Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πλουμής Ανέστης - Διηγήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πλουμής Ανέστης - Διηγήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 23 Ιανουαρίου 2011

ΨΕΥΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ



Όποτε τυχαίνει να ακούω τους στίχους της Χαρούλας Αλεξίου «…τί θέλω εγώ με τους ερωτευμένους…» μου έρχεται από βαθιά στη μνήμη ένας πόνος καρδιάς.
Μαθητής Γ’ λυκείου στα τέλη της δεκαετίας ΄70. Εποχή της αποστείρωσης. Ένας ‘’τείχος αγνότητας’’ υψώνονταν σε λύκεια και γυμνάσια και χωρίζονταν σε αρένων και θηλαίων.
Η πρώτη προσέγγιση στον κόσμο του άλλου φύλου έρχονταν με τα φροντιστήρια. Δειλά –δειλά μεταξύ των συμμαθητών μου καταστρώνονταν, εν μέσω αθώων φλερτ, οι πρώτες σχέσεις. Τους άκουγα να εξιστορούν τις πρώτες τους εμπειρίες, το πρώτο φιλί, το πρώτο χάδι. Ανυπομονούσα να τα ζήσω και ο ίδιος. Στην αμηχανία μου όμως να πλησιάσω οποιαδήποτε κοπέλα, με στοίχειωνε ένα αίσθημα ενοχής και απομόνωσης. Τότε επιστράτευσα τη φαντασία μου και για αποδείξεις σκαρφίστηκα ένα τέχνασμα: μια φωτογραφία, από ένα αιθέριο πλάσμα που θα συντρόφευε τον κόρφο μου και θα αποτελούσε αδιάψευστο τεκμήριο για φίλους και γνωστούς.
Η λύση δόθηκε το απόγευμα ξεφυλλίζοντας ένα περιοδικό ποικίλης ύλης. Γρήγορα εντόπισα όμορφο κορίτσι σε χαρτί ιλουστρασιόν. Έκοψα το πρόσωπο της κοπέλας και ανέτρεξα στο άλμπουμ των φωτογραφιών μου όπου ανέσυρα κάποιες παλιές φωτογραφίες. Κοίταξα από πίσω και βεβαιώθηκα ότι υπήρχε ο λογότυπος της «Kodak». Σίγουρη παραποίηση. Αφού στέγνωσαν οι κόλλες, τοποθέτησα τρυφερά την ‘’αγάπη μου’’ στο πορτοφόλι μου.
Την επόμενη ημέρα στο σχολείο ήμουν έτοιμος να ανακοινώσω το νέο τη ερωτικής μου κατάκτησης αλλά δυστυχώς δεν βρήκα το θάρρος. Ίσως τις επόμενες μέρες…
Όταν επέστρεψα στο σπίτι απόθεσα σάκα και πορτοφόλι στο πάσο της κουζίνας και χώθηκα στο δωμάτιο μου για να αλλάξω. Επιστρέφοντας, είδα τη μητέρα μου να κρατά στα χέρια της τη φωτογραφία της «κοπέλας μου». Με κοίταξε σαστισμένα :
