέστε μου τι
γυρεύω τώρα εγώ
χορεύω στο κενό
γελάει κι ο Ιπποκράτης
το τέλος μου είναι
πλέον ορατό
μα πρώτα θα πνιγώ
στο χρώμα της αγάπης

2012

Λέτε να φέρει την συντέλεια τελικά; Αμήν! Άντε, καλό χρόνο να 'χουμε!!!



Στίχοι: Γιώργος Γκρίλης
Μουσική: Νίκος Μουτάφης
Ερμηνεία: Νίκος Μουτάφης
Επιμέλεια video: Νίκος Μουτάφης

Το είπαν οι Μάγιας κι η Αγία Γραφή
κι η Αρβανιτάκη το είπε κι αυτή
το λέει η επιστήμη, το λέει κι η ζωή:
τέλος θα έχει ό,τι είχε μια αρχή

Το ‘πε ο Λιακόπουλος, το θέλει ο Θεός
το πρόβλεψε ακόμη κι ο Ισλαμισμός
θα πούνε ‘επιτέλους!’ του Πάσχα οι αμνοί
και κατά βάθος… γουστάρεις κι εσύ

Τέλος το άγχος κι οι λογαριασμοί
τέρμα του Θρύλου οι πανηγυρισμοί
θα γλιτώσει ο γιος σου το στρατιωτικό
κι εσύ χίλιες δόσεις στο στεγαστικό

Νόημα θα βρουν των φτωχών οι ζωές
κι όσων αντέχουνε στις φυλακές
θα χαίρονται οι χήρες νομίζω διπλά
μαζί κι όλη η γη μας μ’ αυτά που τραβά

Μετρώ όμως το χρόνο – μαθηματικά
δύο χρόνια μόνο δεν είναι αρκετά
νομίζω θα φύγω στην άλλη ζωή
χωρίς να προλάβω να σου πάρω φιλί

Σκοτώσαν την ελπίδα

Τα λέει όλα!!!



Στίχοι - Μουσική: Νίκος Μουτάφης
Ερμηνεία: Νίκος Μουτάφης

Ολοι οι καρεκλοκένταυροι
και οι γραφειοκρατες
τάχα θερμοί αριστεροί
και ψευτοεπαναστάτες

παιχνίδια παίζουνε με μας
και στήσαν την παρτίδα
και δίχως τύψεις κι ενοχές
σκότωσαν την ελπίδα

Σ' όλους μας είναι πια γνωστοί
του κράτους οι προστάτες
αυτοί που ανέβηκαν πολύ
πάντα με ξένες πλάτες
μαζεύονται κάθε πρωί
κι αδειάζουν τις ψυχές τους
μόνη τους έννοια για να δούν
ψηλά τις μετοχές τους

Διώξτε τους απ' τα πόστα τους
ρίξτε τους στον Καιάδα
αυτούς που χρόνια ασελγούν
απάνω στην Ελλάδα
να 'ρθει ο καιρός και η στιγμή
να μπουν στην καταιγίδα
αφού χωρίς καμιά ντροπή
σκότωσαν την ελπίδα

Πυξίδα

Αγαπημένος Νίκος Μουτάφης... Σε νέες περιπέτειες...



Στίχοι - Μουσική: Νίος Μουτάφης
Ερμηνεία: Νίκος Μουτάφης
Επιμέλεια video: Νίκος Μουτάφης

Όποιον δρόμο κι αν αρχίσω
πάντα με γυρίζει πίσω
Όποια πόρτα κι αν χτυπήσω
πάλι εσένα θ' αντικρύσω
όποια πέτρα κι αν σηκώσω
θα σε βρώ και θα ματώσω
σ' οποια πίστη κι αν πιστέψω
σα Θεο θα σε λατρέψω

Χάνομαι σε μονοπάτια
που δε βγάζουν πουθενά
θάλασσα τα δυο σου μάτια
και δε βρίσκω τη στεριά

Καθε βράδυ πάω με χίλια
κάποιο βράδυ θα χαθώ
στην καρδιά μου εισαι πυξίδα
και με παει κατευθείαν στο κενό

