
Όποτε τυχαίνει να ακούω τους στίχους της Χαρούλας Αλεξίου «…τί θέλω εγώ με τους ερωτευμένους…» μου έρχεται από βαθιά στη μνήμη ένας πόνος καρδιάς.
Μαθητής Γ’ λυκείου στα τέλη της δεκαετίας ΄70. Εποχή της αποστείρωσης. Ένας ‘’τείχος αγνότητας’’ υψώνονταν σε λύκεια και γυμνάσια και χωρίζονταν σε αρένων και θηλαίων.
Η πρώτη προσέγγιση στον κόσμο του άλλου φύλου έρχονταν με τα φροντιστήρια. Δειλά –δειλά μεταξύ των συμμαθητών μου καταστρώνονταν, εν μέσω αθώων φλερτ, οι πρώτες σχέσεις. Τους άκουγα να εξιστορούν τις πρώτες τους εμπειρίες, το πρώτο φιλί, το πρώτο χάδι. Ανυπομονούσα να τα ζήσω και ο ίδιος. Στην αμηχανία μου όμως να πλησιάσω οποιαδήποτε κοπέλα, με στοίχειωνε ένα αίσθημα ενοχής και απομόνωσης. Τότε επιστράτευσα τη φαντασία μου και για αποδείξεις σκαρφίστηκα ένα τέχνασμα: μια φωτογραφία, από ένα αιθέριο πλάσμα που θα συντρόφευε τον κόρφο μου και θα αποτελούσε αδιάψευστο τεκμήριο για φίλους και γνωστούς.
Η λύση δόθηκε το απόγευμα ξεφυλλίζοντας ένα περιοδικό ποικίλης ύλης. Γρήγορα εντόπισα όμορφο κορίτσι σε χαρτί ιλουστρασιόν. Έκοψα το πρόσωπο της κοπέλας και ανέτρεξα στο άλμπουμ των φωτογραφιών μου όπου ανέσυρα κάποιες παλιές φωτογραφίες. Κοίταξα από πίσω και βεβαιώθηκα ότι υπήρχε ο λογότυπος της «Kodak». Σίγουρη παραποίηση. Αφού στέγνωσαν οι κόλλες, τοποθέτησα τρυφερά την ‘’αγάπη μου’’ στο πορτοφόλι μου.
Την επόμενη ημέρα στο σχολείο ήμουν έτοιμος να ανακοινώσω το νέο τη ερωτικής μου κατάκτησης αλλά δυστυχώς δεν βρήκα το θάρρος. Ίσως τις επόμενες μέρες…
Όταν επέστρεψα στο σπίτι απόθεσα σάκα και πορτοφόλι στο πάσο της κουζίνας και χώθηκα στο δωμάτιο μου για να αλλάξω. Επιστρέφοντας, είδα τη μητέρα μου να κρατά στα χέρια της τη φωτογραφία της «κοπέλας μου». Με κοίταξε σαστισμένα :
«Την βρήκα έξω από το πορτοφόλι…!!».
Έμεινα αμίλητος, με το χέρι τεντωμένο, να ζητώ τη φωτογραφία.
«Ποια είναι; Η κοπέλα σου;» με ρώτησε. Έκανα «ναι» με ένα νεύμα και η ανάκριση δευτέρου βαθμού ανέβαινε κλιμακωτά σε ένταση…
«Πώς τη λένε… Τί κάνει…. Πότε βγαίνεις μαζί της;»
Είχα κλείσει τα μάτια. Ήμουν αλλού.
«Είχαμε πει να μην μπλέξεις με κορίτσια…»
«Δεν έμπλεξα… άσε με να σου…»
«Σταμάτα!!! Μην λες ψέματα…. Έχεις εξετάσεις, διάβασμα, το ξέρεις;;… Πόσο καιρό τα έχεις;»
«Δυο χρόνια….!!!!» είπα κοφτά. Εντελώς στεγνά. Ύστερα, εκκωφαντική σιωπή.
Με κοίταζε παγωμένα, σαν να της είπα ‘’Είναι έγκυος…’’
Άρπαξα φωτογραφία και πορτοφόλι και κλείστηκα στο δωμάτιό μου. Καθόμουν στο γραφείο μου όταν χτύπησε η πόρτα. Ήταν ο πατέρας μου.
«Μπορώ να τη δω;» ρώτησε διακριτικά. Έσπρωξα τη φωτογραφία προς το μέρος του. «Πολύ μικρή φωτογραφία… δεν φαίνεται καλά.» Μετά προσπάθησε να μου ανοίξει κουβέντα για τους κινδύνους των ερωτικών σχέσεων. Αφροδίσια, εγκυμοσύνες... Του είπα, ότι με αυτή τη κοπέλα δεν κινδυνεύω από τίποτα, να ‘ναι σίγουρος!! Προσπάθησε να… Τον κοίταξα απειλητικά. Έφυγε πολλά υποσχόμενος για συνέχεια…
Έμεινα μόνος κοιτάζοντας τη φωτογραφία. Πράγματι ήταν πολύ μικρού μεγέθους. Η άγνωστη κοπέλα δεν κοιτούσε ούτε ανφάς ούτε προφίλ αλλά με λοξό απλανές βλέμμα. Σκέφτηκα να βρω μια φωτογραφία με ερασιτεχνικό στήσιμο και όχι από διαφήμιση. Σε ρεπορτάζ για τα σχολεία, πάλι στο περιοδικό, υπήρχε κοπέλα σε συνηθισμένη πόζα, ακουμπισμένη σε περβάζι. Οι επόμενες κινήσεις ήταν πλέον γνωστές. Αναζητήθηκαν ψαλίδια, κόλες και καθώς προσάρμοζα χειρουργικά το νέο μέγεθος, μια σταγόνα κόλας έπεσε πάνω στο πρόσωπό της. Στη προσπάθεια να την αφαιρέσω, σκίστηκε στα δύο η φωτογραφία και μαζί της το ίδιο και η διάθεσή μου.
Τότε συνειδητοποίησα πόσο μόνος ήμουν και πόσο «out» με όλη αυτή την πλαστή ιστορία. Πέταξα χάμω με μια κίνηση ότι υπήρχε πάνω στο γραφείο μου. Σηκώθηκα και στάθηκα στο παράθυρο. Έξω έβρεχε, σιγανά, μελαγχολικά. Έκατσα στο γραφείο και σε πρόχειρο χαρτί ζωγράφισα με στίχους, την ψυχή μου:
Πήρα να φτιάξω ψεύτικη αγάπη σε χαρτί
από φωτογραφία ξένη με γλυκό
χαμόγελο από όμορφο κορίτσι.
Να πλανέψω ήθελα φίλους και γνωστούς.
Να λέω:" Έχω και εγώ αγάπη, ορίστε".
Που να γράφει πίσω,
"Σ’ εκείνον που λατρεύω"
και να 'μαι εγώ, εκείνος τάχα.
Μα στη φτιάξη πάνω ξέκαναν οι κόλες
σκίστηκαν τα χαρτιά,
στα δύο σκόρπισε το όνειρο
και ένα δάκρυ έσταξα αληθινό
για τη φανταστική αγάπη.
Πόσο άραγε θα έκλαιγα για μια αληθινή;
Πλουμής Ανέστης
Η ΨΕΥΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό ΒΗΜΑgazino το 2008.
