Καληνύχτα

Να μη ξεχάσω....


Να μη ξεχάσω στην προσευχή μου να θυμίσω στο θεό,

πως μας ξέχασε.
Επίσης να λευτερώσω την καρδερίνα απ’ το κλουβί

ή να κάνω φυλακή μερικά χρόνια
Να μάθω στο γάτο γράμματα
ή να μάθω να μιλώ σαν ζώο.
Να μη φοβηθώ στο όνειρο να πηδήξω τον φράχτη
να κοιτάξω κατάματα ό,τι με κρατάει
να πω απ’ το παραθύρι σ’ αγαπώ στο φεγγάρι
να περάσω τα σύνορα του νου
να ανέβω στην ράχη ενός δελφινιού
να καλπάσω με ένα άλογο στα κύματα
να ποτίσω τον σπόρο στη γλάστρα
και την ελπίδα στην καρδία

Και τι άλλο?
Α, ναι, να βάλω το ξυπνητήρι να χτυπήσει
σε έναν-δυο αιώνες.


Κωνσταντίνος Κόλιος 

Γιατί Υπήρξα

 Για σένα υπήρξα. Ω! Μα είναι τόσο απλό.

 Υπήρξες μία περιπέτεια, μία άμεση δράση
ένα τροχαίο περιστατικό στην μέση της νυχτός
μία εκδορά στην άσφαλτο του κρανίου μου
μηχανής που έτρεχε ανυπόφορα μπροστά
κυνηγημένη από δύο - ή και περισσότερα περιπολικά -
δίχως μπάτσους, δίχως κάποια γνωστή εξουσία επιβιβασμένη

Υπήρξες, γιατί κάποιος κυνηγούσε τη ζωή μου
επειδή χρειάστηκε να παραβιάσω τη νύχτα
και δεν μου το συγχώρεσε
τα κόκκινα φανάρια, τα ασημένια φεγγάρια
τα πήρε μαζί της η ορμητική εφηβεία μου

Υπήρξες γιατί έπρεπε να σε διασχίσω
είχες έναν δρόμο αποτυπωμένο στο βλέμμα, γνώριμο
κι έτρεξα πάνω στο κορμί σου
είχες μία παλιά σχισμή στο μπράτσο, που δεν ήταν δύναμη
είχες την ανάγκη να κρατηθείς από μένα
όπως τα κυπαρίσσια απ’ το χώμα τους.
Και εγώ δεν είμαι τίποτα άλλο για τα κυπαρίσσια.

Για όλα αυτά υπήρξες.
Ειδάλλως θα σε προσπερνούσα με ταχύτητα
με τους φωτός την προσπέλαση που με διακατέχει
στις μοναξιάς της ώρες

Μα εσύ γεννήθηκες για να συγκρουστείς μαζί μου
μικρή αδερφή του τιτάνα
κορμί, φλόγα, σπορά και φθορά σε βάπτισαν
ηλιόμορφη και νωπή-νωπή σαν τη φρέσκια βροχή
χωρίς φασαρία, δίχως ίλιγγο, ξάπλωσα δίπλα σου

Για να σε βγάλω από τις μικρές σου συλλαβές
κι από τους ψιθύρους σου, σ’ αναστάτωσα
για να σε μετακομίσω σε μία άλλη πλατεία
με συνθήματα ιδιόμορφα στους τοίχους
εκεί που λένε το νερό φωνή και την ύλη αγέρα
σε κύλισα στα σεντόνια, σαν την ζεστή κόλαση

Υπήρξα και θα υπάρχω για πάντα.
Θα κλείσω τη συντέλεια του κόσμου
με ένα ασπασμό στην μορφή σου.
Υπήρξα γιατί ήσουνα εκεί, να με βλέπεις.

Για κανέναν άλλο, για οποιοδήποτε
άλλο λόγο κι αν σκεφτείς
δεν θα κατάφερνα να υπάρξω.

Για σένα υπήρξα.
Ω! Μα είναι τόσο απλό.

 

Κωνσταντίνος Κόλιος

 http://triala.blogspot.gr/