Όσα αγάπησ' από σένα
σε μια νύχτα γίναν ξένα
μα στο ρυθμό σου συνεχίζω
ν' αγαπάω και να δακρύζω
ό,τι διάλεξα να ζήσω
σα σκιά θ' ακολουθήσω
ζω με οτι έχω χάσει
και να ζήσω έχω ξεχάσει

Χανομαι σε μονοπάτια
που δε βγάζουν πουθενά
θάλασσα τα δυο σου μάτια
και δε βρίσκω τη στεριά

Καθε βράδυ πάω με χίλια
κάποιο βράδυ θα χαθώ
στην καρδιά μου εισαι πυξίδα
και με πάει κατευθείαν στο κενό

2012

Να κι ένα δικό μου στιχάκι μελοποιημένο...

Το είχα γράψει πριν δυόμιση χρόνια, όταν το hype για την επικείμενη καταστροφή του κόσμου το 2012 ήταν έντονη...

Το μελοποίησε ο πολύ καλός φίλος και μουσικός και στιχουργός και συνεργάτης της Στιχο-Μυθίας Νίκος Μουτάφης...

Νίκο μου σ' ευχαριστώ πολύ...

http://www.youtube.com/watch?v=48arF9BF5u0&feature=related

Το είπαν οι Μάγιας κι η Αγία Γραφή
κι η Αρβανιτάκη το είπε κι αυτή
το λέει η επιστήμη, το λέει κι η ζωή:
τέλος θα έχει ό,τι είχε μια αρχή

Το ‘πε ο Λιακόπουλος, το θέλει ο Θεός
το πρόβλεψε ακόμη κι ο Ισλαμισμός
θα πούνε ‘επιτέλους!’ του Πάσχα οι αμνοί
και κατά βάθος… γουστάρεις κι εσύ

Τέλος το άγχος κι οι λογαριασμοί
τέρμα του Θρύλου οι πανηγυρισμοί
θα γλιτώσει ο γιος σου το στρατιωτικό
κι εσύ χίλιες δόσεις στο στεγαστικό

Νόημα θα βρουν των φτωχών οι ζωές
κι όσων αντέχουνε στις φυλακές
θα χαίρονται οι χήρες νομίζω διπλά
μαζί κι όλη η γη μας μ’ αυτά που τραβά

Μετρώ όμως το χρόνο – μαθηματικά
δύο χρόνια μόνο δεν είναι αρκετά
νομίζω θα φύγω στην άλλη ζωή
χωρίς να προλάβω να σου πάρω φιλί

Γιώργος Γκρίλης

Ο ύμνος των καλών κριτών

Στίχοι - Μουσική: Νίος Μουτάφης
Ερμηνεία: Νίκος Μουτάφης
Επιμέλεια video: Νίκος Μουτάφης

Οι στιχουργοί λένε πως είμαι μουσικός
Κι οι μουσική στίχους καλύτερα πως γράφω
Στα δυο μου τα παπούτσια ευτυχώς
Την γνώμη τους με Bic στυλό την γράφω

Θα κάνω το δικό μου
Πιστός στον εαυτό μου
Θα γράφω και θα παίζω
Τραγούδια στη σειρά
Δεν παίζει ούτε μία
Ν’ αλλάξω εγώ πορεία
Ο Μπαχ κι ο Τσικ Κορία
Γεννιούνται μια φορά

Οι μουσικοί λένε ν’ αφήσω το κλαβιέ
Οι στιχουργοί λένε ‘παράτα το μολύβι’
Στα δυο μου τα παπούτσια τα σινιέ
Την γνώμη τους την έχω γράψει ήδη..

Θα κάνω το δικό μου
Πιστός στον εαυτό μου
Θα γράφω και θα παίζω
Τραγούδια στη σειρά
Η ρότα μου διαβήτης
Κι ας γίνω ένας αλήτης
Ο Γκάτσος κι ο Ελύτης
Γεννιούνται μια φορά


Μουτάφης Νίκος