«Την βρήκα έξω από το πορτοφόλι…!!».
Έμεινα αμίλητος, με το χέρι τεντωμένο, να ζητώ τη φωτογραφία.
«Ποια είναι; Η κοπέλα σου;» με ρώτησε. Έκανα «ναι» με ένα νεύμα και η ανάκριση δευτέρου βαθμού ανέβαινε κλιμακωτά σε ένταση…
«Πώς τη λένε… Τί κάνει…. Πότε βγαίνεις μαζί της;»
Είχα κλείσει τα μάτια. Ήμουν αλλού.
«Είχαμε πει να μην μπλέξεις με κορίτσια…»
«Δεν έμπλεξα… άσε με να σου…»
«Σταμάτα!!! Μην λες ψέματα…. Έχεις εξετάσεις, διάβασμα, το ξέρεις;;… Πόσο καιρό τα έχεις;»
«Δυο χρόνια….!!!!» είπα κοφτά. Εντελώς στεγνά. Ύστερα, εκκωφαντική σιωπή.
Με κοίταζε παγωμένα, σαν να της είπα ‘’Είναι έγκυος…’’
Άρπαξα φωτογραφία και πορτοφόλι και κλείστηκα στο δωμάτιό μου. Καθόμουν στο γραφείο μου όταν χτύπησε η πόρτα. Ήταν ο πατέρας μου.
«Μπορώ να τη δω;» ρώτησε διακριτικά. Έσπρωξα τη φωτογραφία προς το μέρος του. «Πολύ μικρή φωτογραφία… δεν φαίνεται καλά.» Μετά προσπάθησε να μου ανοίξει κουβέντα για τους κινδύνους των ερωτικών σχέσεων. Αφροδίσια, εγκυμοσύνες... Του είπα, ότι με αυτή τη κοπέλα δεν κινδυνεύω από τίποτα, να ‘ναι σίγουρος!! Προσπάθησε να… Τον κοίταξα απειλητικά. Έφυγε πολλά υποσχόμενος για συνέχεια…
Έμεινα μόνος κοιτάζοντας τη φωτογραφία. Πράγματι ήταν πολύ μικρού μεγέθους. Η άγνωστη κοπέλα δεν κοιτούσε ούτε ανφάς ούτε προφίλ αλλά με λοξό απλανές βλέμμα. Σκέφτηκα να βρω μια φωτογραφία με ερασιτεχνικό στήσιμο και όχι από διαφήμιση. Σε ρεπορτάζ για τα σχολεία, πάλι στο περιοδικό, υπήρχε κοπέλα σε συνηθισμένη πόζα, ακουμπισμένη σε περβάζι. Οι επόμενες κινήσεις ήταν πλέον γνωστές. Αναζητήθηκαν ψαλίδια, κόλες και καθώς προσάρμοζα χειρουργικά το νέο μέγεθος, μια σταγόνα κόλας έπεσε πάνω στο πρόσωπό της. Στη προσπάθεια να την αφαιρέσω, σκίστηκε στα δύο η φωτογραφία και μαζί της το ίδιο και η διάθεσή μου.
Τότε συνειδητοποίησα πόσο μόνος ήμουν και πόσο «out» με όλη αυτή την πλαστή ιστορία. Πέταξα χάμω με μια κίνηση ότι υπήρχε πάνω στο γραφείο μου. Σηκώθηκα και στάθηκα στο παράθυρο. Έξω έβρεχε, σιγανά, μελαγχολικά. Έκατσα στο γραφείο και σε πρόχειρο χαρτί ζωγράφισα με στίχους, την ψυχή μου:

