Σαν film noir...

Αυτή η νύχτα ήταν δύσκολη, κάθε τέτοια νύχτα ήταν δύσκολη. Το ραντεβού μαζί του για τη παράδοση της είσπραξης της εβδομάδας είχε πάντα το άγχος του, μιας και ο Μπούκι (αυτό ήταν το παρατσούκλι του), δεν έμενε ποτέ ικανοποιημένος από τα χρήματα που του έδινα στο τέλος κάθε δουλειάς, μετά την πώληση του εμπορεύματος.
Αυτή η νύχτα ήταν δύσκολη, κάθε τέτοια νύχτα ήταν δύσκολη. Το ραντεβού μαζί του για τη παράδοση της είσπραξης της εβδομάδας είχε πάντα το άγχος του, μιας και ο Μπούκι (αυτό ήταν το παρατσούκλι του), δεν έμενε ποτέ ικανοποιημένος από τα χρήματα που του έδινα στο τέλος κάθε δουλειάς, μετά την πώληση του εμπορεύματος.
Βγάζω
τον αναπτήρα να ανάψω τσιγάρο (όταν αγχώνομαι ανάβω τσιγάρο, αν και δε
καπνίζω). «Όχι ρε πούστη μου, δεν είναι δυνατόν», σκέφτομαι. Ο αναπτήρας του Μπούκι
που τον πήρα κατά λάθος από το τραπέζι σε εκείνο το κακόφημο στέκι το
προηγούμενο βράδυ. «Είναι δώρο της Ορνέλας, το μόνο που έχω από αυτή» μου είχε
πει. Αν τον βρει πάνω μου χάθηκα! Τρέχω στο πιο κοντινό κάδο και τον πετάω με
μανία.