Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ανδρέου Μιχάλης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ανδρέου Μιχάλης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 13 Απριλίου 2015

Θησαυρός



Δεν πήρες τίποτα. «Σκουπίδια» δεν μαζεύεις...
Αποτέλεσμα εικόνας για μιχαλης ανδρεου 26 σκαλοπάτια

Πού να χωρέσουν όλα αυτά που σου ανήκουν;
Που τα ’χω φυλαγμένα όλα εκεί.
Μες στου μυαλού μου το αχούρι, στριμωγμένα,
πώς να στα δώσω; Κι από πού να κάνω αρχή;

Αν σου τα δώσω όλα μαζί, θα σε τρομάξω.
Αν σου τα δώσω ένα ένα, θα με βρει
μετά από χρόνια, κάποια νύχτα, να μετράω
κι ακόμα, άλλα τόσα θα ’χουν μπει.

Είπα, λοιπόν, μια μέρα, να ’ρθεις να διαλέξεις
να πάρεις ό,τι θεωρείς σημαντικό.
Δεν πήρες τίποτα. «Σκουπίδια» δεν μαζεύεις.
Κι έτσι, εγώ κράτησα όλο τον θησαυρό.


Μιχάλης Ανδρέου 




Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2013

Τελευταία ευχή



 Σκέψου καλά, γιατί είναι αυτή η τελευταία ευχή σου...
 

«Σκέψου καλά» του είπε το Τζίνι.
«Σκέψου καλά, γιατί είναι αυτή η τελευταία ευχή σου».
«Θα πρέπει να ’σαι σίγουρος γι’ αυτό που θα ζητήσεις».
Κι ο νέος, το σκεφτότανε. Και φεύγανε οι ώρες.
Μέρες αλλάζαν, εποχές, περνούσανε τα χρόνια
κι ο νέος έμενε σκυφτός, πάνω από το λυχνάρι,
μερόνυχτα, να σκέφτεται τι πρέπει να ζητήσει.
Μέχρι που γέρασε πολύ και, λίγο πριν πεθάνει,
γυρνά στο Τζίνι και του λέει:
«Την τελευταία μου ευχή θέλω να σου ζητήσω».
«Στις προσταγές σου, Αφέντη μου»,
του απάντησε το Τζίνι.
«Το σκέφτηκα πολύ καλά κι εκείνο που ζητάω,
είναι να μπεις και να κλειστείς για πάντα στο λυχνάρι,
ποτέ στο φως μην ξαναβγείς,
σ’ άνθρωπο μη μιλήσεις,
όπως εγώ εξόδεψα όλη μου τη ζωή
για μια ανόητη σκέψη,
στον κόσμο, άλλος άνθρωπος,
να μην τηνε ξοδέψει.

Μιχάλης Ανδρέου

Τρίτη 28 Μαΐου 2013

Φτηνιάρικα στιχάκια



Οι στιγμές μας, πουλιά ταξιδιάρικα που κελαηδούν με σπασμένα φτερά...
 


Με στιχάκια απλά και φτηνιάρικα
θα σου θυμίσω κομμάτια ακριβά
μιας ζωής που κυλάει τόσο άδικα
και βιαστικά μας προσπερνά.

Θα σου πω μυστικά που ξεχάστηκαν
στου χρόνου τις αναλαμπές.
Και για αγάπες που καταδικάστηκαν
απ’ των ανθρώπων τις φωνές.

Θα σου πω για στιγμές που αψηφήσαμε
τους νόμους και την λογική.
Για όσα χάσαμε κι όσα κερδίσαμε
κι όσα μας στέρησε η ζωή.

Θα σου πω τα τραγούδια, τα ποιήματα,
τα λόγια τα ερωτικά,
της εφηβείας τ’ αθώα εγκλήματα
μες στ’ ανοιξιάτικα δειλινά.

Θα σου πω για τ’ αγνά συναισθήματα
που δεν αφήσαμε να εκφραστούν.
Που τώρα μοιάζουν μικρά και ασήμαντα
κι από το χθες μάς χαμογελούν.

Οι στιγμές μας, πουλιά ταξιδιάρικα
που κελαηδούν με σπασμένα φτερά,
τα στιχάκια τ’ απλά, τα φτηνιάρικα,
που η ζωή τους τραγουδά.

Μιχάλης Ανδρέου

Παρασκευή 5 Απριλίου 2013

Σπασμένες νότες



Βραβευμένο στον 1ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Στουτγάρδης! Μπράβο Μιχάλη και εις ανώτερα!...
  
Εχθές σου έγραφα για το φεγγάρι.
Μια σταγόνα από μελάνι έβαψε το ποτάμι μπλε
στις όχθες της ανυπέρβλητης νύχτας.
Η μουσική περιδιαβαίνει τις σιωπές
επιδεικτικά, μ’ ένα μαχαίρι στον κρόταφο.
Διαμελίζεται αργά, ξεχύνεται στις εκβολές
βαρύγδουπων αποσιωπητικών.
Κι εσύ, μικρή πυξίδα της λύπης
ασθμαίνεις τα τελευταία δευτερόλεπτα του κόσμου
αιωρούμενη ανάμεσα στις σπασμένες νότες
ετούτης της υδάτινης νυχτωδίας.
Εχθές σου έγραφα για το φεγγάρι.
Μα το μελάνι δεν έγινε λέξεις.
Το χαρτί δεν έγινε βαρκούλα στο ποτάμι.
Κι εγώ, τώρα,με μια απόχη αστραπές,
κυνηγάω την αφή σου ματώνοντας
τα ιδρωμένα μου δάχτυλα
πάνω στα θρύψαλα της μουσικής
των απαλών σου φεγγαριών.

Μιχάλης Ανδρέου