Πήρα να φτιάξω ψεύτικη αγάπη σε χαρτί
από φωτογραφία ξένη με γλυκό
χαμόγελο από όμορφο κορίτσι.
Να πλανέψω ήθελα φίλους και γνωστούς.
Να λέω:" Έχω και εγώ αγάπη, ορίστε".
Που να γράφει πίσω,
"Σ’ εκείνον που λατρεύω"
και να 'μαι εγώ, εκείνος τάχα.
Μα στη φτιάξη πάνω ξέκαναν οι κόλες
σκίστηκαν τα χαρτιά,
στα δύο σκόρπισε το όνειρο
και ένα δάκρυ έσταξα αληθινό
για τη φανταστική αγάπη.
Πόσο άραγε θα έκλαιγα για μια αληθινή;


Πλουμής Ανέστης


Η ΨΕΥΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό ΒΗΜΑgazino το 2008.

Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2010

Αριάδνη



Το βλέμμα της Αριάδνης περιπλανιόταν από το τελευταίο θρανίο που πάντα προτιμούσε να κάθεται, στην αυλή του σχολείου. Παρατηρούσε τα μικρά παιδιά που έπαιζαν χαρούμενα κυνηγητό καθώς και τα μεγαλύτερα της έκτης που περιβρέχονταν με μπουγέλα. Ήταν μόνη της στην αίθουσα. Όταν σήμανε το τελευταίο κουδούνι της σχολικής χρονιάς, όλη η τάξη ξεχύθηκε με ένα βουητό στο προαύλιο. Η δασκάλα δεν πήρε είδηση ότι η Αριάδνη έμεινε καρφωμένη στη θέση της, σαν άγαλμα.
Στο σπίτι οι γονείς και τα αδέλφια της γνώριζαν για αυτήν την ιδιαίτερη μέρα και έστρωναν τραπέζι προς τιμήν της τελειόφοιτης. Στην αυλή όμως ποτέ δεν την περίμενε κανένας. Σε αντίθεση με τ’ άλλα παιδιά που είχαν κάποιο δικό τους να τους απλώσει το χέρι για την επιστροφή τους.
Κοίταζε τα μουσκεμένα αγόρια και κορίτσια που χαίρονταν τις πλάκες με τα νερά και ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια της γιατί δεν θα είχε ποτέ τέτοια χαρά. Στη τρίτη δημοτικού τέλειωνε η σχολική της σταδιοδρομία.
Είχε μάθει πλέον αριθμητική και αυτό ήταν αρκετό για μια «επιτυχημένη καριέρα». Έτσι την είχαν δασκαλέψει από το σπίτι της. Η ίδια τους δήλωσε ότι δεν έμαθε καλά τη διαίρεση και θα ήθελε γι’ αυτό να συνεχίσει το σχολείο. Μάλιστα, τους είπε, ότι θα μάθει όλη την αριθμητική των μεγάλων σχολείων. Ο πατέρας της, εκείνη την ημέρα, αφού την κοίταξε υπό γωνία, ξέσπασε σε ένα βροντώδες γέλιο που σείστηκε ο τόπος. Όσο για την διαίρεση, δεν έδωσε και μεγάλη σημασία. Ήταν σίγουρος ότι θέλοντας και μη, θα τη μάθαινε από τα μεγαλύτερα αδέλφια της.
Η Αριάδνη ήταν το πέμπτο παιδί κατά σειρά ενώ ακολουθούσαν άλλα τρία αδέλφια και ένα στη κοιλιά της μητέρας της. Στην παραγκούπολη των τσιγγάνων η πολυτεκνία σήμαινε μεγαλύτερο εισόδημα για τον πατέρα που ήταν αρχηγός της οικογενειακής επιχείρησης. Τα μικρότερα παιδιά χρησίμευαν ως ζητιάνοι, ενώ τα μεγαλύτερα που γνώριζαν αριθμητική απασχολούνταν στο παραεμπόριο, γύρω από τις λαϊκές αγορές ή τα παλιοσίδερα.
Η Αριάδνη σκούπισε τα δάκρυά της και έβγαλε από τη τσάντα της ένα φύλλο χαρτί και μια πένα. Ήταν ο δικός της καμβάς. Έκατσε χάμω κολλητά στο τοίχο για να μην φαίνεται και άρχισε να τραβά απροσδιόριστα, μικρές ασυνεχείς γραμμές προσπαθώντας να τους δώσει κάποιο σχήμα μέσα από την φαντασία της.
Ήταν μια τελευταία υποχρέωση που είχε για τη δασκάλα της. Να της δώσει τη δική της ζωγραφιά. Η καλύτερη από όλη τη τάξη, τους είχε πει, θα βραβεύονταν την επόμενη χρονιά, μόλις θα άνοιγε το σχολείο. Αλλά η Αριάδνη ήξερε ότι γι’ αυτήν δεν θα υπήρχε άλλη χρονιά και απέφυγε να παραδώσει έργο της. Τώρα, θα το άφηνε απλώς επάνω στην έδρα, μήπως και το έβλεπε το Σεπτέμβριο η δασκάλα της. Όχι τόσο για να κερδίσει το βραβείο, όσο για να γνωρίσει ποια ήταν στ’ αλήθεια και να μάθει το πραγματικό της όνομα, με το οποίο θα υπέγραφε στο χαρτί: ‘’Αϊσέ’’
Ναι! Αυτό ήταν το όνομά της: Αϊσέ. Το ‘’Αριάδνη’’ το υιοθέτησε μόνη της όταν άκουσε στο προηγούμενο σχολείο και είχε αλλάξει τρία μέχρι τώρα, για το μύθο του Θησέα που βγήκε από το λαβύρινθο με την βοήθεια της Αριάδνης. Πίστεψε ότι κάποτε θα μπορούσε και η ίδια να βγει από το δικό της κλειστό κόσμο. Να κάνει ότι κάνουν και τ’ άλλα παιδιά της ηλικίας της. Να αγαπιέται, να παίζει και να μαθαίνει…
Στάθηκε για λίγο και παρατήρησε το σκίτσο. Έμοιαζε με μάσκα. Μάσκα θεάτρου. Σαν αυτές που κοσμούσαν το διάδρομο του σχολείου και της προκαλούσαν φόβο. Μια κωμική και μια τραγική. Της φαινόντουσαν τόσο απόκοσμες και περίεργες που ρώτησε κάποτε τι ήταν. Της είπαν ότι κρύβουν πλάσματα που ζουν σε ένα μέρος όπου χορεύουν βιολιά. Το λένε θέατρο και εκεί πηγαίνουν μόνο πλούσιοι.
Μια Κυριακή μεσημέρι, έτυχε να δει στην τηλεόραση, από τις λίγες που είχε ο καταυλισμός, μια συναυλία με βιολιά. Η παράξενη και απρόσμενη μουσική που άκουγε για πρώτη φορά την έκανε να αισθανθεί περίεργα. Από τότε ζητούσε να της φέρουν ένα βιολί, μέχρι που ένας παλιατζής της δώρισε ένα με σπασμένες τις μισές χορδές. Ήταν το αγαπημένο της αντικείμενο και δεν άφηνε κανέναν να το πειράξει.
Στο μυαλό της τώρα κυριαρχούσε εκείνη η παράξενη μελωδία και ασυναίσθητα δίπλα από τη μάσκα ζωγράφισε μερικά βιολιά ενώ στο βάθος χάραξε ένα ζευγάρι χορευτών. Και τότε… σαν να της χαμογέλασε η μάσκα. Το ίδιο και τα βιολιά. Νόμιζε ότι άρχισαν να παίζουν… Να παίζουν εκείνη την γλυκιά μελωδία, που όλο και δυνάμωνε – και δυνάμωνε σε ρυθμό, μέχρι που ζωντάνεψε και το ζευγάρι και απογειώθηκε στις φιγούρες ενός παθιασμένου τανγκό!
Τα μάτια της Αριάδνης κατέγραφαν αχόρταγα κάθε κίνηση σαν να ήταν κάμερα κινηματογράφου. Όλα βρίσκονταν σε απόλυτη αρμονία. Ήταν αλλού. Ήταν ευτυχισμένη. Σήκωσε το κεφάλι της στη τάξη και είδε τους συμμαθητές της προσηλωμένους, ο καθένας με ένα βιολί να την προσέχει στα μάτια καθώς η ίδια διεύθυνε την ορχήστρα τους. Τότε, όρμησαν στη τάξη ο διευθυντής του σχολείου με τη δασκάλα και τον πατέρα της, διακόπτοντας τη μαγεία. Απευθύνθηκαν στη μαέστρο λέγοντας ότι η ζωγραφιά της πήρε το πρώτο βραβείο και έτσι θα έχει την δυνατότητα να συνεχίσει κανονικά τις σπουδές της. Οι συμμαθητές της ξέσπασαν σε χειροκροτήματα τόσο δυνατά, που νόμιζε ότι ηχούσαν μέσα στο μυαλό της.
Γύρισε δίπλα και είδε να χτυπούν έντονα οι παλάμες της δασκάλας της πάνω από το κεφάλι της. Παράταιρα ο διευθυντής να την κοιτάει με αγωνία και πιο πέρα ο πατέρας της με ένα απειλητικό ύφος που άφηνε υποσχέσεις για το σπίτι… Ήταν πλέον απόγευμα…!!
Η Αριάδνη τρόμαξε. Σηκώθηκε από το πάτωμα χαμένη σαν να περπατούσε σε άλλο πλανήτη. Μάζεψε την τσάντα της ενώ έτρεμαν τα χέρια και τα πόδια της. Ο πατέρας της την τράβηξε από το χέρι με δύναμη, σχεδόν την έσυρε, κάνοντας τον διευθυντή να επέμβει συνιστώντας σύνεση και ηρεμία.
Η δασκάλα σήκωσε από το πάτωμα το έργο της και αφού παρατήρησε ότι ήταν ανυπόγραφο, φώναξε:
«Αριάδνη, αυτή η ζωγραφιά δική σου είναι?»
Η Αριάδνη την κοίταξε για λίγο στα μάτια. Ύστερα κούνησε το κεφάλι της αριστερά - δεξιά λέγοντας:
«Όχι!!... τώρα πια, της Αϊσέ.»


Ανέστης Πλουμής